3 Haziran 2025 Salı

Kader Kisvesi No.4

Ortadaki tahtadan masanın üzerinde kahvaltılıklar yerini almış, taze çay kokusu burnuna kadar gelmişti. Etrafı süzdü. Adanalı ocağın başında, bardakları diziyor, içlerine kaşık atıyor, bir yandan da sallanıyordu. Çayı demlemek, bardakları doldurmak ve sonra bulaşıklar onun işiydi. Esrafil elinde tesbihi odayı arşınlıyordu. Ağzı oynuyor ama ses çıkmıyordu. Esrafil mırıldanmazdı çünkü. Ağzını oynatır, gözünün önünden bir kitabın sayfaları akıyormuş gibi gözbebekleri hafif sağa sola sallanarak hayalinde okur da okurdu. Bitmeyen bir dua gibi okurdu. Yattığı üst ranzadan tam görünmüyordu ama Yanık yoktu odada. Belki onun gibi yeni uyanmıştı. Doğrulsa fena olmazdı. Dün geceki olaydan sonra nasıl davranacağını kestiremediği için biraz daha oyalanmayı istedi.


Hadisene lan, seni mi beklicez.


Esrafil birden dönüp gözlerini Ekin’e dikti ve öyle havaya doğru konuşur gibi sesleniverdi. Birdenbire. Tüm söyleyeceği bundan ibaretmiş gibi der demez arkasını döndü ve hızla kapıya yöneldi. Açtı, bedeninin çoğu odada, kafası koridora doğru, bu kez hançereden bağırdı.


- Hadi canım benim! Bir tane zeytin bırakırsam şerefsizim! Zaten ağaçları da kestiler!


Yataktan doğruldu ve bacaklarını sallandırdı aşağı. İki elini yanlara bastırıp bıraktı kendini yere. İki adım attı, tuvalete gidecekti ya Esrafil’le burun buruna geldiler. Eliyle geç işareti yapıp tam önüne durdu Esrafil. Deliydi bu, bulaşmaya gelmezdi. Yanından seğirtip kaçtı. Kapıdan hızla çıkıp tuvaletlere yöneldi. Tüh dedi içinden, ya Yanık’a denk gelirseydi koridorda? Odada mıydı bakmamıştı ki! Yanık’tan korkuyordu. Aslında tek ondan korkuyordu da Esrafil’in ne yapacağı hiç belli değildi, Yanık yine bakışından duruşundan belli ediyordu. Dün gece kesin ve net bir çizgi çekmişti Yanık. Yoktu öyle bedavadan ekmek. Yaptıysa anlatacaktı. Kesin onun da vardı. Anlatmazsa barınamazdı bu odada. Burada herkes böyle yer edinmişti. Herkes anlatmıştı bir kez. Yanık, en birinci anlatmıştı zaten ne zaman önce. O başlatmıştı hem. Her gelen anlatıyor, odadaki görevi de tuvaletteki sırası da böyle belli oluyordu. Köşeye sıkıştırmış, tane tane tehdit etmişti. Ya sen de anlatacaksındı ya biz seni keseceğizdi.


Ekin çişini nasıl yaptığını elini yüzünü nasıl yıkadığını bilemedi. Bir yandan titriyor, tuvalet pencerelerinden kapı altına, oradan da ayaklarından dizlerine ta beline kadar vuran soğuğa direnmeye çalışıyordu. Bir yandan da diğer tuvaletteki sesi dinliyordu. Kapı açılıp kapandı. Hiç ses çıkmadı. Acaba Yanık mıydı? İşi bitince geldiği hızla odaya döndü. Kapıyı arkasından kapattığında odadaki tüm gözlerin üzerinde olduğunu görüp irkildi. Esrafil, Yanık ve Adanalı. Tek tek gözlerinin içine bakıyor, daha iki gece önce tanıştığı bu insanlara karşı kendini güvensiz hissediyor, ayakta zor duruyordu. Çocukken amcasını şarap yaparken izlemişti, üzüm suyunu koyduğu bidonda aylar süren işlem tamamlanınca ince bir hortum alıp ağzıyla bir miktarını çektikten sonra hortumu şişeye daldırıp şarabı süzmüştü inceden, ağır ağır. İşte o hortumdaki sıvının akışı gibi vücudunu gezinen kanı hissediyordu. Bir adım attı, aklından bir çırpıda neyi ve nasıl anlatacağını geçirmeye çalıştı ama kalbinin gümbürtüsü düşünmesini engelliyordu. Birden karanlık çöktü.


