4 Ağustos 2025 Pazartesi

SENİ SEVİYORUM

 Geceyarısını biraz geçe...


Arabasını birkaç manevradan sonra ancak park edebildi. Bulduğu yerin dik bir yokuşun başlangıcı oluşu, ve ondan önce park etmiş iki araba arasındaki mesafenin kısalığı işini zorlaştırmıştı. El frenini çektiğinden emin olmak için kolu kavradı ve bir kez daha asıldı. “Tamam,” dedi. Kapıyı açtı. Kendini dışarı, geriye doğru itmek zorunda kaldı, yolun eğimi ayakta durmasını güçleştirmişti. Sallanır gibi oldu. Yoksa içinde bulunduğu durumun yarattığı heyecanla sendeliyor muydu? Düşündü. Sonra arabanın kapısını kapattı.

Anahtarlığını cebine atarken şöyle bir etrafına göz gezdirdi ve gideceği yeri bulmaya çalıştı. Etraf loş, vakit gece yarısıydı. Hiç sokak lambası yoktu. Hemen sol tarafında, park ettiği yokuşun başını, dikine kesen bir başka yol, ileride sağda, bir özel mülke doğru uzanıyordu. Üzerinde adının yazılı olduğu, yerden on metre kadar yüksekte duran alınlığı ile burası, bir üniversitenin girişiydi. Alınlığı aydınlatan sağlı sollu iki büyük spot lamba olmasa nerede olduğunu anlaması zaman alırdı. Bir okul kampüsünde olmaması gerektiği kadar karanlık ve tehlikeli bir görüntü vardı karşısında. Okulun içine doğru uzanan bu yol şimdi dönüp baktığında, tam arkasında, geldiği yola bağlanıyordu. Yine bu yolu da keserek bu kez sola doğru kıvrılan ve içinde çiçeklerin rüzgarla salındığı bulvarı sıyırarak ileride kaybolan başka bir yol vardı. “Benim yolum şu taraf,” diyerek iç sesiyle kampüsü işaret etti.

Kendiyle konuşmayı seviyordu. Yalnızlığına da böyle alışmıştı, kendiyle konuşup dertleşmekten, bir süre sonra artık etrafında kimsenin kalmadığını anladığında hiç de üzülmemişti. Bugünlere gelişinde, onu okutan ve yetiştiren ailesi –emekli albay babası ve ilkokul öğretmeni annesi- dışında hiç kimsenin payı olmadığına inanırdı. Başkalarının, aldığı kararlara karışmasına izin vermez, eğer bir yoruma ihtiyaç duyarsa iç sesine ya da olsa olsa anne ve babasına sorardı. Yavaş yavaş adım atmaya başladı. Kampüse doğru, gezmeye gelmiş mezunların manzaranın keyfini çıkaran ağır edasıyla, adımlarını bildiği bir müziğe uydurarak yürümeye başladı. Okul yıllarından kalma bir alışkanlıkla, birazdan girişte kimlik sorulacağı geldi aklına, eli cebine gitti.

Güvenlik, otobüs duraklarındaki beyaz prefabrik bilet gişelerine benziyordu. “Değişmiş,” dedi içinden. Kabinde iki kişi vardı. Biri ayakta, diğeri oturmuş, vücutları hemen önlerinden uzanan yürüme yoluna dönük, birbirlerine gülerek bir şey anlatıyorlardı. Büyük olasılıkla sorarlar diye geçirdi içinden ve bir yandan elini ceketinin iç cebine atarak cüzdanını yokladı. Sonra vazgeçti. Onlar istemeden hiçbir şey göstermesi gerekmiyordu.


Sağına soluna bakınarak ve adımlarının hızını ölçerek güvenliğin hemen yanındaki yürüme yoluna doğru bir yay çizdi. Evet, bu gece buraya geldiğini kimse görmese iyi olurdu. Dudaklarını hafifçe ısırdı. Tam onlarla aynı hizaya geldiğinde adımlarını biraz hızlandırdı, ama içinde hala çalan o müziğin ritmini de bozmadan, üç adım sonra artık onlara arkası dönük olarak kampüsün içine doğru yol aldı. Sorgusuz içeri girmeyi başarmıştı. Rahatladı.

Kampüsün içine doğru kıvrılarak inen bu yolun sol tarafında büyük bir koruluk vardı. Karanlıkta belli belirsiz seçilebilen ağaçlar fazla uzun değil ama sıktı. Yoldan daha yüksekte, başının hizasında başlayan ve yol boyunca uzanan bu koruluğa bakınca bir an ürperdi. Otoparka inen bu yol, kestirmeden yurda gitmek için iyi bir yoldu ama yine de tercih etmek istemezdiniz. Sağında, işte o an olduğu yere çakıldı, karşısında belki de dünyanın en güzel manzarasının durduğunu farketti. Burası en sevdiği yerdi. Boğaz, bütün ihtişamıyla oradaydı. Biraz daha yaklaşınca, buradan dik bir yamacın aşağılarda Bebek yoluna kadar indiğini, kuytularda bazı evlerin çatılarını ve hatta kırmızı kiremitlerini gördü. Bunlar aralıklı dizilmiş villalardı, daha önce onlardan “Gıcıkların Şatosu” diye bahseden birini hatırladı ama kim olduğunu kestiremedi. Her birinin bahçesinde değişik büyüklüklerde, şimdi karaltı halinde seçilebilen, havuzları vardı.

