3 Temmuz 2025 Perşembe

SÜRPRİZ PARTİ

       Her şey, geçen yazın ortasında gelen bir telefonla başladı. Aslında her şeyin başlangıcı demişken, beş yıl öncesine dönmem lazım da buna sonra değineyim...

Evde pineklemekten sıkılıp Akmerkez’e gitmeye karar vermiştim ki telefonun yeni moda melodilerden birine ayarlı sesi salonda yankılandı. Bu melodiyi o yaz her barda duymak mümkündü. Hani şu yüzünde yara izi olan elli kuruşluk adamın şarkısı.

Aydan, böyle sıkıntılı bir günde, sesini duymak isteyeceğim insanların başında gelirdi. Tam bir yıldır görüşmüyorduk. Lafladık biraz. Hep hayalini kurduğu evini aldığını müjdeliyordu tiz sesiyle. Ciyaklayarak konuşurdu. Onunla çocukluk ve gençlik yıllarımız beraber geçmişti. Kesintisiz her hafta sonu büyük bahçeli evlerinde düzenlediğimiz pijama partilerinde, büyüyünce vereceğimiz çılgın partilerin hayalini kurardık. Son bir yıldır New York’ta master yapıyordu ve ben ona çok özeniyordum.

Ev alışına en az onun kadar sevinmiştim. Bu, Aydan’ın eğitimden sonra İstanbul’a yerleşeceğinin habercisiydi. Tabii hayalimizin de gerçekleşeceğinin...

Aydan, önce evinden, nerede olduğundan, biraz da okuldan, sonra uzun uzun iki gün önce terk ettiği siyahi sevgilisinden ve onun ısrarcı telefonlarından bahsederken birden, “Ay, bunaldım be, haftaya cumartesi oradayım. Sıkı dur İstanbul! Aydan geliyor” deyiverdi. Kendimi tutamayıp bir çığlık attım. En son böyle bir çığlığı, Aydanların evindeki veda partimizde atmıştım. New York’a gitmeden önceki veda partisinde, dört kadeh tekilanın ardından veda anında… Nedenini hatırlamıyordum ama ben yerde avaz avaz ağlarken, Aydan beni tanımadığını söylüyordu konuklara. Kulağımdan kahkahaları gitmiyor. Neye güldüklerini sonradan öğrendim tabi. “Beni, Türk doktorlarına emanet ediniz,” diye ağlıyormuşum...


İlk üç gün çok hızlı geçti. Sürekli planlar yapıyor ve sonra vazgeçiyordum. Kolay mı? En iyi arkadaşım Aydan gelecekti ve ilk gün yeni evinde kalacaktı. Kesinlikle bir parti yapmalıydık. Sonra da İstanbul kazan biz kepçe, sabahlara kadar gezecektik. Sürpriz yapmayı seven bir yapım vardı, tamam, ama hangi ara karar verdim bilmiyorum, perşembe sabahı güne gizli bir parti planıyla başladım. Zaman darlığı ve aslında Aydan’ın İstanbul’daki arkadaş çevresine olan yabancılığım nedeniyle davetli listem oldukça kısaydı. Çocukluk arkadaşımız Beril ve Esma dışında, geçen yıldan beri görüştüğüm ve Aydan’ı da tanıyan Murat’ı, kendimi ve tabii Aydan’ı ekledim listeme. Sonra ne yer ne içeriz diye düşünüp alışverişe çıktım. Aydan evin tarifini iyi yapmıştı. Elimle koymuş gibi buldum. Müstakil bir binaydı. İki katlı. Alt katta perde vardı. Bana, “Ev tamamen benim şu an, kiracı geçen hafta taşınmış,” demişti. Kapının anahtarını emlakçıdan almam gerekiyordu. Ofis hemen yan sokaktaydı. Kendimi tanıttım, birkaç kelam ettim, adam anahtarları verdi, dışarı çıkmaya hazırlanırken kiracı ve perde meselesi aklıma geldi. Sordum. Kiracının hafta başında taşındığını, ama perdeleri bırakmış olabileceğini söyledi. Gerisin geri evime döndüm ve parti ayrıntılarını planlamaya başladım. Bütün cuma gününü de topu topu üç kişinin tam vaktinde, cumartesi akşamı saat sekizde, orada olmalarını sağlamakla geçirdim. Çalışan insanın hali başkaydı, canım! Bütün sabah sadece Murat’ı bulmak bile yeterince işkenceydi. Erkenden iki toplantıya girmiş ve arada da salak sekreteri notumu iletmemiş olmalı ki, aramamıştı. Nihayet hem onu, hem de Esma ve Beril’i saklandıkları kapitalist yuvalarında bulmuş, sürpriz partiye ikna etmiştim. Murat, aramızda yeni olduğundan, partinin büyük önemini kavrayamasa da, Esma ve Beril sevinçten çılgına dönmüşlerdi.

Cuma akşamüstü, Aydan aradı ve neler yaptığımı sorup yokladı. Yola çıkıyormuş, istediğim bir şey var mıymış falan filan. Bu, hazırlık yapıp yapmadığımı ağzımdan kaçırmam için kendince kurduğu planlı bir aramaydı. Yoksa son dakikada istek mi sorulurmuş? Kaçın kurasıydım ben. Son iki günümden bahsetmedim elbet. Sadece gidip anahtarı aldığımı, evin iyi bir temizliğe ihtiyacı olduğunu, ertesi sabaha ancak birini bulabildiğimi ve geldiğinde evin tertemiz olacağını – ve daha birçok gereksiz ayrıntıyla birlikte – sıraladım. Aydan, beklediği cümleleri duyamadığı için biraz hayal kırıklığı yaşıyordu galiba, ama benim ötmeye niyetim yoktu...