- Anaa tombik bayıldı ya la?


Esrafil ve Adanalı, Ekin’i kollarından kaldırdı ve masanın yanına getirdi. Sonra kargatulumba sandalyeye oturttukları sırada Ekin ayıldı.

- Ben yapmadım. Vallahi billahi ben yapmadım.


Esrafil elini havaya doğru savurup eeeh diye bir ses çıkardı, ağzını da buna uygun çarpıtarak ve dilini de yandan dışarı sarkıtarak. Gitti, masaya oturuverdi. Şimdi üçü de etrafına sıralanmış, az önce hiçbir şey olmamış gibi kahvaltının derdine düşmüştü. Ekin rüya mı gördüğünü düşünerek kafasını iki yana salladı. Masaya yanaşacak oldu. Hemen önünde bir bardak çay duruyordu. Tabak, çatal yoktu. Etrafına bakındı ama yoktu. Herkesin elinde bir çatal, zeytine, sonra peynire ve oradan peynirli yumurtaya dalıp çıkıyordu. Ekin’i hesaba katan olmamıştı. O zaman çay neden vardı? Adanalı çayı düşünmüş de tabağı mı unutmuştu? Bir masaya, bir tabaklardan ağızlara girip kaybolan kahvaltılıklara bakıyordu.


- İlk hafta terbiyesi bu. Dedim sana, anlatırsan yerini bileceksin. Tuvalete gitme sırasını da yapacağın işi de öyle bileceğiz. Anlatırsan yemek de yersin uyku da uyursun.


Ekin birden sinirlendi. Ayağa kalktı az önce bir patates çuvalı gibi yığdıkları sandalyeden.


- Ama yeter! Ne anlatayım yahu, ben de sizin gibi işte. Kader kurbanıyım. Ben bir şey yapmadım. Vallahi!


- Yok yook, burada kader mader yoook! Hepimiz ne bok yediğimizi bilerek, bile isteye geldik. Sen bundan azade değilsin. Yeme bizi kadermiş kurbanmış. Çektin tetiği geldin. Vurdun kazmayı geldin. Belki bağladın halatı boynuna, zati delirmişti sabahına buldum salonda dedin geldin. Belki bize yakışmaz dedin, attın kezzabı geldin. Neyse ne, bak biz hepimiz aynı bokun soyuyuz. Dünya kurulalıberi bu böyle. Değişmedi, değişmeyecek. Bize attıkları iftiralar da bitmeyecek, bizim yiyeceğimiz haltlar da. Masum falan değiliz yani. Ama sistemin pazarlama harikasıyız orası net. Dışarısı dışarıda kaldı. Sen buraya bak şimdi. Senin dünyan burası. Kaç yıl verdiler?


Ekin Yanık’ın gürlemesini duyunca bu kez yavaşça oturdu yerine.


- Offf. Sekiz.

- Lan manyağa bak, sekiz yılla yırtmış ne konuşuyon kurban murban.

- Sekiz demedim yirmi sekiz dedim. Kesinleşmiş değil, dava devam daha.

- Sen T kuşağısın de mi?

- Ne kuşağı?

- Tee tee. Tutuklusundur.

- Yok, yani T değil o Z kuşağı. Ama ben Z değilim. Y olabiliyorum galiba. Emin değilim de Z hiç değilim.

- Aman ya bunun bir şey bildiği yok. Belki de deli numarası yapıp yırtacak. Ben senden epey bir varım. Yaşlıyım yani. Yirmi sekiz ne be? Otuz altıdır, yirmi dörttür, on ikidir o. Yirmi sekiz ne?

- Birkaç parçalı oldu benim iş. On dört birinden on dört birinden istediler. Yirmi sekiz dediler sonra değişti, belki erken çıkarmışım belki müebbet verirlermiş falan. Onlar da ne dediklerini bilmiyor aslında. Karışık benim iş biraz.

- Evet doğru. Karışıktır o işler. Sen asıl konularına odaklan. Hadi anlat bakalım. Yaptın mı?

- Ya anlamıyorum, neyi anlatayım. Yaptın mı yaptın mı, yaptıysan anlatacaksın. Katil miyim? Evet anam babam evet. Ben de öldürdüm. Tamam oldu mu? Ama dedim size kader kurbanıyım ben. Mecburdum.