Bir sigara yakıp bu anın keyfini çıkarmak istedi, eli cebine gitti ve birden geri çekti. Sanki bir şey hatırlamış gibi adımlarını hızlandırarak yürümeye devam etti. Şimdi manzaranın farkında değilmişcesine hızlı hareket ediyordu.

“Amacını unutma. Çok eğleneceksin sonunda. Sakin ol. Sonuç mükemmel olmalı. Kapı açılır açılmaz içeri gir, seni beklemiyor nasıl olsa...”

Kesinlikle! Eğer hata yaparsa komik duruma düşecek, üstelik başı derde girecekti. Burada kurallar uzun süre önce değişmişti. Uğruna bütün bunlara katlandığı yüz canlandı gözlerinin önünde. Kalbinin çarptığını hissetti. Adımları yine yavaşlamıştı. Şimdi, uzun sapsarı saçları, ela gözleri ve baştan çıkaran o gülüşüyle sevdiği kız, karşısındaydı. Sanki rüzgâr esiyormuş da saçları uçuşuyormuş gibiydi. O harekete kapılarak onu süzmeye başladı. Kız, ara sıra gözlerini kırpıştırıyor, bazen de işaret parmağını dudağının kenarına değdirerek cilve yapar gibi hafif yandan bir bakış fırlatıyordu. Dudakları... İri ve al aldı. Oval yüzünün en belirgin kısmıydı ve saçlarıyla birleşince neredeyse havada bir alev gördüğünüzü zannedebilirdiniz. İçine bir sıcaklık yayıldı. Ona sarılmayı istedi. Kimbilir belki o da sarılmak için can atıyordu.


Kavuşmamıza az kaldı sevgilim. Beni gördüğünde bütün hasretin sona erecek. Benim gibi birine göre değil böyle işler ama... Biraz eğlenceden kim zarar görmüş... Ah! Keşke sana telefonda bu denli belli etmeseydim, bugün...çok önemli bir gün!. Ellerini yumruk yapıp derin bir nefes aldı.

Yüzüne vuran serinlikle kendine geldi. Yolun yükselerek tepe oluşturduğu noktadaydı. İç sesine kulak verdi ve bir an önce oraya ulaşmayı daha fazla istedi. Önünde yürüdüğü mesafenin yarısı kadar yolu kalmış olmalıydı, saatine bakmayı akıl etti. 01:44. Çok az vakti kalmıştı. Tam 02:00 olduğunda kapı sadece 15 dakika açık kalacak ve dışarıda bekleyenler varsa nöbetçi memurun tek tek kimliklerini kontrol etmesiyle içeri alındıktan sonra, kapanacaktı. Eğer bu 15 dakikayı kaçırırsa sabahı beklemek zorunda kalırdı ki buna imkân yoktu. O zaman gün ağarmış olur ve plan suya düşerdi. Üstelik yarın sabah çok geç olacaktı...

Yolun sonuna geldiğinde, karşısında giderek büyüyen meydanı gördü. Adım attıkça ona doğru yaklaşıyordu sanki. Tam ortasında büyük bir sokak lambası vardı. Etraf aydınlık değildi. Karanlık, tehlikelere gebedir bunu hiç düşünmüyorlar mı?

Ortada, futbol sahası büyüklüğündeki boşluğun etrafında çeşitli şekillerde, kendi tabiriyle birer kilise görünümünde beş bina yer alıyordu. Sırayla hepsine göz gezdirdi. Ağaçların arkasına gizlenmiş kız yurdu binası solda, büyük demir parmaklıklı bir kapının arkasında, bütün haşmetiyle yükseliyordu. İleride, binanın birkaç metre önündeki bahçenin meydanla arasında bu demir parmaklıkların – yaklaşık iki metre boyunda sivri uçlu demirlerden oluşuyordu – hemen arkasında uğultulu bir kalabalığın farkına vardı. İşte oradalar. Tanıklarım... Nasıl geçeceğim aranızdan? Adımlarını hızlandırdı.

Şimdi parmaklıkların biraz gerisinde duruyor, kendi aralarında konuşan ve itişen bu gruba bakıyordu. Cesaretinden mi yoksa zaten görünmez miydi bilmiyordu. Sadece duruyordu. İşte planının olmadığı tek an bu andı. Ne yaptım ben? Neden dün gece gelip gözlem yapmadım ki? Sonra planını hatırladı.

“Sakın oraya daha önce gitme. Bütün plan suya düşer. Eğer cumartesiden önce oraya gidersen her şeyi mahvedersin. Sürpriz olmak zorunda.”

Yaklaşık on-onbeş genç kızın bekleştiği parmaklığın diğer yanında, uğultu arasıra kahkahalarla yarılıyordu. Bu kızlar sarhoş. Haftasonlarında Boğaz’daki sayısız eğlence yerinde sabahlar, alkol duvarını aşıp buraya geldiklerinde hayat onlar için bir hapishaneye dönüşürdü. Aman Allahım... Çılgınlık bu! İçeri nasıl gireceğim?