Cumartesi sabahına ev temizliği ile başladık. Ben ve Durdu Kadın. Birini zar zor bulduğum yalandı. Durdu Kadın, adı gibi, son on yıldır bizimle duruyordu. Beş yıl önceki kazaya kadar ailemin ve sonrasında benim ev işlerimizi yapan, orta boy orta kilo, iyi kahve falı bakan, has Anadolu kadınlarından biriydi. Annemlere her gün hizmet ederken, ben ondan yalnızca haftada bir gün gelmesini rica etmiştim. Özellikle erken emekliliğimin buhranlı günlerinde günaşırı uğraması ve beni yoklaması dışında, beş yıldır sadece cumartesi günleri gelir, evi toparlar ve beni eğlendirdikten sonra giderdi. Çok erkek kadındı. Lafını esirgediğini hiç duymadım. Hiçbir zaman işçi-işveren ilişkimiz olmadı. Bu yüzden birbirimize dilediğimiz gibi davrandık. O gün de Aydan’ın evine giderken yolda bana demediğini bırakmadı. Kendi temizlik günümü başkasının evini temizleyerek geçirecektik. Üstelik kimin evine gittiğimizi de söylememiştim. Zaten tuhaftım, bir sevgilim bile yoktu. Bu son söylediği laf içimi acıtsa da ben gülümseyip her zamanki gibi, “Hadi ordan be!” demekle yetindim. Anlamamış gibi baktı ama erkeğin lafının bile beni gerdiğini biliyordu. Başı önünde, başka konulara geçiş yaptı ve nihayetinde Etiler’deki “muhteşem” villaya geldik. Durdu Kadın söylemişti bu lafı. Onun için, benim stüdyo dairemden sonra burası gerçek bir villaydı. Muhteşemdi, evet...

İçeri girdik ve ilk olarak evi gezmeye karar verdik. Durdu Kadın hâlâ, buranın kime ait olduğunu söylememi bekliyor ve bu yüzden intikamının acı olacağından bahisle komik laflar ediyordu. Dayanamadım ve söyledim. Önce yüzüme boş boş baktı, sonra Aydan’ı hatırlayıp yüzünü astı. Durdu Bu tepkisinin nedenini sadece ikimiz biliyorduk. Yerde bulduğu bir karton parçasını eliyle şöyle bir temizleyip bağdaş kurarak oturdu ve bir sigara yaktı. Yan yan üfledi dumanını. “Söylemedin hiç değil mi?” dedi. Hayır, ona asla anlatamazdım. Hem yemin etmiştim, bozamazdım, hem de bu, en yakın arkadaşıma atılacak bir kazık anlamına gelirdi. Durdu Kadın buna tamamen karşıydı. Ona göre bu, o zaman konuşulması gereken bir meseleydi. Yanılıyordu. Aydan benim arkadaşımdı ve kızlar kız arkadaşlarından bir erkek uğruna vazgeçmezlerdi.

Şimdi beş yıl önce olanları anlatmamın tam zamanıdır...


Ansızın gelen korkunç bir kazada annemi ve babamı kaybetmiştim. Tek çocuktum ve Aydan’dan başka arkadaşım, Durdu Kadın’dan başka yakınım yoktu. Kazayı telefonla öğrenmiş ve o an zamanı durdurmuşum. Kimseyi tanımamış, tam iki ay, sadece bir yatağın bulunduğu tecrit odasında, etrafımdaki doktorlara boş gözlerle bakıp annemi sormuşum.

İki ayın sonunda, Durdu Kadın ve Aydan durumuma dayanamayıp doktorla konuşmuş ve onu evde daha iyi bakılacağıma ikna etmişler, gelip beni oradan çıkarmışlardı. Üç ay Aydan’ın evinde, sonra da Durdu Kadın’ın tebdil-i mekân diyerek beni sürüklediği yeni evimde, sürekli hayaller görerek yaşadım.

Bir süre sonra normale döndüğümü sandık hep birlikte. Yaklaşık altı ay böyle geçtikten sonra Aydan beni alıp gezmelere götürmeye başladı. Bu gezmelerden birinde, Yeşilköy sahilinde Ertan’la tanıştırdı. Ertan, sanat heveslisi adamlardan biriydi ve Aydan’ın o dönemde takıldığı resim galerisinin sahibiydi. İyi giyimli, düzgün bir gençti. Aynı yaştaydık. Yaşadıklarımı biliyor olmalıydı ki bana ne ailemle ne de alnımdaki ezikle ilgili soru sormadı. Hiçbir zaman. Tecritte geçen süre boyunca kendimi kaybetmelerim sırasında duvara vura vura oluşmuş bir doku bozulması vardı kaşlarımın hemen üzerinde.

Tanışmamızın ardından Ertan beni sıkça aramaya başladı. Görüşüyorduk. Gizemli hali dikkatimi çekmişti. Bana ilginç hediyeler, maskeler ve ahşaptan tuhaf şekilli biblolar, getiriyor ve genelde sevgilinizle gitmeyi düşünmeyeceğiniz isimsiz yerlere gidiyorduk. Lüksü ve kalabalığı sevmiyordu o da.

Ertan, tanıştıktan birkaç ay sonra bana evlenme teklif etti ve ben de kabul ettim, ailemi kaybedince kendimi birinin güvenilir ellerine teslim etme dürtüsü sarmıştı benliğimi. Karşımda beni mutlu eden, isteklerimi yerine getiren ve pürüzü bulunmayan tek erkek aday olarak Ertan’ın teklifi kabul görmeyi haketmişti.

Sürpriz bir nikâh planladığından bahsediyordu, bu yüzden kimseye evleneceğimizi söylemeyecektik, ya birden evlendik diye çıkacaktık ortaya ya da insanlara ummadıkları bir anda nikâh törenine hoş geldiniz diyecektik. Bütün günümü bunun hayalini kurarak geçiriyordum.


Kaza sonrası işe geri dönmek bir gün olsun aklımın ucundan geçmemişti. Sanırım bunda, kazayı öğrendiğimde masa başında olmamın ve beni raporlu saymaları için Aydan’ın tanıdıklarını araya sokmak zorunda kalışının da etkisi vardı. İşyeri bana cendere gibi görünüyordu artık. Ne zaman iş ve işyeriyle, çalışmaya devam etmekle ilgili bir konu geçse, çevremdekileri susturuyordum, kulaklarımı kapatarak birden ona kadar saymaya başlıyordum. Ne yalan söyleyeyim, işe gitmemek için bahane aradığımı da düşünmedim değil. Zaten aileden kalan miras oldukça yüksek bir miktardı, çalışmasam da beni idare ederdi. Üstelik evleniyordum.