- Ya bak hala konuşuyor. Kaderine limon sıkayım senin. Ne dedim ben az önce? Hepimiz aynı bokun soyuyuz. Doğduk doğalı böyleyiz. Gözünden tanırım ben canını sıkma. Sen de katilsin evet. Anladık. Ben sana öldürdün mü diye sormuyorum. Öyle ya da böyle, bir şekil alet edevat yöntem kullandın öldürdün, evet. Herkes öldürür sevdiğini. Mesela, zehirle yapan da var, benim gibi konuşarak yapan da. Hikaye işte, anlat gitsin.

- Anlatmazsam keseceksiniz ama? Ya anlatırsın ya da keseriz dedin. Neyini anlatayım.

- Lan soğan cücüğü, neyini kesicem? Varmış gibi konuşuyor. Burada en yenimiz sensin. Anlatmazsan nasıl geçer zaman? Hikaye işte, anlatacaksın ki merakımız gitsin. Sen anlatacaksın biz de anlatacağız, buraya sık sık yeniler gelmez. Bizden olmayanı da bu koğuşa vermiyorlar. Sen anlatacaksın ki biz de anlatacağız, dünyanın anasını anca böyle satarız. Yoksa burası dipsiz kuyu. Buradan çıkış yok.


Ekin de buna güveniyordu. Ama söyleyemiyordu. Bakışlarını düşürdü. Sırtı kamburlaştı. Kendine reva görülen çaya baktı usulca, elini uzattı. Bardağı kavradı. Bir yudum aldı çaydan, geri bıraktı.


- Yapmadım ben. Yapmış gibi davrandım. O an tek çarem buydu. Yoksa ikimiz de ölecektik. Bak yemin verin, bunu müdüre söylemek yok.


Çatallar birer birer masaya kondu. Bardaklar da. Yanık arkasına yaslandı, Adanalı masaya kollarını dayadı, Esrafil zaten ilk andan beri kımıldamadan, gözbebeklerini bile oynatmadan bakıyordu Ekin’e. Çay ocağının tıslayan sesi bile kesildi. Yanık başlama komutu verir gibi boğazını temizledi. Ekin anlatmaya başladı.


- Ben öldürdüm, evet. Böyle biliyorlar. Bilsinler. Burada kimse dokunmaz bana. Dışarıda kalsaydım, beni de öldürürlerdi onu da.


- O kim, sevgilin mi?


- Hayatta anamdan sonra en sevdiğim. Anam da gitti, iki başımıza kaldık.


- Anan niye gitti üzüntüden mi?


- Hayır.


Zaman durdu. Derin bir sessizlik oldu.

- Devam et bakalım.

- Lisede bir sevdiğim vardı. Üniversiteyi kazandı aynı şehirde. Ben okumadım. Ailesi köyden gelip gitmesi zor oluyor diye ev tuttu ona. Gidip gelmeye başladım gizliden. Gündüzleri daha çok. Gece kalamazdım tabii. Böyle üç yıldan fazla geçti. Biz evlenmeye karar verdik yani. Öyle ciddiyiz. O yaz mezun olacaktı. Sonra temmuz gibi işte olanlar oldu. Gençlik aklı mı diyelim, nasıl olduğunu da bilemedik. Onun sınavları benim kaçamak gelişlerimin korkusu derken çocuk işi çıktı ortaya. Anladığımızda biraz da gecikmiştik. Korktum ben. Benim aile bildiğiniz gibi değil.


- Ya ya kimin ki öyle olabilir de mi? Çocuk da var dedin, evlendin üniversiteliyle. Ooh sefam olsun!


Esrafil acı bir gülüşe ekleyerek söylemişti bunu. Ekin şaşırdı Esrafil’den bir hayat belirtisi gelmesine.


- Bak bunları gördün mü, o uğruna evi köyü terk ettiğim herifin eseri. İki mememi de kesti. Nasılsa artık onun malıymışım. Zaten küçüklermiş çocuğun emzirmesi de bitmiş, gerek yok dedi. Kesti. Ben de onun beynini fişekle patlattım. Oğlum çocuk esirgemede. Bir ona yanarım ama o domuza yanmam. Üniversiteli tabii. Naaptı? Bıraktı gitti mi?