Meydanı dolduran bir sesle irkildi. Saat tam 02:00. Karşıdaki büyük binanın tepesinde duran saatten geliyordu ses. Kilise tabirinde haksız sayılmazdı. Çan sesiydi bu. Saat başında çalıyor, diye düşündü. Az önce gülüşen ve ortalıkta salınan kızlar hep birlikte elektronik kapıya doğru yürüdüler. Arkalarından sessizce yaklaştı. Demir parmaklığın önünde durdu, parmaklığın başladığı yerde ve onları görebileceği bir şekilde siper alarak, planını gerçekleştirebilmek için iç sesine başvurdu. O kendini dinlerken kapıda kısa boylu bir adam belirdi. Kapının neredeyse tamamı camdı. Böyle kasvetli eski bir okula elektronik kapı! Teknoloji böyle kullanılır işte! Nerde eski günler! Hah, siz karanlıklara hapsedin bedenlerinizi, o şifrelerle neyinizi koruyorsunuz? Bak işte buradayım... Elektronik bağlantının bulunduğunu düşündüğü otuz santim genişliğinde metal dikey bir parça kapıyı ikiye bölüyordu. Adam bir şeylere dokunur gibi yaptı ve bir eliyle kapının bir parçasını çekerek metal paneli iyiye ayırdı. Yaklaşık bir metre genişliğinde bir kanat açıldı ve kızlar yine gürültü ve kahkahalarla içeri doluştular.

Rahat hareket ediyorlardı, bir düzen yoktu. Hâlbuki onların sıraya geçeceklerini ve gerçek bir kimlik kontrolü yapılacağını sanıyordu. Girişteki geniş holde, şimdi tam bir kargaşa vardı. Kızlardan bazıları çantasını açmış karıştırıyor, başları döndüğünden herhalde, sallanıyorlar ve çantanın ağzı aşağı eğiliyor, eşyalar saçılıyor, diğerleri de onlara gülerken aynı garip hareketleri yapıyordu. Aslına bakılırsa kimsenin kimseden haberi yoktu. Dünyaları sadece kendi etraflarında dönüyor bunların... Köşedeki kızın ise kimlik kontrolünün bitişini beklemeye tahammülü kalmamıştı sanki. Bir eliyle ağzını kapatmış, kaşları çatılmış, her an ortalığı batırmaya hazır bir hali vardı. Nihayet bıraktı kendini. İğrenç bir manzaraydı. Birkaç arkadaşı başına toplanıp yardım etmeye çalıştılar. Gülüşmeler ve ciyaklamalar da cabası.

Kapının girişindeydi. Buraya kadar ne zaman ilerlediğini anımsayamadı. Sonra irkildi. Hata yapmamalıyım! Ama başka şansı da kalmamıştı. Saatine baktı. 02:05. On dakikam var... Ağır adımlarla, bakışlarını kızlardan ayırmadan içeriye doğru süzüldü. O kadar sarhoşlardı ki onu görmelerinin imkânı yoktu ve hatta görseler hayal sanırlardı. Bir kız yurdunda, gecenin o saatinde basiretsiz nöbetçiden başka erkek olamazdı ki. Nöbetçi, soldaki küçük odada, burası telefon odasıydı aynı zamanda, bağıra çağıra kızlardan kimliklerini çıkarmalarını, daha önce söylenmesine rağmen neden onu oyaladıklarını, böyle içmeye devam ederlerse sonlarının kötü olduğunu – ve daha birçok felaket haberinin tellallığını da yaparak ve biraz da bıkmışlığını dışa vurup oflayarak –  peşpeşe sıraladı. Nöbetçiyi tam seçemiyordu. Tıknaz, bıyıklı, tipik bir baba gibiydi. Hani boyunca kızı olup onu zaptetmek için, kısa boyuna inat gür sesiyle bağıran ve hatta döven aile babası. Aile babası gibi... Benim babam... Canım babacığım...


Bu kargaşa sürüp giderken, kendini holün sağından aşağı doğru inen merdivenlerde buluverdi. Kimseye görünmeden buraya kadar gelebildiyse gerisi kolaydı. Saatine yine baktı. 02:09. Ne kadar uzun sürmüştü... Merdivenleri hızlı hızlı indi ve alt katın iki yöne açılan koridorunda hangi yöne gitmesi gerektiğini bilemeyerek duraladı. Her şeyi sor, bunu öğrenme. İş mi yani? Tam karşısındaki yüksek bir kapının üst pervazında 44B yazıyordu. Uzun ve gri boyalı kapının ortasına yakın bir yerde eski tokmaklardan vardı. Düşündü. 48’i bulmalıydı. Acaba sağ mı sol mu? Hemen karar ver. Sağa döndü. 45, 46, 47... Koridorun sonuna gelmişti ama 48 yoktu. Panikledi. Durdu ve derin bir nefes aldı. Binalar dıştan olduğu kadar içten de tuhaftı. Hiç alışamamıştı. Derslikler de böyleydi. Diğer yöne doğru bu kez koşmaya başladı. Kahretsin! Ayak sesini duyuyordu. Ama artık ne olursa olsun, kaçamazdı. 48 hemen önündeydi. Koridorun diğer yanında, sondaki oda. Burada hiçbir şey kuralına göre değil. Ama şimdi bunu düşünecek hali yoktu. İşyerindeki dosyalardan biriymiş gibi bu düşünceyi de aklının bir köşesine itti daha sonra tekrar gündeme getirmek isteyecekmiş gibi bir de çentik attı. Tamamdır.