Ertan nikâh sürprizinde ısrar ettiğinde, ben de sürprizleri sevdiğimden bunu Durdu Kadın dışında kimseye anlatmadım. O da benimle birlikte içten içe seviniyordu. Nikâh için kararlaştırdığımız günden birkaç gün önce, o salı sabahı, Ertan acilen iş gezisine gideceğini, cumartesi erkenden döneceğini ve nikâhın da aynı gün saat ikide kıyılacağını söyledi. Demek plan buydu. Öyle ya, her şeyi, ilanı bile, şaşırtıcı olmalıydı. Cuma günü, içinde gelinliğim olan paketle birlikte bir zarf geldi. Nikâh davetiyemizdi ama içinde nikâhtan değil, Ertan’ın evindeki partiden bahsediyordu. Beyaz büyük bir kartta yaza merhaba partisi verdiğini, birbirini tanıyan sınırlı sayıda konuğun ilginç sürprizlere hazır olması gerektiği belirtiliyordu. Bana özel bir notta da, bu davetiyenin sadece ortak birkaç arkadaşımıza gittiği, saat ikide Ertan’ın evinde olacakları ve benim de saat tam birde evde hazır olmam gerektiği yazılıydı. Konukları oyalayıp yatak odasına gidecektim, hazırlanacaktım ve Ertan kısa bir konuşma ile olayı açıklayınca gelip beni alacaktı. Yazılanlara göre eşliğinde yürüyeceğimiz müzik bile hazırdı. Ne müthiş bir plan! Bedenim sevinç ve heyecan fırtınasıyla dalgalandı.

O gece heyecandan uyuyamadım. Aydan’ı aramak ve her şeyi anlatmak istedim. Ancak Ertan’a verdiğim söz ve Aydan’la birbirimizden hiçbir sır saklamama yeminimiz arasında, aşka yenik düştüm. Telefonda biraz lafladık. Kapatırken Aydan, “Sumru,” dedi. “Bir gün içimizden biri evlenince ne olacak?” Birden, Durdu Kadın'ın ağzından kaçırmış olabileceğini düşündüm. Birkaç saniye cevap veremedim. Sonra da, “Hadi canım hadi canım, sende o göz var mı? Sıkıysa benden önce evlen bakalım!” diyerek güldüm ve telefonu kapattım. “Allah!” dedim içimden, “Kesin öğrendi de ağzımdan laf alacak...”


Ertesi sabah için cilt bakımımı yapmaya başladım. Alnımdaki ezikliğe elim gittikçe, annemin ve babamın hafızamdaki son canlı hallerini aynada görür gibi oldum. Annemi son gördüğümde, tatile çıktıkları ve annem yıllar sonra güneye gidecek olmanın mutluluğunu yaşayarak gülümsediği halde, şimdi ağlıyordu... Ee kız anası olmak kolay mıydı! Mutlu günlerimin yakın olduğunu fısıldadım ona. İşim biter bitmez hemen yattım. Sabaha dinç olmalıydım.

Erkenden uyanıp hazırlanmaya başladım. Hayatımda bir şeylerin yoluna gittiğinin işareti, Ertan’dan gelen telefonla daha da belirginleşti. Havaalanındaydı ve iki saat sonra da İstanbul’da olacaktı. Bana, sürprizi birine söyleyip söylemediğimi sordu. Ben de kıkırdayarak kocaman bir “Hayııır!” patlattım. Sevinçten ölecek gibiydim. Saat onikiyi gösterirken Ertan’ın evini aradım. Hergün bir kadın gelip ev işlerini ve yemeği yapıp akşamüstü giderdi. Evlenince acaba Durdu Kadın'la anlaşıp onu yanımıza mı alsak diye geçirdim aklımdan. Tanıdığım insanlar etrafımda olsun istiyordum. Kadın bana ev partisinin, o da öyle sanıyordu, hazırlıklarının sürdüğünü söyledi. Konuklar erken gelebilirdi, onlardan önce orada olmalıydım. Evlendikten sonra oturacağım ev, içinde kuaförü de olan bir sitedeydi ve ben saat bire kadar orada bekleyebilir ve hatta saçlarıma bir şeyler yaptırabilirdim. Bu kararla kapıdan girdim.

Durdu Kadın her önemli olayda olduğu gibi yine yanımdaydı ve hiç olmadığı kadar da neşeliydi. Elimdeki çantayı ortalığı süpüren kıza emanet edip derdimi anlattım. Beni arkada bir odaya aldılar ve gelinliğimi denemek için Durdu Kadın’ın yardımını istediğimi söyleyip onu da yanıma çağırdım. Maksadım laflamak ve hatta nikah öncesi Durdu Kadın'dan evlilik sırları öğrenmekti. Gülüp eğlenmek istiyordum, kısacası. Denemeden sonra saçım yapılacak ve hemen eve gidecektik. Bizi parti davetlisi zannedenleri oyalamak için Durdu Kadın'ın tiyatroculara taş çıkaracak gösterisi hazırdı. Ben içerde giyinirken de Ertan gelmiş olurdu. Biz içeride konuşurken salon kısmından gelen bir kahkahayla susmak zorunda kaldık. Durdu Kadın kapıyı aralayıp bu sesin sahibini ararken birden hızla kapıyı kapadı. İkimizin de tahmin ettiği şeyi görmüştü. Bu tiz kahkaha bizim Aydan’dan geliyordu. Tam bütün sürpriz bozulacak derken, telefon sesi ve Aydan’ın aşkım canımlı konuşmalarıyla kulak kesildik. Aydan, neredeyse haftada bir sevgili değiştirirdi ve hiçbirine böyle seslenmezdi. Hem fark edilmemek hem de konuşulanları anlamak için Durdu Kadınla birlikte sessizce dinlemeye başladık.


O andan itibaren duyduğum her kelimeyi sizlerle paylaşmayı çok isterdim. Aydan tanıdığımız biriyle konuşuyordu. Kim olduğunu, arada “Ertancığım bir tanem,” deyişinden anlamak zor değildi. Daha da trajik olanı, Aydan, kuaförde biraz daha kalacağından, ama konuklar toplanınca eve beraber girip yılın bombasını patlatmaları gerektiğinden bahsediyordu. Aydan, Ertan’la, bugün saat ikide, benim nikâhımla aynı saatte, evleneceğini açıklayacaktı... Son sözlerini tam duyamamakla birlikte, Durdu Kadın'ın söylediğine göre, benim bu sürprize bayılacağımı ve bir gece önce telefonda ona meydan okuduğumu anlatıyormuş, son hatırladığım kulaklarımdaki o tiz ses ve uğultuyla birlikte gelen gök gürlemesiydi. Bayılmışım...

Uyandığımda saat iki buçuk olmuştu. Yatağımdaydım ve her şey dönüyordu. Durdu Kadın, Aydan kuaförden çıkar çıkmaz arayıp mide bulantısı ve kusma nedeniyle davete gelemeyecek kadar kötü olduğumu söylemiş, beni de bir taksiye atıp eve getirmişti. Saat altıya doğru Ertan’la birlikte kapıdan içeri girdiklerinde, ben, Durdu Kadın’ı yalancı çıkarmayacak şekilde, küvete eğilmiş kusmakla meşguldüm.