Ekin bu duyduklarından sonra daha da irkildi. Esrafil her an korkunç bir şey yapabilecek biriydi.

- Yok yok, ailesine anlatmış. Çocuğu da demiş. Çok sevinmişler. Zaten işe de girdin, hemen yaparız düğünü demişler. Bizim oralarda gün sayar komşular, akrabalar. Hemen anlarlar evlilik öncesinde olduğunu. Yedi aylık deriz dedi Salih. Güldüydük. İlk anama anlattım bir cesaret. Başka kime gideydim? Ana dedim. Bizi evlendirin hemen, bak çocuk da var yazık olmasın falan. Anam dokuz çocuğun en küçüğüymüş. Abisine istediği kızı alabilmek için anamı da gelin vermişler aileye. O hesap. Anam önce sevindi, seviyorum diye. Sonra yok dedi, aldıralım bunu, babanlar öldürür seni, hem zaten o aileye vermezler. Neden dedim. Alevilermiş. Bana ne Aleviyse Alevi. Sevdim ben. Kürtaj zamanı geçsin diye oyalandım biraz. Sonra işte bir sabah biz konuşurken en büyüğün küçüğü abim duymuş. Öyle bir dövdü ki beni, hatırlamıyorum belki de anam anlattı belki ben anlattım. Abim bizi bıraktığında anam bayılmış, ben de bir süre kalkamadıydım yerden. Akşama babamlar gelince onlara da anlattı her şeyi. Bu dedi, kendisi bulmuş kocayı, orospu. Neyse çocuğu bilmiyor. Bir posta da diğer abilerim ve babam dövdü. Babam en çok anamı dövdü. Bi’bitmediniz dedi, bir erkek daha veremedin başımıza sardın bunu dedi, dövdü. Evden çıkmamızı yasakladılar. Telefonumu aldılar. Her gün büyük abim nöbetçi. İşsizin tekiydi zaten, kahve yerine evde oturuyordu. Bezikten geri kaldığı için de bize sinirleniyordu. Arada itip kakıyordu ikimizi de. Babam öldürmese abilerim sıkar kafamıza, öyle bir ev. Salih’le de görüşemedik tabii. Bir hafta sonra abim beni anamla bıraktı evde, kapıyı kilitledi, gitti. Biz kaldık evde hapis. Öğlene doğru balkona çıktıydım. Mahallenin başında abim göründü. Üstü başı kan içinde geliyor. Korktuğum başıma geldi anlayacağınız. Abim apartmana kadar yaklaştı. Yukarı baktı bana. Eliyle gırtlağını keser gibi işaret yaptı. Anladım o zaman, Salih gitti sıra bende.


Masadaki herkes pür dikkat Ekin’i dinliyordu. Çayın kalanını bir dikişte içti ve devam etti.


- Abim çıktı yukarı, ben o ara odama kaçtım. Kapının arkasına ne bulduysam itmeye başladım. Sonra bir çığlıklar bir kıyamet, ben bebeği düşünüyorum, camdan atlayamam, derken anamın bağrışları… O kadar hızlı oldu ki… Abim odanın önünde sakin bir sesle gel dışarı da konuşalım dedi. Çıkmadım. Ses de vermedim. Ne olduğunu da bilemedim. Akşama kadar ben odada abimle anam dışarıda bekledik. Niyeyse kapıyı kırmadı. Ama bir daha da konuşmadı. Gece kaçtı bilmiyorum. Babamlar geldi sandım. Gelmişler. Ama polislerle birlikte. Polis diyorum, üniformalı iki kişi vardı. Kalanı göbekli bıyıklı adamlar. Polisiz biz, çık kızım dedi biri. Kalabalıkta bir şey olmaz herhalde dedim. Kapıyı açtım. Sonra da buradayım işte.


Yanık tam bir şey diyecek oldu ki Ekin masayı işaret etti gözleriyle.

- İki lokma yiyeyim de, bak anlatıyorum. Aç ayı oynamıyor.

Bu molayla herkes kendine geldi, Yanık bir sigara yaktı, Adanalı çayı tazeledi. Bir süre yine hiçbir şey olmamış gibi molaya uyuldu ve sanki sözleşilmiş gibi tekrar toplaşıldı masanın etrafında. Ekin de arada birkaç ısırık aldı ekmek, zeytin ve peynirden. Sonra herkesin gözü üstünde olduğundan şöyle bir gülümsedi.