Kapının tokmağını tuttu ve çevirdi. Kapı sessizce açıldı. İçerisi zifiri karanlıktı. Bir an için her şeyi unuttu. Oda, o karanlıkta kendi odası kadar netti beyninde. Burayı en ince ayrıntısına kadar hatırlıyordu. O kadar çok dinlemişti ki! Hemen sağına döndü ve karanlığa henüz alışamadığını farkederek gözlerini daha çok açtı. Bir karaltı halinde orada uzanan hedefi artık işin sonuna geldiğini işaret ediyordu. İçini bir heves ve heyecan dalgası sardı. Hayatı boyunca hiçbir mutluluğa bu kadar yakın olduğunu hissetmemişti. Öyle ya, hayatının aşkı, karşısında duruyordu. Bakalım sürprizimi beğenecek misin, doğumgününde yanındayım naber?

Elini cebine attı. Sarı saçlı sevdiği bu ödülü haketmişti. O ana kadar, yanında olduğunu aklına getirmek istemediği bıçağın sapını avucuna aldı ve sıkıca kavradı. Karaltının uzunluğuna bakarak öldürücü darbeyi indireceği tek atışlık noktayı hesaplamaya çalıştı. İşte orası! Son bir kez saatine baktı. 02:11. Kanın beynine doğru pompalandığını hissetti ve hatta beynini delip tavana fışkıracak gibi tam tepede bir acı oluştuğunda artık yolun sonuna geldiğini anladı. Elini cebinden hızla çekti ve havada küçük bir yay çizen parlak metalin, saplanırken çıkardığı sesi duydu... Tok bir ses...

Elini bıçakla birlikte geri çekti. Islaklığın sesini duydu sanki. Acaba neresine denk gelmişti? Başarmış mıydı? Hiçbir şey düşünmek istemedi. Buradan çıkmalıyım, hem de hemen!

Geldiği koridordan geriye, merdivenlere koştu. Artık ayakkabılarının çıkardığı sesler umrunda değildi. Görev tamam, buradan çık, arabaya git. Telefon açacaksın ve sevgilinle özgür olacaksınız. Bu kadar...


Merdivenin dönemecinde yavaşladı, burası, bu kez çok dikkatli geçmesi gereken yerdi. Yukarıdaki holü gördü ve irkildi. Bomboştu. Tabi boş olacak, kızlar ve nöbetçi olağan işlerini bitirdiler ve herkes odasına dağıldı. Hayret, aşağı inen olmamıştı. Of, olsa da ne farkederdi ki? Bitti işte. Ama nasıl çıkacağım şimdi? Bu adam kapıyı kapatmış olmalı. Saati 02:18 olmuştu... Geç kaldım...

Sadece birkaç saniye için düşündü. Eğer bu işi bitirmişse ve başka çaresi yoksa yapacağı tek şey kalmıştı. Nöbetçiyle yüzleşmeyi göze almak ve gerekirse ondan da kurtulmak. Ha bir ha iki. Bitir şu işi artık! Birkaç adımda merdiveni çıktı. Etrafını kolaçan etti. Kimseyi göremedi. Kapıya yöneldi. Kapalıydı. Yaklaştı. Arkasına dönüp nöbetçiyi aradı gözleri. Kimse yok. Bir terslik var bu işte. Nerde bu adam? Kapıya tekrar baktı. Evet kapalıydı. Ama dur bir dakika! Kapının ortasında yukarında aşağı inen metal bölmenin ortalarında bir yerde dikine iki halka karşılıklı duruyordu. Bu kadar basit olamaz. Şifre paneli yok mu?. Elektronik bir kapının mutlaka manyetik ya da şifreli bir açılışı olmaz mı? Bana elektronik kapı dememiş miydi? Kapıyı itti. Açılmadı. Bir daha, bu kez abandı. Tık yok. Kapana kısılmıştı. Arkasını döndü ve bütün bir hayal kırıklığı ile başını iki elinin ayası arasına aldı. Düşün düşün! Anlayamıyordu. Panik yok! Gözlerini kapattı. Düşünmeye çalıştı. Nasıl nasıl nasıl..?. Yokluk, hiçlik, baş dönmesi, mide bulantısı bütün bedenini bir anda kapladı. Ne yaptım ben!!!

“Sen! Gece kuşu!?”. Gözlerini açtı. Karşısında, daha onbeş dakika önce basiretsiz ve çaresiz gördüğü nöbetçi, bedeni öncekine göre daha da iri, neredeyse kendisiyle aynı ölçüde – şu an ona böyle görünüyordu –  yüzüne doğrulttuğu silahıyla, öyleyce duruyordu. Silahını daha önce farketmemesi felaketi olmuştu. Halbuki karşılaştığında onu öldürmeyi göze almamış mıydı? Şimdi korkuyordu.