Aydan bana müjdeli haberi verirken aklımdan geçen şey, ikisini de tek kurşunla öldürmekti. Buna nefs-i müdafaa süsü verecek kadar yara almıştım çünkü. Ertan, hiç kıpırtısız bana bakıyordu, yüzündeki garip ifadeyi gizlemeye çalışıyordu. Aydan ne kadar mutlu ve konuşkan ise, Ertan bir o kadar gergin ve suskundu. Durdu Kadın, Aydan’ı beraber eczaneye gidip ilaç almaya, Ertan’ı da beni salona taşımaya ikna ederek koridora doğru yürüdü. Aydan onu takip etti. Bir yandan da şen kahkahalar atıyordu. Elimde bir havlu ile salona geçtim. Ertan peşimden geliyordu. Ben oturur oturmaz ayakta durduğu yerde, yüzündeki ifade pis bir gülümsemeye dönüştü. Anlatmaya başladı. Bu kez kusma sırası ondaydı.

Aydan ve o, geçen yıl iki ay kadar beraber olmuşlar ama bizimki ayran gönüllülüğünden onu terk etmiş. Sebep olarak da benim o dönemdeki buhranımı göstermiş, arkadaşının yanında olmasının, bir ilişkiye sahip olmasından daha önemli olduğunu söylemiş. Evlenmeyi planlayan Ertan, büyük hayal kırıklığına uğramış. Aydan gibi, erkeklerin kolay elde edemeyeceği ve vazgeçemeyeceği bir kadını, ruhsal bunalımdaki bir kadının bu kadar kolay ele geçirmesi ve ondan soğutması, intikam almak için plan yapmasına yetmişti.

Kolaydı onun için. Aydan’ın hayatına bu kez eski âşık-yeni dost olarak yer alacak, arkadaşı ile ilgilenip ikisinin de güvenini kazanacaktı. Benimle gezerken, Aydan’a evlenme teklif etmesi ve bunu ciddiye alması için ayar çekmesi uzun sürmüştü ancak beni kandırması çocuk oyuncağıydı. Hele ikimizin de bir sürpriz uğruna gerçeği birbirimizden bile saklayışımız, hem onun planının tıkır tıkır işlemesini sağlamış, hem de sonunda tadacağı zaferi ikiye katlamıştı. Birbirlerinin adet günlerini bilen iki kızın, aynı adama âşık olduklarından haberi bile yoktu.

O gün geldiğinde, Ertan Aydan’ı kapıdan alıp yukarı çıkaracaktı, birkaç arkadaşımızın da olduğu bir ortamda, Aydan evlenme teklifinin açıklanmasını beklerken, Ertan beni yatak odasından üzerimde gelinlikle salona getirecekti. Bu, Aydan için korkunç bir yıkım olurken Ertan kılıcını havaya sallayıp galibiyet çığlıkları atacaktı. Benimle evlenme planı da yalandı. Kısacası, olan bize olacak ve sonunda iki arkadaş sonsuza dek bu mide krampıyla yaşayacaktık. Eğer ben o konuşmayı duymasaydım... Arkadaşımı bu illetten kurtarmam şarttı ama nasıl yapacaktım da Ertan’ı susturacaktım, o bunları anlatırken için için düşünüyordum.

Aydan planlandığı gibi Ertan’la birlikte yukarı çıkmış, Esma ve Beril’in de bulunduğu beş altı kişilik davetlinin huzurunda açıklama anını beklemeye başlamıştı. Ben ortada olmadığımdan, Ertan planın işlediğini düşünmüştü. Komik bir sahneydi, Aydan’ın sonradan anlattığına göre. Ertan konuklara hoş geldikleri mesajından sonra, artık yaşının ilerlediğini, bir yuva kurmak istediğini ve gerçek aşkı bulduğuna inandığı için de evleneceği açıklamasını yapmış ve sonra meraklı bakışlar arasında yatak odasına gitmiş, beni aramış ve büyük bir yenilgiyle geri dönmüştü. Herkes yatak odasından bir demet çiçek, bir pasta ya da belki bir yüzükle dönmesini beklemişti. En çok da Aydan. Sonunda dayanamayıp Ertan’ın boynuna sarılmış ve alkışlar arasında davetliler tebriklerini sunup kokteyl havasında eğlenirken, o, bu kez Aydan’ı bir şekilde benimle yüzleştirip ne pahasına olursa olsun savaşı kazanmak için, hastalanan arkadaşa nezaket ziyaretini planlamıştı. Şimdi bu amaçla buradaydılar ve birazdan sevgili arkadaşım hayatının kâbusunu yaşayacaktı. O anda bazı insanların nasıl ve neden katil olduklarını anladım.


Ertan salonda bunları anlatırken, Durdu Kadın'ın mutfaktan bizi dinlediğini bilmiyorduk elbet. Birden elinde kocaman bir ekmek bıçağıyla Ertan’ın arkasında bitiverdi. Suratı bana dönük hâlâ bir şeyler anlatan zavallı adam, veda konuşması yaptığının farkında değildi. Bakışımdan anlamış olmalı ki birden arkasını döndü ve çevik bir hareketle Durdu Kadının ileri doğru savurduğu bıçaktan kaçtı. Bir anda zaman durdu. Kazayı öğrendiğim an, olanlar tekrarlanıyordu. Başım döndü, kusacak gibi oldum. Ayağa kalkmaya çalıştım, bacaklarım kaskatı kesilmişti. Durdu Kadın, iri siyah gözleri alevlenmiş, ikinci hamleye hazırlanıyor, Ertan da darbenin geleceği yeri kestirmek için hareketlerini takip ediyordu. “Sen benim kızlarıma nasıl dokunursun ha!” Durdu Kadın'ın haykırışı zil sesiyle bölündü. Donan karelerin buzu çözüldü ve Ertan kendini kurtarmak için hiçbir şey olmamış gibi kapıyı açmaya gitti. Durdu Kadın da benimle aynı fikirdeydi. Birincisi, bunu Aydan’a asla anlatmamalıydı. İkincisi, bu adamın hemen “temizlenmesi” gerekiyordu. Seyrettiğim polisiye filmlerin gerçek olma ihtimali beni korkuttu.

Kapıdaki Aydan değildi. Kapıcımız gelmiş, Aydan’ın apartmana girmek üzereyken bayıldığını haber vermişti. Az önce olanları unutup birdenbire ayağa fırladım, koşuyordum, Ertan geride kalmıştı. Zaten o an aklımda sadece aşağıda baygın yatan Aydan vardı. Hangi ara nereye kayboldu bilemedik. Az sonra asansörün içinde Aydan, gözleri yarı açık, Ertan’ın adını sayıklıyordu. “Ertan, nerdesin? Müjdemi isterim, baba olacaksın...”

Kulaklarımdan hiç gitmeyecek. Eczaneye giderken fenalaşıp tansiyonunu ölçtürmüş, bir süredir şüphelendiği için de gitmişken test yaptırmıştı. Kollarımda alnına kolonya sürülürken hamile olduğunu haykıran arkadaşım, az önce babalık şerefine eriştirdiği adamın, aslında kâbusumuzun başkahramanı olduğunu bilmiyordu. Asla öğrenmedi de...

Aydan’a tek söyleyebildiğimiz, Ertan’ın nedensiz ortadan kaybolduğuydu. Aydan önce şaşkın bakışlarla etrafını süzdü, sonra ben ona Ertan’ın, aslında evlilik kararı için acele ettiğini ve bana da bunu nasıl açıklayacağını bilemediğini anlatırken zilin çaldığını anlattım. Bir kadın için anne olacağını ve evleneceğini açıkladığı bir günde terkedilmek, mesela benim gibi bir kadın için, kaldırılabilir bir durum değildi. Aydan ise sonraki birkaç haftayı, aldırdığı bebeğine üzülerek ve sonrasında da her şeyi maziye gömerek geçirdi. Bir ay sonra Aydan’da bunalımın, travmanın ya da hüznün eseri yoktu.

Aradan geçen üç yıl, Aydan’a sadece mutluluk getirdi. Ben bir daha iş hayatına dönmedim ama normal yaşama da ayak uyduramadım. İçime kapanarak kasıldıkça Aydan dışa açılıyordu. Sonunda vaatler ülkesi Amerika’da master şansını yakalayınca atlayıp gitti. Beni acılarla baş başa bırakarak... Aslında bir süre görüşmemek beni rahatlatabilirdi. Sadece bir yıl dayanabildim. Bir cumartesi sabahı, Aydan’ın yeni evinin salonunda, Durdu Kadın’ın bakışlarıyla tekrar dünyama girivermişti.

Durdu Kadın, oturduğu gazete parçasını çekiştirerek vücudunu bana doğru çevirdi iyice ve dalıp gittiğim yerden çıkarması için şu cümle yetti: “Sen merdivenlerden koşarken Ertan’a ne olduğunu sormadın hiç?” İrkildim. “Ertan hangi arada sıvıştı bilemedim ama elimdeki bıçakta kan izi vardı. Hem de koltuğa ve halıya da bulaşmıştı biraz. Sonraki günlerde bir olay patlak vermeyince ben de sustum.”

Kulaklarıma inanmak istemiyordum. Durdu Kadın ayağa kalktı ve başta da planladığımız üzere evi gezinmeye başladı. “Nasıl yani? Sen şimdi Ertan öldü mü diyorsun? Yok canım daha neler! Yaralanmıştır olsa olsa.” Cevap vermedi. Sadece yürüdü. Korkmuştum. Durdu Kadın'ın yalan söyleme huyu olmadığını bildiğimden daha da çok korkuyordum. Bunca zaman Ertan’ın varlığından haber almayışımız dikkatimi çekmemişti. Acaba Durdu Kadın başka şeyler de biliyor muydu?

Evi baştan sona gezdik. Üst katta iki büyük ebeveyn yatak odası ve birer banyo ile küçük bir salon, alt kata bir merdivenle bağlanıyor; burada ise mutfak, oturma odası ve misafir yatak odası bulunuyordu. Ortadaki geniş salon parti için biçilmiş kaftandı. Evde tek kişilik koltuk ve bir kanape vardı. Giriş kattaki perde de duruyordu. Aydan’ın ilk gecesini geçirmesi için yeterli değildi bu konfor, ama sonuçta biz bu gece onu uyutmayı düşünmüyorduk. Durdu Kadın, az önce konuştuklarımızı unutmuş gibi havadan sudan şeylerden bahsediyordu. Küçükken Aydan’la evcilik oynadığımız günleri ve annemin nefis kurabiyelerini yadediyorduk.

Eksik birkaç malzemeyi almak için markete giden Durdu Kadın, elinde biraz yiyeceğin de bulunduğu torbayla geldiğinde saat bir civarıydı. Atıştırma faslından sonra yeniden işe koyulduk. Sonraki altı saat boyunca önemli bir şey konuşmadık. Garip bir gündü ve süregeliyordu.


Temizliğin bitmesine yakın, Durdu Kadın yanıma geldi ve cebinden bir şey çıkararak bana göstermek için burnuma doğru uzattı. Bu bir ekmek bıçağıydı. Kaykıldım ve gülmek istedim. Şakanın dozu biraz fazlaydı ama ne de olsa o da benim gibi biraz manyaktı. “Bu Ertan’ın karnına giren bıçak, biliyor musun?” dedi. Durdu Kadın, şu ana kadar onun hakkında yazdıklarımı hak etmediğini gösterir, ama kararlı bir bakışla elini bana doğru uzatıp şaşkınlığımdan yararlandı ve birden bıçağı karnıma geçiriverdi. Bir elimle uzattığı elini tutmuş, diğer elimle karnımdaki acının yerini bulmaya çalışıyordum. Elim onun eliyle birleştiğinde kendimi tarifsiz bir boşluk duygusunun içinde buluverdim. Meşhur ekmek bıçağı karnımdaydı ve ben anam saydığım kişi tarafından öldürülüyordum. Dünyanın ayaklarımın altından kayması böyle bir şey olmalıydı. Nefessiz kaldığımı anladığım saniyede karanlığa gömüldüm.

Belirsiz bir süre sonra gözlerimi açtığımda vakit akşamı bulmuştu. Etraf sessizdi. Önce saatin kaç olduğunu düşündüm. Kolumdaki fosforlu saate bakmaya çalıştım. Uyuşmuş gibiydim... Saat dokuz... O zaman şu anda evde benim dışımda dört kişi daha olmalıydı. Esma, Beril, Murat ve Aydan. Ses çıkmaması tuhaftı. Bulunduğum yer üst kattaki ebeveyn banyosu olmalıydı. Küvetin hemen yanındaydım galiba. Bozuk musluğun zayıf sesini duyabiliyordum. Saat sesi gibiydi.

Birkaç dakikanın geçmediğinden eminim. Kapı açıldı ve bulunduğum odaya bir karaltı girdi. Yüzünü iyi seçememekle birlikte, vücut şeklini tanıyordum, bu Durdu Kadındı. Konuştu benimle. Güzel şeyler söyledi. Sanki bir rüya görmüşcesine rahatladım. Zaten acı da hissetmiyordum artık. Belki de bunların hepsi bir rüyaydı. Gözlerimi kapayıp biraz uyumayı denedim.

Bir süre daha geçti. Ayağa kalkmak istedim. Başaramadım. Etrafımda her şey karanlıkta kaldığından ve hareket kabiliyetim zayıfladığından yapamadım. Ara ara bilincim Durdu Kadın'ın beni bıçakladığını söylüyordu ama sonra bundan hemen vazgeçiyordu. Acı çekmiyordum ki! Durdu Kadın, daima benim mutluluğumu isteyen biri olmuştu, bu uğurda Ertan’ı öldürecek kadar hem de...

Ertan’ın ölüp ölmediği, Durdu Kadın’la yaşadıklarımızın rüya olup olmadığı ve Aydanların nerede olduğu sorularıyla boğuşurken bir ses duydum. İnce bir kadın sesiydi. İnlemeye benziyordu. Aydan’ın sesi olabilir miydi? Sorularıma cevap istiyordum. Hem de hemen...!


Biraz daha zaman geçti. Kapı yine açıldı. Bu kez iri yarı karaltı ağır ağır, sağa sola sallanarak ve hırlayarak içeri girdi. Yerde bir şey onunla birlikte hareket ediyordu. Kafamı çevirip daha iyi görmeye çalıştım. O sırada odanın ışığı yandı. Gördüğüm manzara felaketti. Aydan yerde boylu boyunca uzanmış, ölü gibi hareketsiz görünüyordu. Durdu Kadın onu yanıma doğru sürüklemeye başladı. Şimdi daha yakından yalvaran tonunu duyabiliyordum. Durdu Kadın bulaşık eldiveni giymişti ve elleri kan içindeydi. Aydan’ı yanıma kadar getirdiğinde gözlerimin dolduğunu hissettim. Bluzunun rengi kandan görünmüyordu.

O zaman karnımda bir yangın başladı. Vücudumu hareket ettirince yaram kanamaya başlamıştı. O sırada karnımın üzerinde bir bez gördüm. Kanlanmış iri bir yumak bez demek ki kanı durdurması için oraya konmuştu. Durdu Kadın Aydan’ı tam yanıma yerleştirince bana döndü. Yüzünde mutlu bir ifade vardı. “Neden?” diye bağırmaya çalıştım ama sesim çok boğuk ve zayıf çıktı. Durdu Kadın hiçbir şey söylemedi. Odadan çıktı. Biraz sonra tekrar geldiğinde elinde kâğıt parçaları vardı. Yüzüme doğru sallayarak, “Aydan ve sen ailelerinizin verdiği emeklere ihanet ettiniz. Emanete hıyanet ettiniz,” dedi.

Anlayamıyordum. Ne yapmıştık ki? Elindeki kâğıtlar arasında bir de resim vardı. Burnuma doğru uzatarak, “İşte,” dedi. “İhanetinizin belgesi. İkiniz de benim için kendi çocuğum gibiydiniz. Sizi onlardan ayırmadım. Ama özellikle sen, bana en büyük acıyı tattırmak istedin. Yavrumu incittin!” Resimde bir kadın, kucağındaki bebeğiyle masum bir bakış atmıştı objektife. Yüzünü seçemedim. “Kim?” diyebildim cılız sesimle. Daha fazla açıklama yapmadı. Önce Aydan’a doğru eğilip yerde duran bıçağı eline tutuşturdu. Tanımıştım. Bu o bıçaktı. Sonra da yanıma gelip elime başka bir bıçak tutuşturdu. Ben bırakmaya çalıştım. “Huysuz! Hep böyleydin sen, tut şunu!” Sanırım iki arkadaş birbirini bıçaklamış olacaktı plana göre. Hâlâ bunu niye yaptığını anlamıyordum. Durdu Kadın, bize neden zarar vermek istesindi? Acaba o kadın...bebek... İkimizden biri miydi? Kadın kimdi peki?

Aydan’ın inlemeleri birazdan hırıltıya dönüştü. Ara ara ona seslenmeye çalıştım ama beni duyduğunu gösterir hiçbir belirti yoktu. Varlığımdan habersizdi. Sonra da tamamen sustu.


Gözlerimi açtığımda hastane odasının soğuk ve ilaç kokulu duvarlarıyla karşılaştım. Yatağıma kelepçeyle bağlıydım. Bir anda aklım karıştı ve bağırmaya başladım. İçeriye dalan iki polis beni zor susturdu. Hem ölümle burun buruna gel hem de kelepçeyle yatağa bağlan... Bu hiç adil değildi.

İfademi alan polis memuru, ayrıntıları bilmediğini söyleyip işlemi tamamladı, iki saat kadar boşuna dil döküp ağladım. Ama nafile, neler olduğunu öğrenemiyordum. Sorulara fazla cevap verememiş, genelde hatırlamadığımı söylemiştim. Gerçekten de büyük bir kısmı hayal gibi gelen tuhaf ayrıntılar beynimin içinde dönüyordu.

Sonra bir ara kapı açıldı ve içeri yakışıklı, uzun boylu, ince bıyıklı bir adam girdi. Bir an Ayhan Işık dirildi diye düşünüp gülümsedim. O da farkına vardı güldüğümün, ama nedenini bilmiyordu tabii. “Sizi iyi gördüm Sumru Hanım”, dedi yatağa yaklaşarak.

-Aydan nerede?

-Sanırım bunun cevabını benden daha iyi biliyorsunuz. Hatırlamak istememeniz doğal tabii. En yakın arkadaşınızdı.

-Aydan nerde?

-Öldü. Hatırlamıyor musunuz? Onu siz öldürdünüz...

-Durdu Kadın nerde peki?

-Onu da mı hatırlamıyorsunuz?

-Benimle birlikteydi. Aslına bakarsanız, olayların sorumlusu o.

-Ya demek öyle. Durdu Hanım cumartesi sabahı Adana’ya akrabalarının yanına gitmiş, Ona siz izin vermişsiniz. Pazartesi geri çağırdık. Oğluyla birlikte ifade verdi akşamüstü. Şimdi dinleniyor. Büyük şok geçirdi. Çocukluğunuzdan bu yana sizinleymiş. Kolay değil tabii. Rahmetli Aydan Hanım'ın yeni evinde vereceği bir parti varmış. Davetli üç arkadaşınızın bu sabah verdikleri ifadeye göre, cumartesi sabahı Esma Hanım'ın ofisini arayıp not bırakmışsınız. Aydan Hanım'ın uçuşunun ertelendiğini söylemişsiniz. Sekreter sizin aradığınızı söyledi.

-Olamaz. Ben kimseyi aramadım. Yani evet cuma günü arayıp onları partiye davet eden benim. Ama iptal telefonu açmadım. Üstelik o evde Durdu Kadın da benimle birlikteydi. Beni bıçaklayan da o.

-Lütfen iyice düşünün. Daha önce de bir bunalım geçirmiş ve bir süre tedavi görmüşsünüz. Anlıyorum, arkadaşınızın başına gelenleri kabul etmek istemiyor bir tarafınız, ama bütün kanıtlar elimizde. Evin anahtarını da almışsınız önceden. Emlakçıyla görüştük.

-Lütfen durun biraz. Ne kadar zamandır buradayım ben?

-Bugün salı, Sumru Hanım. Birkaç gündür baygın yatıyorsunuz. Arasıra da Ertan diye birinden bahsediyordunuz. Bu kişi Durdu Hanım'ın oğlu Ertan mı? Onu nereden tanıyorsunuz? Yoksa o da davetliler arasında mıydı?

-Ertan mı?

Beynim durdu bir an. Ertan ve Durdu Kadın arasındaki bağlantıyı kuramıyordum. Tanıdığım Ertan’ın Durdu Kadının oğlu olması imkânsız gibiydi. Ya da yıllardır kandırılmıştım. Nasıl bir oyundu bu? Ertan ve Durdu Kadın her şeyi beraber mi planlamışlardı? Eğer öyleyse, Durdu Kadın psikopat mıydı da oğlunu bıçaklamıştı üç dört yıl önce benim evimde? Yoksa...

-Evet, o sizi çok iyi hatırlıyor. Aydan Hanım'la bir süre arkadaşlık etmişler. Siz, hastanede yattığınız dönemde ikisini biraz kıskanmışsınız. Hatta evlenme kararı aldıklarında Aydan Hanım'a baskı yaparak ayrılmalarına neden olmuşsunuz. Aydan Hanım, siz Ertan Beyle ilişkiniz olduğunu iddia edince ayrılmak istemiş, üzüntüden çocuğunu düşürmüş. Sırf sizin iyiliğiniz için Ertan Bey bir süre Adana’da kalarak ortalığın sakinleşmesini beklemiş. Aydan Hanım New York’tan dönünce onunla konuşma kararı almış ama yetişememiş.

Dilim tutulmuştu. Bu kadar güzel bir plan ancak bu kadar iyi tutabilirdi. Hangimiz yalancı hangimiz hasta çözemiyordum. Aydan’ın ölmesi ve benim hapse girmem dışında, Ertan ve Durdu Kadın amaçlarına ulaşmış bir halde kendilerini sıyırıyorlardı. Kendimi aklayacak bir tek delil aradım. Bulamadım.


Dava bir aydan kısa sürdü. Doktorlar benim yine psikolojik baskı altında hayal gördüğümü iddia etmiş, Durdu Kadın ve Ertan da mahkeme boyunca ağlayarak yaşananların bir felaket olduğunu söylemişlerdi. Esma, Beril ve Murat ise partinin iptal edilişinde iki çılgın kızın kendi başlarına eğlenme isteğini neden görmüşler, Pazartesiye kadar bizi aramamışlar, daha sonra da olayı duymuşlardı. Aydan ve Ertan’ın evliliklerini ilan ettikleri o partide bulunanlardan Esma ve Beril, benim hastalanarak partiye katılmayışımı, kıskançlığıma bağladılar, ya da belki öyle düşünmek istediler.

Hakkımda verilen karara giden yol açıktı: Ne de olsa Aydan hep imrendiğim belki de kıskandığım biriymiş ve Ertan’a olan tutkum nedeniyle ona kin besliyor olabilirmişim. Bu parti planıyla önce arkadaşlarımızı arayıp Aydan’ın ertesi gün geleceğini, partinin de bir sonraki hafta yapılacağını söylemişim. Temizlik bahanesiyle eve erkenden gidip plan yapmışım falan filan. Evde sadece iki bıçak bulunmuştu, temizlik malzemelerinden eser yoktu.

İddiaya göre Aydan eve girdiğinde onu yalnız yakalayacaktım, öldürdükten sonra da evime dönüp hiçbir şey olmamış gibi davranacaktım. Ne de olsa, herkes gibi pazar günü geleceğini sandığım Aydan beni aramayınca şüphelenip evine gidecektim. Belki de Esma, Beril veya Murat’ı da yanıma alarak. Evde cesediyle karşılaşınca da zavallı yalnız kadını hangi sapıkların öldürdüğünü iddia edecektim, kim bilir. Ama Aydan kendini savunmaya kalkıp bıçaklardan birini karnıma saplayınca banyoda ikimiz de kalakalmıştık. Benim yaram hafif olduğundan yaşamıştım. Ama zavallı Aydan’ın vücudunda biri kalbine yakın, iki bıçak darbesi vardı ve kurtulması imkânsızdı. Bu haliyle en yakın arkadaşını öldüren ben, asılmalıydım!

Mahkeme benim akli dengemin yerinde olup olmadığının kontrolü ve tedavi için altı aydan az olmamak koşuluyla ruh ve sinir hastalıkları hastanesinde müşahade altında tutulmamı öngörerek mahkemeyi yıl sonuna erteledi. Şimdi burada üçüncü ayımı dolduruyorum. Değişen hiçbir şey yok. Yine aynı iddialarımla doktorları bezdiriyorum. Sonunda benim zırdeli olduğumu söyleyip ömür boyu kapatacaklar buraya. Eğer sağlam bir delil bulamazsam tabi. Bir dedektif tutmak istediğimi söyledim geçen gün. Araştırma için. Güldüler. Burada adli ve idari takibi polis yaparmış. Acaba Ayhan Işık kılıklı polisi mi çağırsam? Beni dinler mi? Durdu Kadın o sabah Adana’ya gittiğini nasıl iddia ediyor, Allah aşkına? Bunu da mı araştırmadılar?


Bu sabah bir mektup aldım. Durdu Kadından. Adana’ya yerleşmiş oğluyla birlikte. Çok üzüldüğünü, böyle bir şeyi nasıl yaptığımı anlayamadığını yazıyor. Annemin kemiklerini sızlatmışım. Yine de tedavi görürsem belki yaptıklarımı anlayacak duruma gelebilirmişim. Bu mektubu polise versem işe yarar mı? Bence Durdu Kadın'a mektup yazmalı ve onun bir şeyler itiraf etmesini sağlamalıyım. Bu mektuptan hemen sonra bir tane de ona yazayım bari.


Sumru Kosinli

12 Ağustos 2004

Bakırköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi



Aynı tarihlerde Adana...

Ertan işten yeni dönmüş, banyoda ellerini yıkarken Durdu Kadın yemeğin hazır olduğunu söyledi. Salona geçince annesinin koltuğa oturmuş, birkaç kağıdı yırtmakta olduğunu gördü.

-Anne, onlar nedir?

-Eski resimler, Ertan. Çok eski resimler.

Ertan annesine yaklaştı. Elindeki kırpıntılar arasında bir resmin köşesini, annesinin sadece kafasının göründüğü parçayı, aldı. Gencecik yüzünü seçebiliyordu. Eski yıllardan kalma bir fotoğraftı bu. Hemen altından bir başka kağıdın, bir belgeye benziyordu, üzerinde ...Doğume... yazısını okudu.

-Anne, bu nedir peki? Kimin bu?

Durdu Kadın, oğlunun elindeki parçaları da alarak ayağa kalktı ve mutfağa doğru yürüdü. Bir yandan da iç çekiyordu.

-İnsanın anılarından kurtulması kolay olmuyor. Sumru’yla çektirdiğim bir fotoğraftı o. Diğer kağıt da hastaneden aldığım eski bir rapor. Onu da arada attım işte. Zamanı geçti, nasıl olsa. Artık sen varsın. Başka hiçbir şeye ihtiyacım yok.

-Anne?

-Efendim.

-Her şeye rağmen kafamda cevaplayamadığım bazı sorular var. Sen Adana’ya pazar sabahı geldin ama mahkemede yalan ifade verdin. Nasıl oldu da ortaya çıkmadı?

 -Yalan söylemedim. İki güne de bilet aldım. Bizim Haliselerin gelini var, onu gönderdim Cumartesi benim biletimle. Ben de Pazar sabah geldim onun biletiyle. Otobüslerde yolcu isimleri kontrol edilmiyor. Baksalar da anlamazlardı yani. Görgü tanığımız da delinin teki zaten.

Ertan gülümsedi. Anacığı o gün bıçakladığı adamın oğlu olduğunu bilseydi yine de aynı şeyi yapar mıydı? Uzun yıllar gerçek ailesini bulmak istemişti. Sokaklarda geçen çocukluğunda sıcak bir yuva özlemiyle hep ağlardı. Hatırladığı kadarıyla İstanbul’da birinin evinde kalıyordu. Sonra kaçmış ve evde hep duyduğu Adana’ya ulaşmak için yollara düşmüştü. Altı yaşındaki çocuk neler yaşayabilirse, o da benzer şeyleri bir bir yaşamış, sonunda bir serseri olup çıkmıştı. Polisler onu yurda yerleştirmese, belki katil bile olurdu. Yurt müdürü ona yardımcı olmuş, ailesini bulabilmesi için araştırma yapmıştı. Yıllarca sürdüğü iz onu ta İstanbul’a, Durdu Kadın’a götürmüştü. Evlat hasretiyle yanan zavallı kadın, oğlunu bulmanın sevinciyle bir süre kendine gelememişti. Ertan’ın Sumru’yu kabullenmesi ise zaman almıştı. Olanlardan sonra bu sırrı saklamaları gerektiğini düşünmüşlerdi. Ertan, bir süre Aydan’ı ve Sumru’yu sorup durmuştu. İşin kötüsü, giderek Aydan’a haksızlık ettiğini, aslında onu sevdiğini de söyler olmuştu. Ertan’a göre, her şeyi açıklayıp düze çıkabilirlerdi. Durdu’nun korktuğu başına gelmişti. Biricik yavrusu Sumru’nun dünyası yine yıkılabilirdi. Hele kime aşık olduğunu öğrenince...

Şimdi, masanın ortasında duran salata kasesine bakarken Durdu, Aydan’dan kurtulmanın sevinci ile Sumru’ya olanların üzüntüsü arasında gidip geliyordu. Acaba hiç doğmayan torununun intikamını almış mı oluyordu, yoksa Sumru’ya haksızlık mı ediyordu? Kendisinin de biraz payı var mıydı bu olanlarda? Gerçek katil kimdi? Susmayı tercih ederdi. Artık çok geç, diye düşündü. Böyle olmasını ister miydim acaba?

Bir sigara yaktı, yan yan üfledi dumanını. Az önce çöpe attığı resmi hatırladı. Aklına çok uzun yıllar önce onu, karnında üç aylık bebeği ve bir yaşındaki oğlu ile bırakıp giden kocası geldi.

Bebeği doğurmak istemiş, ailesi izin vermemişti. Elinden tuttuğu oğlu ile İstanbul’a kaçmıştı. Birkaç ay sonra bir kız doğurmuş ama masrafları karşılayamadığı için rehin kalmıştı. Masrafları çıkarabilmek ve kızını kurtarabilmek için hemen iş aramaya başladı ve oğlunu bir süreliğine uzak bir akrabasına emanet etti. İstanbul’daki ilk aylarında temizliğe gittiği Kosinli ailesi ona sahip çıkmıştı. Kadının çocuğu olmadığından bebeği evlatlık almayı istemişlerdi. Çaresizlikle kabul etmişti. Durdu Kadın bu yüzden Kosinlilerden hiç ayrılmamış, evladını görebildiği her saniye ona ilaç gibi gelmişti. Oğlu ise akrabasının yanında büyüyordu. Daha sonra haberleri olduğunda onu yanına almasına izin vermemişlerdi. Altı yıl sonra Ertan’ın evden kaçtığı haberi geldiğinde yüreğindeki acıyı geçen uzun yıllar bile dindirememişti. İki evlat, iki hasret.

Beş yıl önce Ertan ortaya çıkmasaydı, Sumru ve Aydan’ın arasına girmeseydi, bütün bunlar olmayacaktı, ortalık yangın yerine dönmeyecekti. Geçen yıllar boyunca içinde ara sıra hortlayan bir his, kocasının gidişinin, oğlunun kayboluşunun ve kızını uzaktan sevmek zorunda kalışının suçunu, Aydan’a yüklemişti. Kayıp oğlunun Ertan olduğunu öğrendiğinde yaşadığı acıyı tarif etmeye hiçbir kelimenin gücü yetmezdi. Sumru’yla Ertan’ı tanıştıran Aydan’dı. Yine her delikten o çıkıyordu. Oğlu...kızı...bir türlü kucağına alamayacağı torunu... Aydan’a yaptıklarından pişman değildi. Sumru’ya da üzülmüyordu artık.