- Hep ben mi anlatacağım? Neyse, benimki bitsin, sizinkileri de öğrenirim elbet. Hem benimkisi arabesk biraz. Sizinkisi ne bileyim daha mı heyecanlıdır, birden fazla mı öldürdüğünüz? Hani kesecez dediniz ya, ben buraların acemisiyim. Hem dedim ya baştan, valla billa kimseyi öldürmedim ben.

- Sen bunun adı neden Yanık biliyor musun?

Adanalı, eliyle Yanık’ı işaret etti.

- Hayır.

- Kocası soba maşasını içinde kızdırır, dağlarmış bunu. Kimseye söylemesin diye de çocuğu gösterir, birinden duyayım sonraki ızgara aha bu piç olur dermiş. On yıl çekmiş. Tam on yıl! Otistikmiş evladı. Çok uğraşmış. Hep de bu garibim uğraşmış. Ama herifçioğlu manyak. Eksiksin demiş, hastasın demiş, senin yüzünden demiş. Oğlan doğurdun ama o da sakat çıktı demiş… Bir gece önce bunu dağlamış, sonra maşanın ucunu çocuğa uzatmış. Çocuk da biliyor musun korkar böyle ani hareketten. Hasta garibim naapsın. Bağırmış. Sen misin bağıran. Çocuğu kolundan tuttuğu gibi duvara çarpmış. Kafasını yarmış çocuğun. Bunun da gözü dönmüş. O kifayetsiz sapığı demirle deşe deşe öldürmüş.

Ekin’in gözleri kocaman açıldı.

Yanık gülümsedi.

- Sen onu bunu boşver de nasıl oldu, o odadan buraya gelişin deyiver bakayım.

- İşte polis çık kızım deyince çıktım ben. Kolumdan tuttu, konuşalım biraz dedi. Anam nerde diye düşünüyorum. Salona geçtik. Anam yerde, yanında biri daha. Kafası kan içinde. Anamın da kafasında kan var. Polis dedi ki kızım bu adam sana takılıyormuş. Sonra anneni de rahatsız etmiş, pek ahlaklı biri değilmiş öyle duyduk. Evinize gelmiş kaç kere. Bugün seni başka şeylere zorlayınca annen araya girmiş. O da annene vurmuş, o karambolde sen de ona vurmuşsun. Sonra abinler gelmiş, anlatmışsın, odaya kapatmışsın kendini. Korkmuşsundur tabii. Bak şimdi sen hatırlamıyorsundur, bir düşün, böyle olduysa cezan da hafif olur hem. Ben bir dellendim bunu duyunca… En çok da ahlaksız deyişine. En çok da hem seni hem anneni rahatsız etmiş deyişine bir dellendim… Attım kendimi yere. Anamın üstüne kapaklandım. Yalan dedim, Salih yapmadı öyle şeyler. Seviyorduk biz birbirimizi Anamdan ne istediniz, Salihimden ne istediniz… Bayılmışım. Hastanede kelepçeli açtım gözümü. Polis başımda. Abilerim, babam başımda. Bir de adam var. Savcıymış. Polis gözümü açar açmaz başladı. Kızım hadi söyle, bak çekinme hallederiz. Hem hamileymişsin bak yazık değil mi şimdi bu çocuğa… Ağlamaya başladım. Desem ben yapmadım, uğraşsam didinsem belki çıkarım işin içinden. Ama daha hastaneden çıkamadan babamgil öldürür ya beni. Salih gitti, anam gitti, bari bebem kalsın diye, hiç düşünmedim yok polis abi dedim. Ben ikisini de öldürdüm. Yok kızım diyor, iyi düşün bak. Yok diyorum vallaha billaha. Ben ikisini de öldürdüm. Gerisini siz halledersiniz. Hepsi dümenci bunların ablacım. Nefs-i müdafaa yaptıracaklar, zavallı mağdur kadın, kendine ve anasına sarkıntılık eden sonra da anasını öldüren sapığı öldürdü olacak, kısa sürede çıkacağım. Sonra beni de öldürecekler. Fırsat bu fırsat, dedim zaten harcamışlar bizi. Zaten Salih gitmiş, anam gitmiş. Bebemi de vermeyeceğim. Mahkemede de ısrarla sürdürdüm iddiamı. İtiraf bu dedim hakim bey. Ama sorulara nasıl atıyorum cevapları. Aaa diyorum sopayla mı vurdum? Ama hangisine vurdum bilmiyorum. İkisini de ben öldürdüm. Öğle vaktiydi ama akşam ezanı okunuyordu. Sürekli sallıyorum. Bilmiyorum ki bir şey! Tek bir şeyde ısrarcıyım, ikisini de ben öldürdüm ve Salih benim sevgilimdi… Hakim, kızım bu adam ahlaksızmış emin misin diyor, hakim bey biz ikimiz de ahlaksızdık o yüzden çok iyi anlaştık diyorum. Hakim öksürüyor, avukat oradan işaret ediyor deme öyle diye. Salih’in ailesi kaçmış buradan biliyor musunuz? Kim bilir ne ettiler onlara da. Ama iyi oldu olmadıkları. Çünkü benim çıkmamam lazım. En azından şu çocuk doğup büyüyene kadar. Dışarıda hayat yok bize anlayacağınız. Bu arada bana tombik deyip durmayın, sadece hamileyim.