“Sana söylüyorum. Kimsin?”. Acaba ne söylemeliydi? Aklına hiçbir şey gelmiyor, sadece susup koca bir aptal gibi nöbetçinin suratına bakıyordu. Adam hiç kıpırdamıyor ve ısrarla sorusuna cevap bekliyordu. Gözleri silaha kaydı. Bir anda, buraya kadar yaşadığı her şey anlamını yitirebilir ve büyük sonla karşılaşabilirdi. Eğer tetiği çekerse... Aşağıda, kan içinde bıraktığım karaltıdan daha çok acı çeker miyim? Acaba o acı çekti mi? Şu an yaralı mı yoksa ölü mü? İçindeki sese peş peşe sorduğu sorulara yanıt yoktu. Birden, patlayan bir volkanın kabaran lavlarına kapıldı ve o ana kadar gergin duran vücudunu bırakarak gülmeye başladı. Hayatında hiç böyle derinden, karnındaki kasılmayı hissederek gülmemişti. Bu, çaresizliğin getirdiği bir kendini salıvermeydi sanki. Her ne kadar çaresiz olan kendisiyse de basiretsiz olan nöbetçiydi. Silahın emniyet kilidi! Binada yankılanan kahkahasının farkına varınca durdu, cevap verdi. “Sanırım ben senin kaderinim!”


Nöbetçi şaşkın bir ifadeyle ağzını açmıştı ama ilk hecede takıldı ve tuhaf bir hırıltı çıkardı. Boğazının yan tarafında, iki ana damarın ortasında bir bıçak duruyordu. Aslında bu, sadece bir eldi. Kabzasına kadar içeride olan bıçağı tutan elin sahibi şimdi ikinci tur kahkahasını atıyordu. Kendini tutamıyordu. Nöbetçinin bastığı tetiğin sesi, bu kahkahada kayboldu. Gözleri donuktu. Bedeni, arkaya doğru eğildi ve hiç yığılmadan sanki bir heykel gibi düştü...

Eğildi. Bıçağı tuttu ve çekti. Kan oluk oluk akmaya başladı. Eski mozaik taşlarla döşeli zeminde giderek büyüyen bir göl oluşuyordu. Midesi bulandı. Tam öğürmek üzereyken yutkundu. Arkasını döndü ve öldürmesi gereken başka biri kalmadığını umarak kapıyla uğraşmaya başladı.

Sinirleri geriliyordu yavaş yavaş. Nasıl böyle aptal olabilirim? Niye açılmıyor bu kapı? Ah! Şimdi belki de nöbetçi yaşıyor olacaktı. Kapıyı inceledi aceleyle. Sonra... Bunun için birini daha öldürmek zorunda kaldığından kocaman bir aptal olmalıydı. Pişmanlık duyduğunu anlar anlamaz, o ana kadar hep sözünü dinlediği iç sesini susturdu ve dışarı attı kendini. Yazık, nasıl düşünemedim?  Çaresizlikle halkaları tutup sağa sola salladığı sırada kapı bedenine doğru hareket etmişti. Cam kapı ağır olduğundan daha önce bunu farketmemiş olması normal miydi? Dışarıdan baktığında da kapının içeri doğru açıldığını görmüştü ama bunu hatırlaması için artık çok geçti. Panik her şeyi unutturmuştu.

Zavallı nöbetçi kimlik kontrolü bitince ya biraz daha beklemek istemiş ya da tuvalete gitmişti ve o sırada kapı kilitli değildi. İşte! O haşmetli büyük binaların, cam-metal devasa kapıları sadece bir asma kilitle korunuyordu. Neye üzülüp neye sevindiğini artık bilemez halde koşmaya başladı. Durmaksızın koştu. Dönüşte aynı yolu kullanma. Koştu. Yokuş yukarı. Güvenliği görene kadar koştu. Ama burası dönüşte kullanması gereken koruluk değildi. Sakin ol. Önemi yok artık. Koştu. Tam güvenliğin yakınında yavaşladı. Soluklandı. Nefes nefese kalmıştı. Geri dönüp baktığında onca yolu koşarak geldiğine inanamıyordu. Bitmek üzere. Arabaya ulaşınca hepsi bitecek. Üstüne başına çeki düzen verdi. Saçlarını düzeltti. Nefes aldı. Hiçbir şey olmamış gibi güvenliğin önünden, girişte yaptığı gibi kafasını hafif çevirerek, geçti. İçerideler miydi bilmiyordu. Sadece arabaya ulaşmak istiyordu.

Ana kapıdan çıkar çıkmaz hafif sola doğru yürümeye devam etti. Hızını kesmeden arabaya ulaştı. Kapıyı açıp hışımla bindi. Önündeki araba gitmişti. Çıkması kolay oldu. Yokuş aşağı giden yola saptı ve kendini Bebek sahilinde buldu. Geride bıraktığı şeyler artık onu ilgilendirmiyordu. Sevgilim, kavuşmamıza az kaldı.


Arabasını deniz kenarında durdurdu ve telefonunu çıkardı. Numaraları hızlı hızlı tuşladı. “Aradığınız numara kullanılmamaktadır...”, bu anonsu belki onuncu defadır dinliyordu. Birkaç dakika olmuştu ama bir ömür kadar uzun gelmişti ona. Aradığım numara nasıl kullanılmaz olur? Beyninde şimşek çaktı! Kalbine hakim olamamaktan korktu. Delicesine atıyordu, göğsünde korkunç bir yanma hissetti. Numarayı tekrar tuşladı. Tekrar. Faydası yoktu. Korktuğu başına gelmiş, sevdiği kadını sonsuza dek kaybetmişti. Kafasını direksiyona vurdu. Ayılmak, uyanmak ister gibi bir daha vurdu. Bir daha. Sonra derinden gelen bir aşk yangınının bedeninde can buluşunu hissetti. Yetişemedim! Yetişemedimmm! Şimdi aşk, kalbinden midesine düşen bir ateş topuydu. Hıçkırıklarla ağlamaya başladı. Nefesi kesilene kadar da ağladı.

...

“Özür dilerim komiserim. Dün sabah Bebek sahilinde bir adam bulunmuş, şuursuz halde. Arabasında sürekli aynı şeyleri tekrarlayıp kafasını direksiyona vururken balıkçılar bulmuş. Kafasını yarmış galiba. Hastanedeymiş. Üstelik...”

Komiser, ayağa kalktı, tüm gün ve gece sabaha kadar süren bir araştırmadan yeni gelmişti, belli ki sinirliydi. Kaşının tekini havaya kaldırarak o bitirmeden konuşmaya başladı, “Evladım, bak sonra manyak diye adımız çıkıyor, ama başlayacam Bebek sahiline de direksiyonda yarılan kafaya da... Deli etmeyin beni! Oğlum! Burası cinayet masası değil mi? Bize ne bunalıma girmiş delinin tekinden? Sabahı sabah ettim. İki cesedim bir de hayalet katilim var!”. Sesi, cümlenin sonuna doğru artık gürleyerek çıkıyordu. Yardımcısı biraz ürkerek ama mesleğinin gerektirdiği kararlılıkla devam etti. “Efendim, adam deli olabilir ama arabada bıçak bulunmuş üstelik hastanede bazı sözler sayıklamış, zaten o yüzden bizi aradılar” Komiserin alnında oluşan kırışıklıklar birden gerildi ve sordu: “Ne diyormuş dingil?”. Efendim not almışlar. Sürekli aynı şeyleri söylüyormuş, şiir gibi” diyerek elindeki kağıdı komisere uzattı. “Şiir gibi mi?”

“Halkaları çek, vakit daralıyor, aradığınız kişiye ulaşılamıyor, sakın gittiğin yoldan dönme, sarı fahişe, babamın kanı yerde.”

Komiser hiçbir şey anlamamış gibi baktı. Sonra gözbebekleri büyüdü. Sarı fahişe... Bıçak... Yeni dosyasındaki kurbanların, genç kızla orta yaşlı adamın, cesetleri gözünün önüne geldi. Kız sarı saçlıydı ve ikisi de bıçakla öldürülmüştü. Adam Bebek’te bulunmuştu cesetlerse Bebek koyuna bakan üniversitenin içinde. “Adam ne zaman bulundu dedin?”. “Dün sabah”. Komiser odadan fırladığında yardımcısı arkasından bağırıyordu, “İstinye Devlet Hastanesi efendim”.


“Kendinde değil, sürekli aynı şiirsel şeyleri tekrarlıyor. Bir de kavuşamadım, sevgilim, aşkım, babacığım deyip duruyor. Açıkçası, hareketlerinin bilinçli olup olmadığını henüz anlayamadık. Birkaç test daha yapacağız. Bir de şu tekerleme gibi ara sıra söylediği şeyler var. Bunları tekrarlarken yüzünün aldığı ifade çok başka. Sanki başkasıyla konuşuyor gibi. Mutlu bir ifadeyle söylüyor. Sonra birden masum bir çocuk bakışıyla babasından ve sevgilisinden yardım istiyor. Emin olduğumuz tek nokta şu, aradığınız katil bu adam. Giysilerine bulaşan kan kendisinin ama sağ elinde bir parça kan var ki bize verdiğiniz kan örneğiyle uyuşuyor. Aynı kandan bıçakta da var.”

Komiser adli tıp uzmanına teşekkür edip yanından ayrıldı. Merkeze dönüp raporuna ekler yaptı. Hâlâ eksik birçok nokta vardı. Kimlik bilgilerinden, adamın büyük bir finans kuruluşunda orta düzey yönetici olduğunu öğrendiğinde içindeki kurt kemirme hızını arttırmıştı. Böyle bir adam, özel bir üniversiteye gece yarısı girip bir kız öğrenciyi ve yurt nöbetçisini neden öldürsündü ki? Bu noktayı aydınlatmak için katilin evine gidip ailesiyle veya komşularıyla konuşmalıydı. Belki onlar bir şey söyleyebilirler. Okuldaki araştırmadan şu ana kadar bir sonuç çıkmamıştı. Anlaşılan onca arkadaşına rağmen, kız sosyal çevresi geniş biriydi, hiç kimse bilgi vermeye yanaşmıyor ya da gerçekten dikkate değer hiçbir şey bilmiyordu. Katili bulmuştu ama içinde bu iki cinayetin çok önemli bir nedenle işlendiği inancı vardı. Hiçbir cinayet, tesadüfle işlenmezdi. Bunu iyice planlamış olmalıydı. Sevgilim diye sayıkladığı ölen kız mıydı? Acaba katil bu adam olmayabilir mi? Bıçağın arabasında olması, üzerindeki parmak izleri ve kan, evet başka açıklaması olamazdı ki...