-Kaç aylık oldu?

-Beş.

- İyi hadi bakarız burada hep beraber. Ben birer kahve yapayım. Burada zor bulunur ha, Yanık ablamın sayesinde. Ama cezvemiz konserve kutusundan, gücenmece yok.


Adanalı çay ocağına dönük, kahveyi hazırlamaya koyulunca Ekin de yanına gitti.


- Ben de yanlış anlamazsan, sana bir soru sorayım, Esrafil ablamı öğrendim, Yanık ablamı da öğrendim. Sen neden buradasın?

Ekin, sırtına bir elin dokunuşunu hissedince döndü. Yanık hem Ekin’e hem Adanalı’ya sarılarak gülmeye başladı.

- Kız çok safmış bu, kandırmayın. Bak hamile hem. Hassastır şimdi. Yavrucuğum dağlama işleri bu arkadaşın. Bir de otistik değil otizmli. Senin oğlan otizmli ablacım. Bana gelinceee… Bilmem hatırlar mısın zeytin ağaçlarını kestiler ne zaman önce boy boy.

- Aa bildim!

- Hah işte ben o zeytin ağaçlarının avukatıydım. O günden bu yana kesilen zeytinin, kirletilen akarsuyun, göçen madenin peşinde koşarken sen yoruldun Yanık dediler. Şurada biraz dinlen. Benim gibi düşünmekten mustarip arkadaşlarla altın günü dedikodusu yapmayayım diye buraya verdiler. Muhabbetimiz müebbet. Öyle görünüyor. Ben de senin gibi birkaç ayda bir gidip mahkemede yalan beyanlarla dolu gizli tanık ifadelerinin arasından kendime cümleler seçip dalgamı geçiyorum. Çünkü artık dinleyen de yok. Geçen gün, somut olayların soyut tahlili diyecek oldum da sonra vazgeçtim...

- O ne ki? Madenle mi ilgili?

- Ah güzel bacım. Onu da öğle yemeğinde anlatırım. Hatta zeytinleri, madeni ve daha birçok şeyi anlatırım. Senin işi nasıl çözeriz onu da buluruz. Nasılsa vaktimiz bol. Unutmadan, Adanalı’nın adı Selma. Rahmetlisi kebapçıymış. Kendisi de ebe. Esrafil de bir filin kinini taşıyormuş. Tanıştığımızda öyle demişti. Esra bak ant verdim, bir daha deli deli bakma şu kıza. İki gündür abla şöyle rol yapsana, abla sen de terslensene. Ödünü koparacaktınız kızın. Esra’nın hem bedeni hem ruhu yaralı, aklı da çocuğunda. Yoksa biz seni korkutmayacaktık öyle. Aslında seni buraya vermezlerdi de Adanalı ebe olduğundan, doktor da dikkat edilsin dedi diye. Ben de Şükran. Yirmi altı yıllık avukatım. Memleket meselelerine baksam da aslen ceza avukatıyım. Bu ikisi hükmü giydi, senin iş bende. Kendime hayrım yoksa da senin için yapacağız bir şeyler. Hem o ne öyle kız, on dörtten yirmi sekiz diye ceza mı olur? Yargı sistemini çökertmişsin bacım. Senin durum bence kader kisvesi altında beraat de bakıcaz artık.


Şakayık Kapalı Cezaevi

Kader Kisvesi No.4

Türkiye