“Komiserim, sabah hastaneden aradılar. Adam kendine gelmiş ve konuşmak istemiş, bizimkiler şu anda ifadesini alıyorlar. Hemen gitsek iyi olur” Yardımcısının kapının ağzında dururken söyledikleriyle irkildi. Adamın birden bire normal tepkiler vermesi anlaşılır şey değildi. Acaba böyle olması normal mi? Doktorla da konuşmam lazım.

“Onları bulmalısınız. Biri kadın diğeri erkek. Bana öyle işkenceler yaptılar ki anlatamam. Güzel gözlüm ellerinde. Eğer yapmazsam onu öldüreceklerini söylediler. Bakın, cep telefonumu incelemeye alın, onlarla yaptığım görüşmelerin tarihleri kayıtlıdır. Numaradan yerlerini tespit edemez misiniz? Karaköy civarında buluşuyorlardı benimle. Hangar gibi bir yer. Onu bulun, onları bulun! Zavallı sevgilim! Bunlar benim suçum değil. Mecburdum, zorla yaptırdılar, onları bulursanız doğru söylediğimi anlayacaksınız. Sevgilimi kurtarın lütfen...”


Bunlar, iyi bir planın parçasıydılar ya da gerçekten sevgilisini kaçıran iki kişi vardı ve onu bu cinayeti işlemeye zorlamış olabilirlerdi. Aşk insana her şeyi yaptırabilir mi? Komiser bunları düşünürken adamın yazılı ifadesini okudu. Yazılanlar söyledikleriyle aşağı yukarı aynıydı. Adamın bahsettiği cep telefonunun inceleme sonuçlarını alması için yardımcısını görevlendirdi ve arabasına atlayıp son halkaya doğru yola çıktı. Adamın evinde bir şeyler bulmayı ümit ediyordu. İki olasılıktan birini doğrulaması için bir neden... Şu sonuçları hemen alsa da numarayı tespit etsek? Acaba gerçekten birileri...?

Kapıyı ellili yaşlarda bir kadın açtı. Gülümseyerek, “Buyrun efendim,” dedi. Mütevazı bir giyimi vardı. Kapısına gelen herkesin Tanrı misafiri olduğunu peşinen kabul edercesine, konuğun önünde hafifçe eğilerek konuşuyordu. “Kimi aramıştınız? Komiser kendini tanıttı ve olayın ayrıntısını vermeden, görüşmeleri gerektiğini belirtti. İçeri davet edildi. Salona geçtiler. Evde aynı yaşlarda olduğunu tahmin ettiği bir adam vardı. “Efendim bu şahsı tanıyor musunuz?” diyerek katilin kimliğinden alınmış kopyayı gösterdi. Kadın, resme dikkatlice bakmamıştı sanki konunun kendisiyle ilgisi olamazmış gibi davranıyordu. Adam ise oturduğu yerden hafifçe öne doğru uzanarak resme baktı.

“Evet, bu Kurtuluş, bizim oğlan”. Adam kararlı ve sert bir sesle söylemişti bunu. “Efendim, üzülerek size oğlunuzun, geçen gece bir cinayete karıştığını ve şu anda hastanede tedavi altında olduğunu bildirmek zorundayım. Ruhen iyi değil, açıkçası kendinde değil, ama elimizde parmak izi ve onun iki kişiyi öldürdüğünü gösteren deliller var.” Kadın, oturduğu koltuğa sinerek kamburunu çıkardı ve sessizce ağlamaya başladı. “Aklı ne zaman yerindeydi ki!” Baba oldukça sert konuşuyordu. Ortada ailevi bir sorun da olmalı diye düşündü komiser. “Peki, bana oğlunuzu anlatır mısınız?”

“Kurtuluş, iki ay kadar önce akli dengesini tamamen yitirmişti, bir haftadır da eve gelmiyordu. Otelde kalıyormuş. Haber göndermiş. Anası gidecek oldu, ben zaptettim. Bence kapatılmalıydı bir yerlere ama anası dayanamadı. Ben bakarım, tedavisiyle ilgilenirim falan dedi. Ben de düzelir sandım. Kız meselesi, niye düzelmesin ki? Aslında akıllı çocuktur. Fizik okudu. Sonra bir şirkette yönetici oldu ama olsun. İşi iyiydi. Hayatı düzgündü. Kurallarıma hep uymuştur. Yalnız, bir yıl önce saçma sapan bir işe kalkıştı. Barda bir kızla tanışmış, gezdi, eğlendi derken evleneceğim diye tutturdu. Ben kabul etmedim, kavga ettik. Zaten kız da aslında evlenmek istemiyormuş, oğlana hayır demiş ama bizimki âşık ya, kafaya takmış bir kere. Sonra bunu takip etmeye başlamış, kız bizi buldu, evimize geldi. Yalvardı, bunu peşimden alın diye. Oğlana çok laf ettik, hatta ben dövdüm bile. Ama nafile, dinletemedik. Sonra anası onu psikoloğa götürdü, ben karşıyım, ama ana yüreği! Zaten oğlanın bu hale gelmesine sebep biraz da anası.”

Baba, biraz soluklandı ve gözleri pencereden dışarıya doğru kaydı. O günleri hatırlar gibi dalgın, sonra birden dönüp karısına bakarak anlatmaya devam etti.


“Bu kadar yumuşak davranma, dedim. Psikolog, bir şeyler söylemiş, kız meselesi değilmiş, kişiliği bölünmüş oğlanın. Zaten hastaymış uzun süredir. Anası panik oldu. İlaç da verdiler ama kâr etmedi. Sonra bu, birden değişti. İki ay önce, işte diyorum ya, o zaman yitirdi aklını. Hiç konuşmadan işine gidip geliyor, sakin, bizle iyi geçiniyor, bazı akşamlar hadi yemeği dışarıda yiyelim, Boğaz’da gezelim diye tutturuyor. İyi hoş dedik, ayak uydurmaya çalıştık iyi gelir belki diye. Ama bir huy da edindi bu arada. Eve gelip de dışarı çıkmadığı akşamlarda, odasına kapanıyor, bir süre sonra sesler geliyor. Sanıyoruz telefonla falan konuşuyor. Saatlerce ama. Ben şüphelendim. Birgün kapıyı ansızın açıverdim. Bizimki yatağında uzanmış, elinde telefon da yok, mırıl mırıl bir şeyler anlatıyor, meğer kendiyle konuşuyormuş. Kafayı yemiş işte! Anası çok ağladı. Bir akşam aldık karşımıza, konuşmaya çalıştık. Bıraktığını söyledi o kızı. Artık ilgilenmiyormuş, hatta yeni bir sevgilisi varmış. Bu sefer başkaymış. Bununla evlenecekmiş falan filan. Benim ümidim kalmadıydı ama anası, bu sefer düzelecek diyordu. Ben de bir kez daha inanmak istedim. Geçen hafta öğlen vakti eve geldi. Size yeni sevgilimi tanıştıracağım, dedi. İyi, getir dedik, bu, akşama doğru geldi. Ağlamaklı bir sesle onun da diğerleri gibi olduğunu, bu kez kalbini kıramayacağını, ona gününü göstereceğini söyledi durdu. Ben çok sinirlendim. Kavga büyüdü, ben de hızımı alamayıp tokatladım yine. Sinirlendi bu, hışımla cebinden bir şey çıkarttı, bir resim. Yüzüme doğru salladı. Onunla evlenecem anladın mı, sonunda kabul edecek dedi ve fırlayıp çıktı. O gün bugün yok evde. Ama ben, dedim sonu iyi değil bunun diye. Demek sonunda yapacağını yaptı.”

Kadın arada başını hafifçe kaldırıyor ve kırgın bir bakışla kocasını süzüyordu. Ağzından belli belirsiz bir laf çıktı. Komiser tam anlayamadı adamı dinlerken ama kocasını suçlar bir laf etmişti galiba. Komiser, adamın anlattığı her şeyi not defterine karalarken bir noktada takılı kaldı. “Acaba o resim...”, “İşte,” adam resmi bir çırpıda yanındaki sehpanın üzerinden alıp uzatıverdi. Komiser şaşırdı. Hazır bekletiyormuş sanki! 

Elindeki resme bakarken içindeki kötü his zıpladı. Uzun sarı saçları vardı, dalgalı. Oval yüzünün en belirgin kısmı iri ve kırmızı dudaklarıydı. İşveli bir poz vermişti. Resimdeki sarışın, boğazında derin bir bıçak darbesiyle morgda yatan şu üniversiteli kızdı...

Bir hafta sonra üniversitenin bahçesinde...

-Olanlardan haberin var mı?

-Evet, sabah duydum. Bodrum’daydım ya geçen hafta. Yurda girer girmez odadaki kızlar söyledi. Vahşice ya! Nil ya, nasıl olur? İyi bir kızdı. Gezer tozar falan, ama yaani! Burnumuzun dibine kadar girmiş sapıklar artık. Hem Halil Abi hem Nil…

-Kızım en iğrenci de katil kim biliyo musun?

-Kim?

-Hani şu Nil’in bir adamı vardı. Fizikten mezun, manyak, hani evlencez diye tutturan herif. Sonra Nil onu polise giderim diye tehdit etmişti de ancak bırakmıştı peşini, hatırladın mı?

-Mistır nikah masası mı??? Şaka yapıyosun?!?

-Aynen kızım, adam tam sıyırmış. Nil, “Benimki hortladı”, diye dolanıyormuş ortada, Sibel’e demiş, bir ay önce de cep telini değiştirmiş, harbi korkmuş ya! Adam arayıp sarı fahişem benim diyormuş ya var mı böyle bişey?. Nil de salak, gitsene polise! Kimseye de anlatmamış. Nerdeyse kampüsten çıkmıyormuş, sınıfındakiler söylemiş, diğer kampüsteki derslere bile gitmiyormuş.

-İnanmıyorum ya, oha!

***


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder