4 Ağustos 2025 Pazartesi

SENİ SEVİYORUM

 Geceyarısını biraz geçe...


Arabasını birkaç manevradan sonra ancak park edebildi. Bulduğu yerin dik bir yokuşun başlangıcı oluşu, ve ondan önce park etmiş iki araba arasındaki mesafenin kısalığı işini zorlaştırmıştı. El frenini çektiğinden emin olmak için kolu kavradı ve bir kez daha asıldı. “Tamam,” dedi. Kapıyı açtı. Kendini dışarı, geriye doğru itmek zorunda kaldı, yolun eğimi ayakta durmasını güçleştirmişti. Sallanır gibi oldu. Yoksa içinde bulunduğu durumun yarattığı heyecanla sendeliyor muydu? Düşündü. Sonra arabanın kapısını kapattı.

Anahtarlığını cebine atarken şöyle bir etrafına göz gezdirdi ve gideceği yeri bulmaya çalıştı. Etraf loş, vakit gece yarısıydı. Hiç sokak lambası yoktu. Hemen sol tarafında, park ettiği yokuşun başını, dikine kesen bir başka yol, ileride sağda, bir özel mülke doğru uzanıyordu. Üzerinde adının yazılı olduğu, yerden on metre kadar yüksekte duran alınlığı ile burası, bir üniversitenin girişiydi. Alınlığı aydınlatan sağlı sollu iki büyük spot lamba olmasa nerede olduğunu anlaması zaman alırdı. Bir okul kampüsünde olmaması gerektiği kadar karanlık ve tehlikeli bir görüntü vardı karşısında. Okulun içine doğru uzanan bu yol şimdi dönüp baktığında, tam arkasında, geldiği yola bağlanıyordu. Yine bu yolu da keserek bu kez sola doğru kıvrılan ve içinde çiçeklerin rüzgarla salındığı bulvarı sıyırarak ileride kaybolan başka bir yol vardı. “Benim yolum şu taraf,” diyerek iç sesiyle kampüsü işaret etti.

Kendiyle konuşmayı seviyordu. Yalnızlığına da böyle alışmıştı, kendiyle konuşup dertleşmekten, bir süre sonra artık etrafında kimsenin kalmadığını anladığında hiç de üzülmemişti. Bugünlere gelişinde, onu okutan ve yetiştiren ailesi –emekli albay babası ve ilkokul öğretmeni annesi- dışında hiç kimsenin payı olmadığına inanırdı. Başkalarının, aldığı kararlara karışmasına izin vermez, eğer bir yoruma ihtiyaç duyarsa iç sesine ya da olsa olsa anne ve babasına sorardı. Yavaş yavaş adım atmaya başladı. Kampüse doğru, gezmeye gelmiş mezunların manzaranın keyfini çıkaran ağır edasıyla, adımlarını bildiği bir müziğe uydurarak yürümeye başladı. Okul yıllarından kalma bir alışkanlıkla, birazdan girişte kimlik sorulacağı geldi aklına, eli cebine gitti.

Güvenlik, otobüs duraklarındaki beyaz prefabrik bilet gişelerine benziyordu. “Değişmiş,” dedi içinden. Kabinde iki kişi vardı. Biri ayakta, diğeri oturmuş, vücutları hemen önlerinden uzanan yürüme yoluna dönük, birbirlerine gülerek bir şey anlatıyorlardı. Büyük olasılıkla sorarlar diye geçirdi içinden ve bir yandan elini ceketinin iç cebine atarak cüzdanını yokladı. Sonra vazgeçti. Onlar istemeden hiçbir şey göstermesi gerekmiyordu.


Sağına soluna bakınarak ve adımlarının hızını ölçerek güvenliğin hemen yanındaki yürüme yoluna doğru bir yay çizdi. Evet, bu gece buraya geldiğini kimse görmese iyi olurdu. Dudaklarını hafifçe ısırdı. Tam onlarla aynı hizaya geldiğinde adımlarını biraz hızlandırdı, ama içinde hala çalan o müziğin ritmini de bozmadan, üç adım sonra artık onlara arkası dönük olarak kampüsün içine doğru yol aldı. Sorgusuz içeri girmeyi başarmıştı. Rahatladı.

Kampüsün içine doğru kıvrılarak inen bu yolun sol tarafında büyük bir koruluk vardı. Karanlıkta belli belirsiz seçilebilen ağaçlar fazla uzun değil ama sıktı. Yoldan daha yüksekte, başının hizasında başlayan ve yol boyunca uzanan bu koruluğa bakınca bir an ürperdi. Otoparka inen bu yol, kestirmeden yurda gitmek için iyi bir yoldu ama yine de tercih etmek istemezdiniz. Sağında, işte o an olduğu yere çakıldı, karşısında belki de dünyanın en güzel manzarasının durduğunu farketti. Burası en sevdiği yerdi. Boğaz, bütün ihtişamıyla oradaydı. Biraz daha yaklaşınca, buradan dik bir yamacın aşağılarda Bebek yoluna kadar indiğini, kuytularda bazı evlerin çatılarını ve hatta kırmızı kiremitlerini gördü. Bunlar aralıklı dizilmiş villalardı, daha önce onlardan “Gıcıkların Şatosu” diye bahseden birini hatırladı ama kim olduğunu kestiremedi. Her birinin bahçesinde değişik büyüklüklerde, şimdi karaltı halinde seçilebilen, havuzları vardı.

Bir sigara yakıp bu anın keyfini çıkarmak istedi, eli cebine gitti ve birden geri çekti. Sanki bir şey hatırlamış gibi adımlarını hızlandırarak yürümeye devam etti. Şimdi manzaranın farkında değilmişcesine hızlı hareket ediyordu.

“Amacını unutma. Çok eğleneceksin sonunda. Sakin ol. Sonuç mükemmel olmalı. Kapı açılır açılmaz içeri gir, seni beklemiyor nasıl olsa...”

Kesinlikle! Eğer hata yaparsa komik duruma düşecek, üstelik başı derde girecekti. Burada kurallar uzun süre önce değişmişti. Uğruna bütün bunlara katlandığı yüz canlandı gözlerinin önünde. Kalbinin çarptığını hissetti. Adımları yine yavaşlamıştı. Şimdi, uzun sapsarı saçları, ela gözleri ve baştan çıkaran o gülüşüyle sevdiği kız, karşısındaydı. Sanki rüzgâr esiyormuş da saçları uçuşuyormuş gibiydi. O harekete kapılarak onu süzmeye başladı. Kız, ara sıra gözlerini kırpıştırıyor, bazen de işaret parmağını dudağının kenarına değdirerek cilve yapar gibi hafif yandan bir bakış fırlatıyordu. Dudakları... İri ve al aldı. Oval yüzünün en belirgin kısmıydı ve saçlarıyla birleşince neredeyse havada bir alev gördüğünüzü zannedebilirdiniz. İçine bir sıcaklık yayıldı. Ona sarılmayı istedi. Kimbilir belki o da sarılmak için can atıyordu.


Kavuşmamıza az kaldı sevgilim. Beni gördüğünde bütün hasretin sona erecek. Benim gibi birine göre değil böyle işler ama... Biraz eğlenceden kim zarar görmüş... Ah! Keşke sana telefonda bu denli belli etmeseydim, bugün...çok önemli bir gün!. Ellerini yumruk yapıp derin bir nefes aldı.

Yüzüne vuran serinlikle kendine geldi. Yolun yükselerek tepe oluşturduğu noktadaydı. İç sesine kulak verdi ve bir an önce oraya ulaşmayı daha fazla istedi. Önünde yürüdüğü mesafenin yarısı kadar yolu kalmış olmalıydı, saatine bakmayı akıl etti. 01:44. Çok az vakti kalmıştı. Tam 02:00 olduğunda kapı sadece 15 dakika açık kalacak ve dışarıda bekleyenler varsa nöbetçi memurun tek tek kimliklerini kontrol etmesiyle içeri alındıktan sonra, kapanacaktı. Eğer bu 15 dakikayı kaçırırsa sabahı beklemek zorunda kalırdı ki buna imkân yoktu. O zaman gün ağarmış olur ve plan suya düşerdi. Üstelik yarın sabah çok geç olacaktı...

Yolun sonuna geldiğinde, karşısında giderek büyüyen meydanı gördü. Adım attıkça ona doğru yaklaşıyordu sanki. Tam ortasında büyük bir sokak lambası vardı. Etraf aydınlık değildi. Karanlık, tehlikelere gebedir bunu hiç düşünmüyorlar mı?

Ortada, futbol sahası büyüklüğündeki boşluğun etrafında çeşitli şekillerde, kendi tabiriyle birer kilise görünümünde beş bina yer alıyordu. Sırayla hepsine göz gezdirdi. Ağaçların arkasına gizlenmiş kız yurdu binası solda, büyük demir parmaklıklı bir kapının arkasında, bütün haşmetiyle yükseliyordu. İleride, binanın birkaç metre önündeki bahçenin meydanla arasında bu demir parmaklıkların – yaklaşık iki metre boyunda sivri uçlu demirlerden oluşuyordu – hemen arkasında uğultulu bir kalabalığın farkına vardı. İşte oradalar. Tanıklarım... Nasıl geçeceğim aranızdan? Adımlarını hızlandırdı.

Şimdi parmaklıkların biraz gerisinde duruyor, kendi aralarında konuşan ve itişen bu gruba bakıyordu. Cesaretinden mi yoksa zaten görünmez miydi bilmiyordu. Sadece duruyordu. İşte planının olmadığı tek an bu andı. Ne yaptım ben? Neden dün gece gelip gözlem yapmadım ki? Sonra planını hatırladı.

“Sakın oraya daha önce gitme. Bütün plan suya düşer. Eğer cumartesiden önce oraya gidersen her şeyi mahvedersin. Sürpriz olmak zorunda.”

Yaklaşık on-onbeş genç kızın bekleştiği parmaklığın diğer yanında, uğultu arasıra kahkahalarla yarılıyordu. Bu kızlar sarhoş. Haftasonlarında Boğaz’daki sayısız eğlence yerinde sabahlar, alkol duvarını aşıp buraya geldiklerinde hayat onlar için bir hapishaneye dönüşürdü. Aman Allahım... Çılgınlık bu! İçeri nasıl gireceğim?


Meydanı dolduran bir sesle irkildi. Saat tam 02:00. Karşıdaki büyük binanın tepesinde duran saatten geliyordu ses. Kilise tabirinde haksız sayılmazdı. Çan sesiydi bu. Saat başında çalıyor, diye düşündü. Az önce gülüşen ve ortalıkta salınan kızlar hep birlikte elektronik kapıya doğru yürüdüler. Arkalarından sessizce yaklaştı. Demir parmaklığın önünde durdu, parmaklığın başladığı yerde ve onları görebileceği bir şekilde siper alarak, planını gerçekleştirebilmek için iç sesine başvurdu. O kendini dinlerken kapıda kısa boylu bir adam belirdi. Kapının neredeyse tamamı camdı. Böyle kasvetli eski bir okula elektronik kapı! Teknoloji böyle kullanılır işte! Nerde eski günler! Hah, siz karanlıklara hapsedin bedenlerinizi, o şifrelerle neyinizi koruyorsunuz? Bak işte buradayım... Elektronik bağlantının bulunduğunu düşündüğü otuz santim genişliğinde metal dikey bir parça kapıyı ikiye bölüyordu. Adam bir şeylere dokunur gibi yaptı ve bir eliyle kapının bir parçasını çekerek metal paneli iyiye ayırdı. Yaklaşık bir metre genişliğinde bir kanat açıldı ve kızlar yine gürültü ve kahkahalarla içeri doluştular.

Rahat hareket ediyorlardı, bir düzen yoktu. Hâlbuki onların sıraya geçeceklerini ve gerçek bir kimlik kontrolü yapılacağını sanıyordu. Girişteki geniş holde, şimdi tam bir kargaşa vardı. Kızlardan bazıları çantasını açmış karıştırıyor, başları döndüğünden herhalde, sallanıyorlar ve çantanın ağzı aşağı eğiliyor, eşyalar saçılıyor, diğerleri de onlara gülerken aynı garip hareketleri yapıyordu. Aslına bakılırsa kimsenin kimseden haberi yoktu. Dünyaları sadece kendi etraflarında dönüyor bunların... Köşedeki kızın ise kimlik kontrolünün bitişini beklemeye tahammülü kalmamıştı sanki. Bir eliyle ağzını kapatmış, kaşları çatılmış, her an ortalığı batırmaya hazır bir hali vardı. Nihayet bıraktı kendini. İğrenç bir manzaraydı. Birkaç arkadaşı başına toplanıp yardım etmeye çalıştılar. Gülüşmeler ve ciyaklamalar da cabası.

Kapının girişindeydi. Buraya kadar ne zaman ilerlediğini anımsayamadı. Sonra irkildi. Hata yapmamalıyım! Ama başka şansı da kalmamıştı. Saatine baktı. 02:05. On dakikam var... Ağır adımlarla, bakışlarını kızlardan ayırmadan içeriye doğru süzüldü. O kadar sarhoşlardı ki onu görmelerinin imkânı yoktu ve hatta görseler hayal sanırlardı. Bir kız yurdunda, gecenin o saatinde basiretsiz nöbetçiden başka erkek olamazdı ki. Nöbetçi, soldaki küçük odada, burası telefon odasıydı aynı zamanda, bağıra çağıra kızlardan kimliklerini çıkarmalarını, daha önce söylenmesine rağmen neden onu oyaladıklarını, böyle içmeye devam ederlerse sonlarının kötü olduğunu – ve daha birçok felaket haberinin tellallığını da yaparak ve biraz da bıkmışlığını dışa vurup oflayarak –  peşpeşe sıraladı. Nöbetçiyi tam seçemiyordu. Tıknaz, bıyıklı, tipik bir baba gibiydi. Hani boyunca kızı olup onu zaptetmek için, kısa boyuna inat gür sesiyle bağıran ve hatta döven aile babası. Aile babası gibi... Benim babam... Canım babacığım...


Bu kargaşa sürüp giderken, kendini holün sağından aşağı doğru inen merdivenlerde buluverdi. Kimseye görünmeden buraya kadar gelebildiyse gerisi kolaydı. Saatine yine baktı. 02:09. Ne kadar uzun sürmüştü... Merdivenleri hızlı hızlı indi ve alt katın iki yöne açılan koridorunda hangi yöne gitmesi gerektiğini bilemeyerek duraladı. Her şeyi sor, bunu öğrenme. İş mi yani? Tam karşısındaki yüksek bir kapının üst pervazında 44B yazıyordu. Uzun ve gri boyalı kapının ortasına yakın bir yerde eski tokmaklardan vardı. Düşündü. 48’i bulmalıydı. Acaba sağ mı sol mu? Hemen karar ver. Sağa döndü. 45, 46, 47... Koridorun sonuna gelmişti ama 48 yoktu. Panikledi. Durdu ve derin bir nefes aldı. Binalar dıştan olduğu kadar içten de tuhaftı. Hiç alışamamıştı. Derslikler de böyleydi. Diğer yöne doğru bu kez koşmaya başladı. Kahretsin! Ayak sesini duyuyordu. Ama artık ne olursa olsun, kaçamazdı. 48 hemen önündeydi. Koridorun diğer yanında, sondaki oda. Burada hiçbir şey kuralına göre değil. Ama şimdi bunu düşünecek hali yoktu. İşyerindeki dosyalardan biriymiş gibi bu düşünceyi de aklının bir köşesine itti daha sonra tekrar gündeme getirmek isteyecekmiş gibi bir de çentik attı. Tamamdır.

Kapının tokmağını tuttu ve çevirdi. Kapı sessizce açıldı. İçerisi zifiri karanlıktı. Bir an için her şeyi unuttu. Oda, o karanlıkta kendi odası kadar netti beyninde. Burayı en ince ayrıntısına kadar hatırlıyordu. O kadar çok dinlemişti ki! Hemen sağına döndü ve karanlığa henüz alışamadığını farkederek gözlerini daha çok açtı. Bir karaltı halinde orada uzanan hedefi artık işin sonuna geldiğini işaret ediyordu. İçini bir heves ve heyecan dalgası sardı. Hayatı boyunca hiçbir mutluluğa bu kadar yakın olduğunu hissetmemişti. Öyle ya, hayatının aşkı, karşısında duruyordu. Bakalım sürprizimi beğenecek misin, doğumgününde yanındayım naber?

Elini cebine attı. Sarı saçlı sevdiği bu ödülü haketmişti. O ana kadar, yanında olduğunu aklına getirmek istemediği bıçağın sapını avucuna aldı ve sıkıca kavradı. Karaltının uzunluğuna bakarak öldürücü darbeyi indireceği tek atışlık noktayı hesaplamaya çalıştı. İşte orası! Son bir kez saatine baktı. 02:11. Kanın beynine doğru pompalandığını hissetti ve hatta beynini delip tavana fışkıracak gibi tam tepede bir acı oluştuğunda artık yolun sonuna geldiğini anladı. Elini cebinden hızla çekti ve havada küçük bir yay çizen parlak metalin, saplanırken çıkardığı sesi duydu... Tok bir ses...

Elini bıçakla birlikte geri çekti. Islaklığın sesini duydu sanki. Acaba neresine denk gelmişti? Başarmış mıydı? Hiçbir şey düşünmek istemedi. Buradan çıkmalıyım, hem de hemen!

Geldiği koridordan geriye, merdivenlere koştu. Artık ayakkabılarının çıkardığı sesler umrunda değildi. Görev tamam, buradan çık, arabaya git. Telefon açacaksın ve sevgilinle özgür olacaksınız. Bu kadar...


Merdivenin dönemecinde yavaşladı, burası, bu kez çok dikkatli geçmesi gereken yerdi. Yukarıdaki holü gördü ve irkildi. Bomboştu. Tabi boş olacak, kızlar ve nöbetçi olağan işlerini bitirdiler ve herkes odasına dağıldı. Hayret, aşağı inen olmamıştı. Of, olsa da ne farkederdi ki? Bitti işte. Ama nasıl çıkacağım şimdi? Bu adam kapıyı kapatmış olmalı. Saati 02:18 olmuştu... Geç kaldım...

Sadece birkaç saniye için düşündü. Eğer bu işi bitirmişse ve başka çaresi yoksa yapacağı tek şey kalmıştı. Nöbetçiyle yüzleşmeyi göze almak ve gerekirse ondan da kurtulmak. Ha bir ha iki. Bitir şu işi artık! Birkaç adımda merdiveni çıktı. Etrafını kolaçan etti. Kimseyi göremedi. Kapıya yöneldi. Kapalıydı. Yaklaştı. Arkasına dönüp nöbetçiyi aradı gözleri. Kimse yok. Bir terslik var bu işte. Nerde bu adam? Kapıya tekrar baktı. Evet kapalıydı. Ama dur bir dakika! Kapının ortasında yukarında aşağı inen metal bölmenin ortalarında bir yerde dikine iki halka karşılıklı duruyordu. Bu kadar basit olamaz. Şifre paneli yok mu?. Elektronik bir kapının mutlaka manyetik ya da şifreli bir açılışı olmaz mı? Bana elektronik kapı dememiş miydi? Kapıyı itti. Açılmadı. Bir daha, bu kez abandı. Tık yok. Kapana kısılmıştı. Arkasını döndü ve bütün bir hayal kırıklığı ile başını iki elinin ayası arasına aldı. Düşün düşün! Anlayamıyordu. Panik yok! Gözlerini kapattı. Düşünmeye çalıştı. Nasıl nasıl nasıl..?. Yokluk, hiçlik, baş dönmesi, mide bulantısı bütün bedenini bir anda kapladı. Ne yaptım ben!!!

“Sen! Gece kuşu!?”. Gözlerini açtı. Karşısında, daha onbeş dakika önce basiretsiz ve çaresiz gördüğü nöbetçi, bedeni öncekine göre daha da iri, neredeyse kendisiyle aynı ölçüde – şu an ona böyle görünüyordu –  yüzüne doğrulttuğu silahıyla, öyleyce duruyordu. Silahını daha önce farketmemesi felaketi olmuştu. Halbuki karşılaştığında onu öldürmeyi göze almamış mıydı? Şimdi korkuyordu.

“Sana söylüyorum. Kimsin?”. Acaba ne söylemeliydi? Aklına hiçbir şey gelmiyor, sadece susup koca bir aptal gibi nöbetçinin suratına bakıyordu. Adam hiç kıpırdamıyor ve ısrarla sorusuna cevap bekliyordu. Gözleri silaha kaydı. Bir anda, buraya kadar yaşadığı her şey anlamını yitirebilir ve büyük sonla karşılaşabilirdi. Eğer tetiği çekerse... Aşağıda, kan içinde bıraktığım karaltıdan daha çok acı çeker miyim? Acaba o acı çekti mi? Şu an yaralı mı yoksa ölü mü? İçindeki sese peş peşe sorduğu sorulara yanıt yoktu. Birden, patlayan bir volkanın kabaran lavlarına kapıldı ve o ana kadar gergin duran vücudunu bırakarak gülmeye başladı. Hayatında hiç böyle derinden, karnındaki kasılmayı hissederek gülmemişti. Bu, çaresizliğin getirdiği bir kendini salıvermeydi sanki. Her ne kadar çaresiz olan kendisiyse de basiretsiz olan nöbetçiydi. Silahın emniyet kilidi! Binada yankılanan kahkahasının farkına varınca durdu, cevap verdi. “Sanırım ben senin kaderinim!”


Nöbetçi şaşkın bir ifadeyle ağzını açmıştı ama ilk hecede takıldı ve tuhaf bir hırıltı çıkardı. Boğazının yan tarafında, iki ana damarın ortasında bir bıçak duruyordu. Aslında bu, sadece bir eldi. Kabzasına kadar içeride olan bıçağı tutan elin sahibi şimdi ikinci tur kahkahasını atıyordu. Kendini tutamıyordu. Nöbetçinin bastığı tetiğin sesi, bu kahkahada kayboldu. Gözleri donuktu. Bedeni, arkaya doğru eğildi ve hiç yığılmadan sanki bir heykel gibi düştü...

Eğildi. Bıçağı tuttu ve çekti. Kan oluk oluk akmaya başladı. Eski mozaik taşlarla döşeli zeminde giderek büyüyen bir göl oluşuyordu. Midesi bulandı. Tam öğürmek üzereyken yutkundu. Arkasını döndü ve öldürmesi gereken başka biri kalmadığını umarak kapıyla uğraşmaya başladı.

Sinirleri geriliyordu yavaş yavaş. Nasıl böyle aptal olabilirim? Niye açılmıyor bu kapı? Ah! Şimdi belki de nöbetçi yaşıyor olacaktı. Kapıyı inceledi aceleyle. Sonra... Bunun için birini daha öldürmek zorunda kaldığından kocaman bir aptal olmalıydı. Pişmanlık duyduğunu anlar anlamaz, o ana kadar hep sözünü dinlediği iç sesini susturdu ve dışarı attı kendini. Yazık, nasıl düşünemedim?  Çaresizlikle halkaları tutup sağa sola salladığı sırada kapı bedenine doğru hareket etmişti. Cam kapı ağır olduğundan daha önce bunu farketmemiş olması normal miydi? Dışarıdan baktığında da kapının içeri doğru açıldığını görmüştü ama bunu hatırlaması için artık çok geçti. Panik her şeyi unutturmuştu.

Zavallı nöbetçi kimlik kontrolü bitince ya biraz daha beklemek istemiş ya da tuvalete gitmişti ve o sırada kapı kilitli değildi. İşte! O haşmetli büyük binaların, cam-metal devasa kapıları sadece bir asma kilitle korunuyordu. Neye üzülüp neye sevindiğini artık bilemez halde koşmaya başladı. Durmaksızın koştu. Dönüşte aynı yolu kullanma. Koştu. Yokuş yukarı. Güvenliği görene kadar koştu. Ama burası dönüşte kullanması gereken koruluk değildi. Sakin ol. Önemi yok artık. Koştu. Tam güvenliğin yakınında yavaşladı. Soluklandı. Nefes nefese kalmıştı. Geri dönüp baktığında onca yolu koşarak geldiğine inanamıyordu. Bitmek üzere. Arabaya ulaşınca hepsi bitecek. Üstüne başına çeki düzen verdi. Saçlarını düzeltti. Nefes aldı. Hiçbir şey olmamış gibi güvenliğin önünden, girişte yaptığı gibi kafasını hafif çevirerek, geçti. İçerideler miydi bilmiyordu. Sadece arabaya ulaşmak istiyordu.

Ana kapıdan çıkar çıkmaz hafif sola doğru yürümeye devam etti. Hızını kesmeden arabaya ulaştı. Kapıyı açıp hışımla bindi. Önündeki araba gitmişti. Çıkması kolay oldu. Yokuş aşağı giden yola saptı ve kendini Bebek sahilinde buldu. Geride bıraktığı şeyler artık onu ilgilendirmiyordu. Sevgilim, kavuşmamıza az kaldı.


Arabasını deniz kenarında durdurdu ve telefonunu çıkardı. Numaraları hızlı hızlı tuşladı. “Aradığınız numara kullanılmamaktadır...”, bu anonsu belki onuncu defadır dinliyordu. Birkaç dakika olmuştu ama bir ömür kadar uzun gelmişti ona. Aradığım numara nasıl kullanılmaz olur? Beyninde şimşek çaktı! Kalbine hakim olamamaktan korktu. Delicesine atıyordu, göğsünde korkunç bir yanma hissetti. Numarayı tekrar tuşladı. Tekrar. Faydası yoktu. Korktuğu başına gelmiş, sevdiği kadını sonsuza dek kaybetmişti. Kafasını direksiyona vurdu. Ayılmak, uyanmak ister gibi bir daha vurdu. Bir daha. Sonra derinden gelen bir aşk yangınının bedeninde can buluşunu hissetti. Yetişemedim! Yetişemedimmm! Şimdi aşk, kalbinden midesine düşen bir ateş topuydu. Hıçkırıklarla ağlamaya başladı. Nefesi kesilene kadar da ağladı.

...

“Özür dilerim komiserim. Dün sabah Bebek sahilinde bir adam bulunmuş, şuursuz halde. Arabasında sürekli aynı şeyleri tekrarlayıp kafasını direksiyona vururken balıkçılar bulmuş. Kafasını yarmış galiba. Hastanedeymiş. Üstelik...”

Komiser, ayağa kalktı, tüm gün ve gece sabaha kadar süren bir araştırmadan yeni gelmişti, belli ki sinirliydi. Kaşının tekini havaya kaldırarak o bitirmeden konuşmaya başladı, “Evladım, bak sonra manyak diye adımız çıkıyor, ama başlayacam Bebek sahiline de direksiyonda yarılan kafaya da... Deli etmeyin beni! Oğlum! Burası cinayet masası değil mi? Bize ne bunalıma girmiş delinin tekinden? Sabahı sabah ettim. İki cesedim bir de hayalet katilim var!”. Sesi, cümlenin sonuna doğru artık gürleyerek çıkıyordu. Yardımcısı biraz ürkerek ama mesleğinin gerektirdiği kararlılıkla devam etti. “Efendim, adam deli olabilir ama arabada bıçak bulunmuş üstelik hastanede bazı sözler sayıklamış, zaten o yüzden bizi aradılar” Komiserin alnında oluşan kırışıklıklar birden gerildi ve sordu: “Ne diyormuş dingil?”. Efendim not almışlar. Sürekli aynı şeyleri söylüyormuş, şiir gibi” diyerek elindeki kağıdı komisere uzattı. “Şiir gibi mi?”

“Halkaları çek, vakit daralıyor, aradığınız kişiye ulaşılamıyor, sakın gittiğin yoldan dönme, sarı fahişe, babamın kanı yerde.”

Komiser hiçbir şey anlamamış gibi baktı. Sonra gözbebekleri büyüdü. Sarı fahişe... Bıçak... Yeni dosyasındaki kurbanların, genç kızla orta yaşlı adamın, cesetleri gözünün önüne geldi. Kız sarı saçlıydı ve ikisi de bıçakla öldürülmüştü. Adam Bebek’te bulunmuştu cesetlerse Bebek koyuna bakan üniversitenin içinde. “Adam ne zaman bulundu dedin?”. “Dün sabah”. Komiser odadan fırladığında yardımcısı arkasından bağırıyordu, “İstinye Devlet Hastanesi efendim”.


“Kendinde değil, sürekli aynı şiirsel şeyleri tekrarlıyor. Bir de kavuşamadım, sevgilim, aşkım, babacığım deyip duruyor. Açıkçası, hareketlerinin bilinçli olup olmadığını henüz anlayamadık. Birkaç test daha yapacağız. Bir de şu tekerleme gibi ara sıra söylediği şeyler var. Bunları tekrarlarken yüzünün aldığı ifade çok başka. Sanki başkasıyla konuşuyor gibi. Mutlu bir ifadeyle söylüyor. Sonra birden masum bir çocuk bakışıyla babasından ve sevgilisinden yardım istiyor. Emin olduğumuz tek nokta şu, aradığınız katil bu adam. Giysilerine bulaşan kan kendisinin ama sağ elinde bir parça kan var ki bize verdiğiniz kan örneğiyle uyuşuyor. Aynı kandan bıçakta da var.”

Komiser adli tıp uzmanına teşekkür edip yanından ayrıldı. Merkeze dönüp raporuna ekler yaptı. Hâlâ eksik birçok nokta vardı. Kimlik bilgilerinden, adamın büyük bir finans kuruluşunda orta düzey yönetici olduğunu öğrendiğinde içindeki kurt kemirme hızını arttırmıştı. Böyle bir adam, özel bir üniversiteye gece yarısı girip bir kız öğrenciyi ve yurt nöbetçisini neden öldürsündü ki? Bu noktayı aydınlatmak için katilin evine gidip ailesiyle veya komşularıyla konuşmalıydı. Belki onlar bir şey söyleyebilirler. Okuldaki araştırmadan şu ana kadar bir sonuç çıkmamıştı. Anlaşılan onca arkadaşına rağmen, kız sosyal çevresi geniş biriydi, hiç kimse bilgi vermeye yanaşmıyor ya da gerçekten dikkate değer hiçbir şey bilmiyordu. Katili bulmuştu ama içinde bu iki cinayetin çok önemli bir nedenle işlendiği inancı vardı. Hiçbir cinayet, tesadüfle işlenmezdi. Bunu iyice planlamış olmalıydı. Sevgilim diye sayıkladığı ölen kız mıydı? Acaba katil bu adam olmayabilir mi? Bıçağın arabasında olması, üzerindeki parmak izleri ve kan, evet başka açıklaması olamazdı ki...

“Komiserim, sabah hastaneden aradılar. Adam kendine gelmiş ve konuşmak istemiş, bizimkiler şu anda ifadesini alıyorlar. Hemen gitsek iyi olur” Yardımcısının kapının ağzında dururken söyledikleriyle irkildi. Adamın birden bire normal tepkiler vermesi anlaşılır şey değildi. Acaba böyle olması normal mi? Doktorla da konuşmam lazım.

“Onları bulmalısınız. Biri kadın diğeri erkek. Bana öyle işkenceler yaptılar ki anlatamam. Güzel gözlüm ellerinde. Eğer yapmazsam onu öldüreceklerini söylediler. Bakın, cep telefonumu incelemeye alın, onlarla yaptığım görüşmelerin tarihleri kayıtlıdır. Numaradan yerlerini tespit edemez misiniz? Karaköy civarında buluşuyorlardı benimle. Hangar gibi bir yer. Onu bulun, onları bulun! Zavallı sevgilim! Bunlar benim suçum değil. Mecburdum, zorla yaptırdılar, onları bulursanız doğru söylediğimi anlayacaksınız. Sevgilimi kurtarın lütfen...”


Bunlar, iyi bir planın parçasıydılar ya da gerçekten sevgilisini kaçıran iki kişi vardı ve onu bu cinayeti işlemeye zorlamış olabilirlerdi. Aşk insana her şeyi yaptırabilir mi? Komiser bunları düşünürken adamın yazılı ifadesini okudu. Yazılanlar söyledikleriyle aşağı yukarı aynıydı. Adamın bahsettiği cep telefonunun inceleme sonuçlarını alması için yardımcısını görevlendirdi ve arabasına atlayıp son halkaya doğru yola çıktı. Adamın evinde bir şeyler bulmayı ümit ediyordu. İki olasılıktan birini doğrulaması için bir neden... Şu sonuçları hemen alsa da numarayı tespit etsek? Acaba gerçekten birileri...?

Kapıyı ellili yaşlarda bir kadın açtı. Gülümseyerek, “Buyrun efendim,” dedi. Mütevazı bir giyimi vardı. Kapısına gelen herkesin Tanrı misafiri olduğunu peşinen kabul edercesine, konuğun önünde hafifçe eğilerek konuşuyordu. “Kimi aramıştınız? Komiser kendini tanıttı ve olayın ayrıntısını vermeden, görüşmeleri gerektiğini belirtti. İçeri davet edildi. Salona geçtiler. Evde aynı yaşlarda olduğunu tahmin ettiği bir adam vardı. “Efendim bu şahsı tanıyor musunuz?” diyerek katilin kimliğinden alınmış kopyayı gösterdi. Kadın, resme dikkatlice bakmamıştı sanki konunun kendisiyle ilgisi olamazmış gibi davranıyordu. Adam ise oturduğu yerden hafifçe öne doğru uzanarak resme baktı.

“Evet, bu Kurtuluş, bizim oğlan”. Adam kararlı ve sert bir sesle söylemişti bunu. “Efendim, üzülerek size oğlunuzun, geçen gece bir cinayete karıştığını ve şu anda hastanede tedavi altında olduğunu bildirmek zorundayım. Ruhen iyi değil, açıkçası kendinde değil, ama elimizde parmak izi ve onun iki kişiyi öldürdüğünü gösteren deliller var.” Kadın, oturduğu koltuğa sinerek kamburunu çıkardı ve sessizce ağlamaya başladı. “Aklı ne zaman yerindeydi ki!” Baba oldukça sert konuşuyordu. Ortada ailevi bir sorun da olmalı diye düşündü komiser. “Peki, bana oğlunuzu anlatır mısınız?”

“Kurtuluş, iki ay kadar önce akli dengesini tamamen yitirmişti, bir haftadır da eve gelmiyordu. Otelde kalıyormuş. Haber göndermiş. Anası gidecek oldu, ben zaptettim. Bence kapatılmalıydı bir yerlere ama anası dayanamadı. Ben bakarım, tedavisiyle ilgilenirim falan dedi. Ben de düzelir sandım. Kız meselesi, niye düzelmesin ki? Aslında akıllı çocuktur. Fizik okudu. Sonra bir şirkette yönetici oldu ama olsun. İşi iyiydi. Hayatı düzgündü. Kurallarıma hep uymuştur. Yalnız, bir yıl önce saçma sapan bir işe kalkıştı. Barda bir kızla tanışmış, gezdi, eğlendi derken evleneceğim diye tutturdu. Ben kabul etmedim, kavga ettik. Zaten kız da aslında evlenmek istemiyormuş, oğlana hayır demiş ama bizimki âşık ya, kafaya takmış bir kere. Sonra bunu takip etmeye başlamış, kız bizi buldu, evimize geldi. Yalvardı, bunu peşimden alın diye. Oğlana çok laf ettik, hatta ben dövdüm bile. Ama nafile, dinletemedik. Sonra anası onu psikoloğa götürdü, ben karşıyım, ama ana yüreği! Zaten oğlanın bu hale gelmesine sebep biraz da anası.”

Baba, biraz soluklandı ve gözleri pencereden dışarıya doğru kaydı. O günleri hatırlar gibi dalgın, sonra birden dönüp karısına bakarak anlatmaya devam etti.


“Bu kadar yumuşak davranma, dedim. Psikolog, bir şeyler söylemiş, kız meselesi değilmiş, kişiliği bölünmüş oğlanın. Zaten hastaymış uzun süredir. Anası panik oldu. İlaç da verdiler ama kâr etmedi. Sonra bu, birden değişti. İki ay önce, işte diyorum ya, o zaman yitirdi aklını. Hiç konuşmadan işine gidip geliyor, sakin, bizle iyi geçiniyor, bazı akşamlar hadi yemeği dışarıda yiyelim, Boğaz’da gezelim diye tutturuyor. İyi hoş dedik, ayak uydurmaya çalıştık iyi gelir belki diye. Ama bir huy da edindi bu arada. Eve gelip de dışarı çıkmadığı akşamlarda, odasına kapanıyor, bir süre sonra sesler geliyor. Sanıyoruz telefonla falan konuşuyor. Saatlerce ama. Ben şüphelendim. Birgün kapıyı ansızın açıverdim. Bizimki yatağında uzanmış, elinde telefon da yok, mırıl mırıl bir şeyler anlatıyor, meğer kendiyle konuşuyormuş. Kafayı yemiş işte! Anası çok ağladı. Bir akşam aldık karşımıza, konuşmaya çalıştık. Bıraktığını söyledi o kızı. Artık ilgilenmiyormuş, hatta yeni bir sevgilisi varmış. Bu sefer başkaymış. Bununla evlenecekmiş falan filan. Benim ümidim kalmadıydı ama anası, bu sefer düzelecek diyordu. Ben de bir kez daha inanmak istedim. Geçen hafta öğlen vakti eve geldi. Size yeni sevgilimi tanıştıracağım, dedi. İyi, getir dedik, bu, akşama doğru geldi. Ağlamaklı bir sesle onun da diğerleri gibi olduğunu, bu kez kalbini kıramayacağını, ona gününü göstereceğini söyledi durdu. Ben çok sinirlendim. Kavga büyüdü, ben de hızımı alamayıp tokatladım yine. Sinirlendi bu, hışımla cebinden bir şey çıkarttı, bir resim. Yüzüme doğru salladı. Onunla evlenecem anladın mı, sonunda kabul edecek dedi ve fırlayıp çıktı. O gün bugün yok evde. Ama ben, dedim sonu iyi değil bunun diye. Demek sonunda yapacağını yaptı.”

Kadın arada başını hafifçe kaldırıyor ve kırgın bir bakışla kocasını süzüyordu. Ağzından belli belirsiz bir laf çıktı. Komiser tam anlayamadı adamı dinlerken ama kocasını suçlar bir laf etmişti galiba. Komiser, adamın anlattığı her şeyi not defterine karalarken bir noktada takılı kaldı. “Acaba o resim...”, “İşte,” adam resmi bir çırpıda yanındaki sehpanın üzerinden alıp uzatıverdi. Komiser şaşırdı. Hazır bekletiyormuş sanki! 

Elindeki resme bakarken içindeki kötü his zıpladı. Uzun sarı saçları vardı, dalgalı. Oval yüzünün en belirgin kısmı iri ve kırmızı dudaklarıydı. İşveli bir poz vermişti. Resimdeki sarışın, boğazında derin bir bıçak darbesiyle morgda yatan şu üniversiteli kızdı...

Bir hafta sonra üniversitenin bahçesinde...

-Olanlardan haberin var mı?

-Evet, sabah duydum. Bodrum’daydım ya geçen hafta. Yurda girer girmez odadaki kızlar söyledi. Vahşice ya! Nil ya, nasıl olur? İyi bir kızdı. Gezer tozar falan, ama yaani! Burnumuzun dibine kadar girmiş sapıklar artık. Hem Halil Abi hem Nil…

-Kızım en iğrenci de katil kim biliyo musun?

-Kim?

-Hani şu Nil’in bir adamı vardı. Fizikten mezun, manyak, hani evlencez diye tutturan herif. Sonra Nil onu polise giderim diye tehdit etmişti de ancak bırakmıştı peşini, hatırladın mı?

-Mistır nikah masası mı??? Şaka yapıyosun?!?

-Aynen kızım, adam tam sıyırmış. Nil, “Benimki hortladı”, diye dolanıyormuş ortada, Sibel’e demiş, bir ay önce de cep telini değiştirmiş, harbi korkmuş ya! Adam arayıp sarı fahişem benim diyormuş ya var mı böyle bişey?. Nil de salak, gitsene polise! Kimseye de anlatmamış. Nerdeyse kampüsten çıkmıyormuş, sınıfındakiler söylemiş, diğer kampüsteki derslere bile gitmiyormuş.

-İnanmıyorum ya, oha!

***


3 Temmuz 2025 Perşembe

SÜRPRİZ PARTİ

       Her şey, geçen yazın ortasında gelen bir telefonla başladı. Aslında her şeyin başlangıcı demişken, beş yıl öncesine dönmem lazım da buna sonra değineyim...

Evde pineklemekten sıkılıp Akmerkez’e gitmeye karar vermiştim ki telefonun yeni moda melodilerden birine ayarlı sesi salonda yankılandı. Bu melodiyi o yaz her barda duymak mümkündü. Hani şu yüzünde yara izi olan elli kuruşluk adamın şarkısı.

Aydan, böyle sıkıntılı bir günde, sesini duymak isteyeceğim insanların başında gelirdi. Tam bir yıldır görüşmüyorduk. Lafladık biraz. Hep hayalini kurduğu evini aldığını müjdeliyordu tiz sesiyle. Ciyaklayarak konuşurdu. Onunla çocukluk ve gençlik yıllarımız beraber geçmişti. Kesintisiz her hafta sonu büyük bahçeli evlerinde düzenlediğimiz pijama partilerinde, büyüyünce vereceğimiz çılgın partilerin hayalini kurardık. Son bir yıldır New York’ta master yapıyordu ve ben ona çok özeniyordum.

Ev alışına en az onun kadar sevinmiştim. Bu, Aydan’ın eğitimden sonra İstanbul’a yerleşeceğinin habercisiydi. Tabii hayalimizin de gerçekleşeceğinin...

Aydan, önce evinden, nerede olduğundan, biraz da okuldan, sonra uzun uzun iki gün önce terk ettiği siyahi sevgilisinden ve onun ısrarcı telefonlarından bahsederken birden, “Ay, bunaldım be, haftaya cumartesi oradayım. Sıkı dur İstanbul! Aydan geliyor” deyiverdi. Kendimi tutamayıp bir çığlık attım. En son böyle bir çığlığı, Aydanların evindeki veda partimizde atmıştım. New York’a gitmeden önceki veda partisinde, dört kadeh tekilanın ardından veda anında… Nedenini hatırlamıyordum ama ben yerde avaz avaz ağlarken, Aydan beni tanımadığını söylüyordu konuklara. Kulağımdan kahkahaları gitmiyor. Neye güldüklerini sonradan öğrendim tabi. “Beni, Türk doktorlarına emanet ediniz,” diye ağlıyormuşum...


İlk üç gün çok hızlı geçti. Sürekli planlar yapıyor ve sonra vazgeçiyordum. Kolay mı? En iyi arkadaşım Aydan gelecekti ve ilk gün yeni evinde kalacaktı. Kesinlikle bir parti yapmalıydık. Sonra da İstanbul kazan biz kepçe, sabahlara kadar gezecektik. Sürpriz yapmayı seven bir yapım vardı, tamam, ama hangi ara karar verdim bilmiyorum, perşembe sabahı güne gizli bir parti planıyla başladım. Zaman darlığı ve aslında Aydan’ın İstanbul’daki arkadaş çevresine olan yabancılığım nedeniyle davetli listem oldukça kısaydı. Çocukluk arkadaşımız Beril ve Esma dışında, geçen yıldan beri görüştüğüm ve Aydan’ı da tanıyan Murat’ı, kendimi ve tabii Aydan’ı ekledim listeme. Sonra ne yer ne içeriz diye düşünüp alışverişe çıktım. Aydan evin tarifini iyi yapmıştı. Elimle koymuş gibi buldum. Müstakil bir binaydı. İki katlı. Alt katta perde vardı. Bana, “Ev tamamen benim şu an, kiracı geçen hafta taşınmış,” demişti. Kapının anahtarını emlakçıdan almam gerekiyordu. Ofis hemen yan sokaktaydı. Kendimi tanıttım, birkaç kelam ettim, adam anahtarları verdi, dışarı çıkmaya hazırlanırken kiracı ve perde meselesi aklıma geldi. Sordum. Kiracının hafta başında taşındığını, ama perdeleri bırakmış olabileceğini söyledi. Gerisin geri evime döndüm ve parti ayrıntılarını planlamaya başladım. Bütün cuma gününü de topu topu üç kişinin tam vaktinde, cumartesi akşamı saat sekizde, orada olmalarını sağlamakla geçirdim. Çalışan insanın hali başkaydı, canım! Bütün sabah sadece Murat’ı bulmak bile yeterince işkenceydi. Erkenden iki toplantıya girmiş ve arada da salak sekreteri notumu iletmemiş olmalı ki, aramamıştı. Nihayet hem onu, hem de Esma ve Beril’i saklandıkları kapitalist yuvalarında bulmuş, sürpriz partiye ikna etmiştim. Murat, aramızda yeni olduğundan, partinin büyük önemini kavrayamasa da, Esma ve Beril sevinçten çılgına dönmüşlerdi.

Cuma akşamüstü, Aydan aradı ve neler yaptığımı sorup yokladı. Yola çıkıyormuş, istediğim bir şey var mıymış falan filan. Bu, hazırlık yapıp yapmadığımı ağzımdan kaçırmam için kendince kurduğu planlı bir aramaydı. Yoksa son dakikada istek mi sorulurmuş? Kaçın kurasıydım ben. Son iki günümden bahsetmedim elbet. Sadece gidip anahtarı aldığımı, evin iyi bir temizliğe ihtiyacı olduğunu, ertesi sabaha ancak birini bulabildiğimi ve geldiğinde evin tertemiz olacağını – ve daha birçok gereksiz ayrıntıyla birlikte – sıraladım. Aydan, beklediği cümleleri duyamadığı için biraz hayal kırıklığı yaşıyordu galiba, ama benim ötmeye niyetim yoktu...


Cumartesi sabahına ev temizliği ile başladık. Ben ve Durdu Kadın. Birini zar zor bulduğum yalandı. Durdu Kadın, adı gibi, son on yıldır bizimle duruyordu. Beş yıl önceki kazaya kadar ailemin ve sonrasında benim ev işlerimizi yapan, orta boy orta kilo, iyi kahve falı bakan, has Anadolu kadınlarından biriydi. Annemlere her gün hizmet ederken, ben ondan yalnızca haftada bir gün gelmesini rica etmiştim. Özellikle erken emekliliğimin buhranlı günlerinde günaşırı uğraması ve beni yoklaması dışında, beş yıldır sadece cumartesi günleri gelir, evi toparlar ve beni eğlendirdikten sonra giderdi. Çok erkek kadındı. Lafını esirgediğini hiç duymadım. Hiçbir zaman işçi-işveren ilişkimiz olmadı. Bu yüzden birbirimize dilediğimiz gibi davrandık. O gün de Aydan’ın evine giderken yolda bana demediğini bırakmadı. Kendi temizlik günümü başkasının evini temizleyerek geçirecektik. Üstelik kimin evine gittiğimizi de söylememiştim. Zaten tuhaftım, bir sevgilim bile yoktu. Bu son söylediği laf içimi acıtsa da ben gülümseyip her zamanki gibi, “Hadi ordan be!” demekle yetindim. Anlamamış gibi baktı ama erkeğin lafının bile beni gerdiğini biliyordu. Başı önünde, başka konulara geçiş yaptı ve nihayetinde Etiler’deki “muhteşem” villaya geldik. Durdu Kadın söylemişti bu lafı. Onun için, benim stüdyo dairemden sonra burası gerçek bir villaydı. Muhteşemdi, evet...

İçeri girdik ve ilk olarak evi gezmeye karar verdik. Durdu Kadın hâlâ, buranın kime ait olduğunu söylememi bekliyor ve bu yüzden intikamının acı olacağından bahisle komik laflar ediyordu. Dayanamadım ve söyledim. Önce yüzüme boş boş baktı, sonra Aydan’ı hatırlayıp yüzünü astı. Durdu Bu tepkisinin nedenini sadece ikimiz biliyorduk. Yerde bulduğu bir karton parçasını eliyle şöyle bir temizleyip bağdaş kurarak oturdu ve bir sigara yaktı. Yan yan üfledi dumanını. “Söylemedin hiç değil mi?” dedi. Hayır, ona asla anlatamazdım. Hem yemin etmiştim, bozamazdım, hem de bu, en yakın arkadaşıma atılacak bir kazık anlamına gelirdi. Durdu Kadın buna tamamen karşıydı. Ona göre bu, o zaman konuşulması gereken bir meseleydi. Yanılıyordu. Aydan benim arkadaşımdı ve kızlar kız arkadaşlarından bir erkek uğruna vazgeçmezlerdi.

Şimdi beş yıl önce olanları anlatmamın tam zamanıdır...


Ansızın gelen korkunç bir kazada annemi ve babamı kaybetmiştim. Tek çocuktum ve Aydan’dan başka arkadaşım, Durdu Kadın’dan başka yakınım yoktu. Kazayı telefonla öğrenmiş ve o an zamanı durdurmuşum. Kimseyi tanımamış, tam iki ay, sadece bir yatağın bulunduğu tecrit odasında, etrafımdaki doktorlara boş gözlerle bakıp annemi sormuşum.

İki ayın sonunda, Durdu Kadın ve Aydan durumuma dayanamayıp doktorla konuşmuş ve onu evde daha iyi bakılacağıma ikna etmişler, gelip beni oradan çıkarmışlardı. Üç ay Aydan’ın evinde, sonra da Durdu Kadın’ın tebdil-i mekân diyerek beni sürüklediği yeni evimde, sürekli hayaller görerek yaşadım.

Bir süre sonra normale döndüğümü sandık hep birlikte. Yaklaşık altı ay böyle geçtikten sonra Aydan beni alıp gezmelere götürmeye başladı. Bu gezmelerden birinde, Yeşilköy sahilinde Ertan’la tanıştırdı. Ertan, sanat heveslisi adamlardan biriydi ve Aydan’ın o dönemde takıldığı resim galerisinin sahibiydi. İyi giyimli, düzgün bir gençti. Aynı yaştaydık. Yaşadıklarımı biliyor olmalıydı ki bana ne ailemle ne de alnımdaki ezikle ilgili soru sormadı. Hiçbir zaman. Tecritte geçen süre boyunca kendimi kaybetmelerim sırasında duvara vura vura oluşmuş bir doku bozulması vardı kaşlarımın hemen üzerinde.

Tanışmamızın ardından Ertan beni sıkça aramaya başladı. Görüşüyorduk. Gizemli hali dikkatimi çekmişti. Bana ilginç hediyeler, maskeler ve ahşaptan tuhaf şekilli biblolar, getiriyor ve genelde sevgilinizle gitmeyi düşünmeyeceğiniz isimsiz yerlere gidiyorduk. Lüksü ve kalabalığı sevmiyordu o da.

Ertan, tanıştıktan birkaç ay sonra bana evlenme teklif etti ve ben de kabul ettim, ailemi kaybedince kendimi birinin güvenilir ellerine teslim etme dürtüsü sarmıştı benliğimi. Karşımda beni mutlu eden, isteklerimi yerine getiren ve pürüzü bulunmayan tek erkek aday olarak Ertan’ın teklifi kabul görmeyi haketmişti.

Sürpriz bir nikâh planladığından bahsediyordu, bu yüzden kimseye evleneceğimizi söylemeyecektik, ya birden evlendik diye çıkacaktık ortaya ya da insanlara ummadıkları bir anda nikâh törenine hoş geldiniz diyecektik. Bütün günümü bunun hayalini kurarak geçiriyordum.


Kaza sonrası işe geri dönmek bir gün olsun aklımın ucundan geçmemişti. Sanırım bunda, kazayı öğrendiğimde masa başında olmamın ve beni raporlu saymaları için Aydan’ın tanıdıklarını araya sokmak zorunda kalışının da etkisi vardı. İşyeri bana cendere gibi görünüyordu artık. Ne zaman iş ve işyeriyle, çalışmaya devam etmekle ilgili bir konu geçse, çevremdekileri susturuyordum, kulaklarımı kapatarak birden ona kadar saymaya başlıyordum. Ne yalan söyleyeyim, işe gitmemek için bahane aradığımı da düşünmedim değil. Zaten aileden kalan miras oldukça yüksek bir miktardı, çalışmasam da beni idare ederdi. Üstelik evleniyordum.

Ertan nikâh sürprizinde ısrar ettiğinde, ben de sürprizleri sevdiğimden bunu Durdu Kadın dışında kimseye anlatmadım. O da benimle birlikte içten içe seviniyordu. Nikâh için kararlaştırdığımız günden birkaç gün önce, o salı sabahı, Ertan acilen iş gezisine gideceğini, cumartesi erkenden döneceğini ve nikâhın da aynı gün saat ikide kıyılacağını söyledi. Demek plan buydu. Öyle ya, her şeyi, ilanı bile, şaşırtıcı olmalıydı. Cuma günü, içinde gelinliğim olan paketle birlikte bir zarf geldi. Nikâh davetiyemizdi ama içinde nikâhtan değil, Ertan’ın evindeki partiden bahsediyordu. Beyaz büyük bir kartta yaza merhaba partisi verdiğini, birbirini tanıyan sınırlı sayıda konuğun ilginç sürprizlere hazır olması gerektiği belirtiliyordu. Bana özel bir notta da, bu davetiyenin sadece ortak birkaç arkadaşımıza gittiği, saat ikide Ertan’ın evinde olacakları ve benim de saat tam birde evde hazır olmam gerektiği yazılıydı. Konukları oyalayıp yatak odasına gidecektim, hazırlanacaktım ve Ertan kısa bir konuşma ile olayı açıklayınca gelip beni alacaktı. Yazılanlara göre eşliğinde yürüyeceğimiz müzik bile hazırdı. Ne müthiş bir plan! Bedenim sevinç ve heyecan fırtınasıyla dalgalandı.

O gece heyecandan uyuyamadım. Aydan’ı aramak ve her şeyi anlatmak istedim. Ancak Ertan’a verdiğim söz ve Aydan’la birbirimizden hiçbir sır saklamama yeminimiz arasında, aşka yenik düştüm. Telefonda biraz lafladık. Kapatırken Aydan, “Sumru,” dedi. “Bir gün içimizden biri evlenince ne olacak?” Birden, Durdu Kadın'ın ağzından kaçırmış olabileceğini düşündüm. Birkaç saniye cevap veremedim. Sonra da, “Hadi canım hadi canım, sende o göz var mı? Sıkıysa benden önce evlen bakalım!” diyerek güldüm ve telefonu kapattım. “Allah!” dedim içimden, “Kesin öğrendi de ağzımdan laf alacak...”


Ertesi sabah için cilt bakımımı yapmaya başladım. Alnımdaki ezikliğe elim gittikçe, annemin ve babamın hafızamdaki son canlı hallerini aynada görür gibi oldum. Annemi son gördüğümde, tatile çıktıkları ve annem yıllar sonra güneye gidecek olmanın mutluluğunu yaşayarak gülümsediği halde, şimdi ağlıyordu... Ee kız anası olmak kolay mıydı! Mutlu günlerimin yakın olduğunu fısıldadım ona. İşim biter bitmez hemen yattım. Sabaha dinç olmalıydım.

Erkenden uyanıp hazırlanmaya başladım. Hayatımda bir şeylerin yoluna gittiğinin işareti, Ertan’dan gelen telefonla daha da belirginleşti. Havaalanındaydı ve iki saat sonra da İstanbul’da olacaktı. Bana, sürprizi birine söyleyip söylemediğimi sordu. Ben de kıkırdayarak kocaman bir “Hayııır!” patlattım. Sevinçten ölecek gibiydim. Saat onikiyi gösterirken Ertan’ın evini aradım. Hergün bir kadın gelip ev işlerini ve yemeği yapıp akşamüstü giderdi. Evlenince acaba Durdu Kadın'la anlaşıp onu yanımıza mı alsak diye geçirdim aklımdan. Tanıdığım insanlar etrafımda olsun istiyordum. Kadın bana ev partisinin, o da öyle sanıyordu, hazırlıklarının sürdüğünü söyledi. Konuklar erken gelebilirdi, onlardan önce orada olmalıydım. Evlendikten sonra oturacağım ev, içinde kuaförü de olan bir sitedeydi ve ben saat bire kadar orada bekleyebilir ve hatta saçlarıma bir şeyler yaptırabilirdim. Bu kararla kapıdan girdim.

Durdu Kadın her önemli olayda olduğu gibi yine yanımdaydı ve hiç olmadığı kadar da neşeliydi. Elimdeki çantayı ortalığı süpüren kıza emanet edip derdimi anlattım. Beni arkada bir odaya aldılar ve gelinliğimi denemek için Durdu Kadın’ın yardımını istediğimi söyleyip onu da yanıma çağırdım. Maksadım laflamak ve hatta nikah öncesi Durdu Kadın'dan evlilik sırları öğrenmekti. Gülüp eğlenmek istiyordum, kısacası. Denemeden sonra saçım yapılacak ve hemen eve gidecektik. Bizi parti davetlisi zannedenleri oyalamak için Durdu Kadın'ın tiyatroculara taş çıkaracak gösterisi hazırdı. Ben içerde giyinirken de Ertan gelmiş olurdu. Biz içeride konuşurken salon kısmından gelen bir kahkahayla susmak zorunda kaldık. Durdu Kadın kapıyı aralayıp bu sesin sahibini ararken birden hızla kapıyı kapadı. İkimizin de tahmin ettiği şeyi görmüştü. Bu tiz kahkaha bizim Aydan’dan geliyordu. Tam bütün sürpriz bozulacak derken, telefon sesi ve Aydan’ın aşkım canımlı konuşmalarıyla kulak kesildik. Aydan, neredeyse haftada bir sevgili değiştirirdi ve hiçbirine böyle seslenmezdi. Hem fark edilmemek hem de konuşulanları anlamak için Durdu Kadınla birlikte sessizce dinlemeye başladık.


O andan itibaren duyduğum her kelimeyi sizlerle paylaşmayı çok isterdim. Aydan tanıdığımız biriyle konuşuyordu. Kim olduğunu, arada “Ertancığım bir tanem,” deyişinden anlamak zor değildi. Daha da trajik olanı, Aydan, kuaförde biraz daha kalacağından, ama konuklar toplanınca eve beraber girip yılın bombasını patlatmaları gerektiğinden bahsediyordu. Aydan, Ertan’la, bugün saat ikide, benim nikâhımla aynı saatte, evleneceğini açıklayacaktı... Son sözlerini tam duyamamakla birlikte, Durdu Kadın'ın söylediğine göre, benim bu sürprize bayılacağımı ve bir gece önce telefonda ona meydan okuduğumu anlatıyormuş, son hatırladığım kulaklarımdaki o tiz ses ve uğultuyla birlikte gelen gök gürlemesiydi. Bayılmışım...

Uyandığımda saat iki buçuk olmuştu. Yatağımdaydım ve her şey dönüyordu. Durdu Kadın, Aydan kuaförden çıkar çıkmaz arayıp mide bulantısı ve kusma nedeniyle davete gelemeyecek kadar kötü olduğumu söylemiş, beni de bir taksiye atıp eve getirmişti. Saat altıya doğru Ertan’la birlikte kapıdan içeri girdiklerinde, ben, Durdu Kadın’ı yalancı çıkarmayacak şekilde, küvete eğilmiş kusmakla meşguldüm.

Aydan bana müjdeli haberi verirken aklımdan geçen şey, ikisini de tek kurşunla öldürmekti. Buna nefs-i müdafaa süsü verecek kadar yara almıştım çünkü. Ertan, hiç kıpırtısız bana bakıyordu, yüzündeki garip ifadeyi gizlemeye çalışıyordu. Aydan ne kadar mutlu ve konuşkan ise, Ertan bir o kadar gergin ve suskundu. Durdu Kadın, Aydan’ı beraber eczaneye gidip ilaç almaya, Ertan’ı da beni salona taşımaya ikna ederek koridora doğru yürüdü. Aydan onu takip etti. Bir yandan da şen kahkahalar atıyordu. Elimde bir havlu ile salona geçtim. Ertan peşimden geliyordu. Ben oturur oturmaz ayakta durduğu yerde, yüzündeki ifade pis bir gülümsemeye dönüştü. Anlatmaya başladı. Bu kez kusma sırası ondaydı.

Aydan ve o, geçen yıl iki ay kadar beraber olmuşlar ama bizimki ayran gönüllülüğünden onu terk etmiş. Sebep olarak da benim o dönemdeki buhranımı göstermiş, arkadaşının yanında olmasının, bir ilişkiye sahip olmasından daha önemli olduğunu söylemiş. Evlenmeyi planlayan Ertan, büyük hayal kırıklığına uğramış. Aydan gibi, erkeklerin kolay elde edemeyeceği ve vazgeçemeyeceği bir kadını, ruhsal bunalımdaki bir kadının bu kadar kolay ele geçirmesi ve ondan soğutması, intikam almak için plan yapmasına yetmişti.

Kolaydı onun için. Aydan’ın hayatına bu kez eski âşık-yeni dost olarak yer alacak, arkadaşı ile ilgilenip ikisinin de güvenini kazanacaktı. Benimle gezerken, Aydan’a evlenme teklif etmesi ve bunu ciddiye alması için ayar çekmesi uzun sürmüştü ancak beni kandırması çocuk oyuncağıydı. Hele ikimizin de bir sürpriz uğruna gerçeği birbirimizden bile saklayışımız, hem onun planının tıkır tıkır işlemesini sağlamış, hem de sonunda tadacağı zaferi ikiye katlamıştı. Birbirlerinin adet günlerini bilen iki kızın, aynı adama âşık olduklarından haberi bile yoktu.

O gün geldiğinde, Ertan Aydan’ı kapıdan alıp yukarı çıkaracaktı, birkaç arkadaşımızın da olduğu bir ortamda, Aydan evlenme teklifinin açıklanmasını beklerken, Ertan beni yatak odasından üzerimde gelinlikle salona getirecekti. Bu, Aydan için korkunç bir yıkım olurken Ertan kılıcını havaya sallayıp galibiyet çığlıkları atacaktı. Benimle evlenme planı da yalandı. Kısacası, olan bize olacak ve sonunda iki arkadaş sonsuza dek bu mide krampıyla yaşayacaktık. Eğer ben o konuşmayı duymasaydım... Arkadaşımı bu illetten kurtarmam şarttı ama nasıl yapacaktım da Ertan’ı susturacaktım, o bunları anlatırken için için düşünüyordum.

Aydan planlandığı gibi Ertan’la birlikte yukarı çıkmış, Esma ve Beril’in de bulunduğu beş altı kişilik davetlinin huzurunda açıklama anını beklemeye başlamıştı. Ben ortada olmadığımdan, Ertan planın işlediğini düşünmüştü. Komik bir sahneydi, Aydan’ın sonradan anlattığına göre. Ertan konuklara hoş geldikleri mesajından sonra, artık yaşının ilerlediğini, bir yuva kurmak istediğini ve gerçek aşkı bulduğuna inandığı için de evleneceği açıklamasını yapmış ve sonra meraklı bakışlar arasında yatak odasına gitmiş, beni aramış ve büyük bir yenilgiyle geri dönmüştü. Herkes yatak odasından bir demet çiçek, bir pasta ya da belki bir yüzükle dönmesini beklemişti. En çok da Aydan. Sonunda dayanamayıp Ertan’ın boynuna sarılmış ve alkışlar arasında davetliler tebriklerini sunup kokteyl havasında eğlenirken, o, bu kez Aydan’ı bir şekilde benimle yüzleştirip ne pahasına olursa olsun savaşı kazanmak için, hastalanan arkadaşa nezaket ziyaretini planlamıştı. Şimdi bu amaçla buradaydılar ve birazdan sevgili arkadaşım hayatının kâbusunu yaşayacaktı. O anda bazı insanların nasıl ve neden katil olduklarını anladım.


Ertan salonda bunları anlatırken, Durdu Kadın'ın mutfaktan bizi dinlediğini bilmiyorduk elbet. Birden elinde kocaman bir ekmek bıçağıyla Ertan’ın arkasında bitiverdi. Suratı bana dönük hâlâ bir şeyler anlatan zavallı adam, veda konuşması yaptığının farkında değildi. Bakışımdan anlamış olmalı ki birden arkasını döndü ve çevik bir hareketle Durdu Kadının ileri doğru savurduğu bıçaktan kaçtı. Bir anda zaman durdu. Kazayı öğrendiğim an, olanlar tekrarlanıyordu. Başım döndü, kusacak gibi oldum. Ayağa kalkmaya çalıştım, bacaklarım kaskatı kesilmişti. Durdu Kadın, iri siyah gözleri alevlenmiş, ikinci hamleye hazırlanıyor, Ertan da darbenin geleceği yeri kestirmek için hareketlerini takip ediyordu. “Sen benim kızlarıma nasıl dokunursun ha!” Durdu Kadın'ın haykırışı zil sesiyle bölündü. Donan karelerin buzu çözüldü ve Ertan kendini kurtarmak için hiçbir şey olmamış gibi kapıyı açmaya gitti. Durdu Kadın da benimle aynı fikirdeydi. Birincisi, bunu Aydan’a asla anlatmamalıydı. İkincisi, bu adamın hemen “temizlenmesi” gerekiyordu. Seyrettiğim polisiye filmlerin gerçek olma ihtimali beni korkuttu.

Kapıdaki Aydan değildi. Kapıcımız gelmiş, Aydan’ın apartmana girmek üzereyken bayıldığını haber vermişti. Az önce olanları unutup birdenbire ayağa fırladım, koşuyordum, Ertan geride kalmıştı. Zaten o an aklımda sadece aşağıda baygın yatan Aydan vardı. Hangi ara nereye kayboldu bilemedik. Az sonra asansörün içinde Aydan, gözleri yarı açık, Ertan’ın adını sayıklıyordu. “Ertan, nerdesin? Müjdemi isterim, baba olacaksın...”

Kulaklarımdan hiç gitmeyecek. Eczaneye giderken fenalaşıp tansiyonunu ölçtürmüş, bir süredir şüphelendiği için de gitmişken test yaptırmıştı. Kollarımda alnına kolonya sürülürken hamile olduğunu haykıran arkadaşım, az önce babalık şerefine eriştirdiği adamın, aslında kâbusumuzun başkahramanı olduğunu bilmiyordu. Asla öğrenmedi de...

Aydan’a tek söyleyebildiğimiz, Ertan’ın nedensiz ortadan kaybolduğuydu. Aydan önce şaşkın bakışlarla etrafını süzdü, sonra ben ona Ertan’ın, aslında evlilik kararı için acele ettiğini ve bana da bunu nasıl açıklayacağını bilemediğini anlatırken zilin çaldığını anlattım. Bir kadın için anne olacağını ve evleneceğini açıkladığı bir günde terkedilmek, mesela benim gibi bir kadın için, kaldırılabilir bir durum değildi. Aydan ise sonraki birkaç haftayı, aldırdığı bebeğine üzülerek ve sonrasında da her şeyi maziye gömerek geçirdi. Bir ay sonra Aydan’da bunalımın, travmanın ya da hüznün eseri yoktu.

Aradan geçen üç yıl, Aydan’a sadece mutluluk getirdi. Ben bir daha iş hayatına dönmedim ama normal yaşama da ayak uyduramadım. İçime kapanarak kasıldıkça Aydan dışa açılıyordu. Sonunda vaatler ülkesi Amerika’da master şansını yakalayınca atlayıp gitti. Beni acılarla baş başa bırakarak... Aslında bir süre görüşmemek beni rahatlatabilirdi. Sadece bir yıl dayanabildim. Bir cumartesi sabahı, Aydan’ın yeni evinin salonunda, Durdu Kadın’ın bakışlarıyla tekrar dünyama girivermişti.

Durdu Kadın, oturduğu gazete parçasını çekiştirerek vücudunu bana doğru çevirdi iyice ve dalıp gittiğim yerden çıkarması için şu cümle yetti: “Sen merdivenlerden koşarken Ertan’a ne olduğunu sormadın hiç?” İrkildim. “Ertan hangi arada sıvıştı bilemedim ama elimdeki bıçakta kan izi vardı. Hem de koltuğa ve halıya da bulaşmıştı biraz. Sonraki günlerde bir olay patlak vermeyince ben de sustum.”

Kulaklarıma inanmak istemiyordum. Durdu Kadın ayağa kalktı ve başta da planladığımız üzere evi gezinmeye başladı. “Nasıl yani? Sen şimdi Ertan öldü mü diyorsun? Yok canım daha neler! Yaralanmıştır olsa olsa.” Cevap vermedi. Sadece yürüdü. Korkmuştum. Durdu Kadın'ın yalan söyleme huyu olmadığını bildiğimden daha da çok korkuyordum. Bunca zaman Ertan’ın varlığından haber almayışımız dikkatimi çekmemişti. Acaba Durdu Kadın başka şeyler de biliyor muydu?

Evi baştan sona gezdik. Üst katta iki büyük ebeveyn yatak odası ve birer banyo ile küçük bir salon, alt kata bir merdivenle bağlanıyor; burada ise mutfak, oturma odası ve misafir yatak odası bulunuyordu. Ortadaki geniş salon parti için biçilmiş kaftandı. Evde tek kişilik koltuk ve bir kanape vardı. Giriş kattaki perde de duruyordu. Aydan’ın ilk gecesini geçirmesi için yeterli değildi bu konfor, ama sonuçta biz bu gece onu uyutmayı düşünmüyorduk. Durdu Kadın, az önce konuştuklarımızı unutmuş gibi havadan sudan şeylerden bahsediyordu. Küçükken Aydan’la evcilik oynadığımız günleri ve annemin nefis kurabiyelerini yadediyorduk.

Eksik birkaç malzemeyi almak için markete giden Durdu Kadın, elinde biraz yiyeceğin de bulunduğu torbayla geldiğinde saat bir civarıydı. Atıştırma faslından sonra yeniden işe koyulduk. Sonraki altı saat boyunca önemli bir şey konuşmadık. Garip bir gündü ve süregeliyordu.


Temizliğin bitmesine yakın, Durdu Kadın yanıma geldi ve cebinden bir şey çıkararak bana göstermek için burnuma doğru uzattı. Bu bir ekmek bıçağıydı. Kaykıldım ve gülmek istedim. Şakanın dozu biraz fazlaydı ama ne de olsa o da benim gibi biraz manyaktı. “Bu Ertan’ın karnına giren bıçak, biliyor musun?” dedi. Durdu Kadın, şu ana kadar onun hakkında yazdıklarımı hak etmediğini gösterir, ama kararlı bir bakışla elini bana doğru uzatıp şaşkınlığımdan yararlandı ve birden bıçağı karnıma geçiriverdi. Bir elimle uzattığı elini tutmuş, diğer elimle karnımdaki acının yerini bulmaya çalışıyordum. Elim onun eliyle birleştiğinde kendimi tarifsiz bir boşluk duygusunun içinde buluverdim. Meşhur ekmek bıçağı karnımdaydı ve ben anam saydığım kişi tarafından öldürülüyordum. Dünyanın ayaklarımın altından kayması böyle bir şey olmalıydı. Nefessiz kaldığımı anladığım saniyede karanlığa gömüldüm.

Belirsiz bir süre sonra gözlerimi açtığımda vakit akşamı bulmuştu. Etraf sessizdi. Önce saatin kaç olduğunu düşündüm. Kolumdaki fosforlu saate bakmaya çalıştım. Uyuşmuş gibiydim... Saat dokuz... O zaman şu anda evde benim dışımda dört kişi daha olmalıydı. Esma, Beril, Murat ve Aydan. Ses çıkmaması tuhaftı. Bulunduğum yer üst kattaki ebeveyn banyosu olmalıydı. Küvetin hemen yanındaydım galiba. Bozuk musluğun zayıf sesini duyabiliyordum. Saat sesi gibiydi.

Birkaç dakikanın geçmediğinden eminim. Kapı açıldı ve bulunduğum odaya bir karaltı girdi. Yüzünü iyi seçememekle birlikte, vücut şeklini tanıyordum, bu Durdu Kadındı. Konuştu benimle. Güzel şeyler söyledi. Sanki bir rüya görmüşcesine rahatladım. Zaten acı da hissetmiyordum artık. Belki de bunların hepsi bir rüyaydı. Gözlerimi kapayıp biraz uyumayı denedim.

Bir süre daha geçti. Ayağa kalkmak istedim. Başaramadım. Etrafımda her şey karanlıkta kaldığından ve hareket kabiliyetim zayıfladığından yapamadım. Ara ara bilincim Durdu Kadın'ın beni bıçakladığını söylüyordu ama sonra bundan hemen vazgeçiyordu. Acı çekmiyordum ki! Durdu Kadın, daima benim mutluluğumu isteyen biri olmuştu, bu uğurda Ertan’ı öldürecek kadar hem de...

Ertan’ın ölüp ölmediği, Durdu Kadın’la yaşadıklarımızın rüya olup olmadığı ve Aydanların nerede olduğu sorularıyla boğuşurken bir ses duydum. İnce bir kadın sesiydi. İnlemeye benziyordu. Aydan’ın sesi olabilir miydi? Sorularıma cevap istiyordum. Hem de hemen...!


Biraz daha zaman geçti. Kapı yine açıldı. Bu kez iri yarı karaltı ağır ağır, sağa sola sallanarak ve hırlayarak içeri girdi. Yerde bir şey onunla birlikte hareket ediyordu. Kafamı çevirip daha iyi görmeye çalıştım. O sırada odanın ışığı yandı. Gördüğüm manzara felaketti. Aydan yerde boylu boyunca uzanmış, ölü gibi hareketsiz görünüyordu. Durdu Kadın onu yanıma doğru sürüklemeye başladı. Şimdi daha yakından yalvaran tonunu duyabiliyordum. Durdu Kadın bulaşık eldiveni giymişti ve elleri kan içindeydi. Aydan’ı yanıma kadar getirdiğinde gözlerimin dolduğunu hissettim. Bluzunun rengi kandan görünmüyordu.

O zaman karnımda bir yangın başladı. Vücudumu hareket ettirince yaram kanamaya başlamıştı. O sırada karnımın üzerinde bir bez gördüm. Kanlanmış iri bir yumak bez demek ki kanı durdurması için oraya konmuştu. Durdu Kadın Aydan’ı tam yanıma yerleştirince bana döndü. Yüzünde mutlu bir ifade vardı. “Neden?” diye bağırmaya çalıştım ama sesim çok boğuk ve zayıf çıktı. Durdu Kadın hiçbir şey söylemedi. Odadan çıktı. Biraz sonra tekrar geldiğinde elinde kâğıt parçaları vardı. Yüzüme doğru sallayarak, “Aydan ve sen ailelerinizin verdiği emeklere ihanet ettiniz. Emanete hıyanet ettiniz,” dedi.

Anlayamıyordum. Ne yapmıştık ki? Elindeki kâğıtlar arasında bir de resim vardı. Burnuma doğru uzatarak, “İşte,” dedi. “İhanetinizin belgesi. İkiniz de benim için kendi çocuğum gibiydiniz. Sizi onlardan ayırmadım. Ama özellikle sen, bana en büyük acıyı tattırmak istedin. Yavrumu incittin!” Resimde bir kadın, kucağındaki bebeğiyle masum bir bakış atmıştı objektife. Yüzünü seçemedim. “Kim?” diyebildim cılız sesimle. Daha fazla açıklama yapmadı. Önce Aydan’a doğru eğilip yerde duran bıçağı eline tutuşturdu. Tanımıştım. Bu o bıçaktı. Sonra da yanıma gelip elime başka bir bıçak tutuşturdu. Ben bırakmaya çalıştım. “Huysuz! Hep böyleydin sen, tut şunu!” Sanırım iki arkadaş birbirini bıçaklamış olacaktı plana göre. Hâlâ bunu niye yaptığını anlamıyordum. Durdu Kadın, bize neden zarar vermek istesindi? Acaba o kadın...bebek... İkimizden biri miydi? Kadın kimdi peki?

Aydan’ın inlemeleri birazdan hırıltıya dönüştü. Ara ara ona seslenmeye çalıştım ama beni duyduğunu gösterir hiçbir belirti yoktu. Varlığımdan habersizdi. Sonra da tamamen sustu.


Gözlerimi açtığımda hastane odasının soğuk ve ilaç kokulu duvarlarıyla karşılaştım. Yatağıma kelepçeyle bağlıydım. Bir anda aklım karıştı ve bağırmaya başladım. İçeriye dalan iki polis beni zor susturdu. Hem ölümle burun buruna gel hem de kelepçeyle yatağa bağlan... Bu hiç adil değildi.

İfademi alan polis memuru, ayrıntıları bilmediğini söyleyip işlemi tamamladı, iki saat kadar boşuna dil döküp ağladım. Ama nafile, neler olduğunu öğrenemiyordum. Sorulara fazla cevap verememiş, genelde hatırlamadığımı söylemiştim. Gerçekten de büyük bir kısmı hayal gibi gelen tuhaf ayrıntılar beynimin içinde dönüyordu.

Sonra bir ara kapı açıldı ve içeri yakışıklı, uzun boylu, ince bıyıklı bir adam girdi. Bir an Ayhan Işık dirildi diye düşünüp gülümsedim. O da farkına vardı güldüğümün, ama nedenini bilmiyordu tabii. “Sizi iyi gördüm Sumru Hanım”, dedi yatağa yaklaşarak.

-Aydan nerede?

-Sanırım bunun cevabını benden daha iyi biliyorsunuz. Hatırlamak istememeniz doğal tabii. En yakın arkadaşınızdı.

-Aydan nerde?

-Öldü. Hatırlamıyor musunuz? Onu siz öldürdünüz...

-Durdu Kadın nerde peki?

-Onu da mı hatırlamıyorsunuz?

-Benimle birlikteydi. Aslına bakarsanız, olayların sorumlusu o.

-Ya demek öyle. Durdu Hanım cumartesi sabahı Adana’ya akrabalarının yanına gitmiş, Ona siz izin vermişsiniz. Pazartesi geri çağırdık. Oğluyla birlikte ifade verdi akşamüstü. Şimdi dinleniyor. Büyük şok geçirdi. Çocukluğunuzdan bu yana sizinleymiş. Kolay değil tabii. Rahmetli Aydan Hanım'ın yeni evinde vereceği bir parti varmış. Davetli üç arkadaşınızın bu sabah verdikleri ifadeye göre, cumartesi sabahı Esma Hanım'ın ofisini arayıp not bırakmışsınız. Aydan Hanım'ın uçuşunun ertelendiğini söylemişsiniz. Sekreter sizin aradığınızı söyledi.

-Olamaz. Ben kimseyi aramadım. Yani evet cuma günü arayıp onları partiye davet eden benim. Ama iptal telefonu açmadım. Üstelik o evde Durdu Kadın da benimle birlikteydi. Beni bıçaklayan da o.

-Lütfen iyice düşünün. Daha önce de bir bunalım geçirmiş ve bir süre tedavi görmüşsünüz. Anlıyorum, arkadaşınızın başına gelenleri kabul etmek istemiyor bir tarafınız, ama bütün kanıtlar elimizde. Evin anahtarını da almışsınız önceden. Emlakçıyla görüştük.

-Lütfen durun biraz. Ne kadar zamandır buradayım ben?

-Bugün salı, Sumru Hanım. Birkaç gündür baygın yatıyorsunuz. Arasıra da Ertan diye birinden bahsediyordunuz. Bu kişi Durdu Hanım'ın oğlu Ertan mı? Onu nereden tanıyorsunuz? Yoksa o da davetliler arasında mıydı?

-Ertan mı?

Beynim durdu bir an. Ertan ve Durdu Kadın arasındaki bağlantıyı kuramıyordum. Tanıdığım Ertan’ın Durdu Kadının oğlu olması imkânsız gibiydi. Ya da yıllardır kandırılmıştım. Nasıl bir oyundu bu? Ertan ve Durdu Kadın her şeyi beraber mi planlamışlardı? Eğer öyleyse, Durdu Kadın psikopat mıydı da oğlunu bıçaklamıştı üç dört yıl önce benim evimde? Yoksa...

-Evet, o sizi çok iyi hatırlıyor. Aydan Hanım'la bir süre arkadaşlık etmişler. Siz, hastanede yattığınız dönemde ikisini biraz kıskanmışsınız. Hatta evlenme kararı aldıklarında Aydan Hanım'a baskı yaparak ayrılmalarına neden olmuşsunuz. Aydan Hanım, siz Ertan Beyle ilişkiniz olduğunu iddia edince ayrılmak istemiş, üzüntüden çocuğunu düşürmüş. Sırf sizin iyiliğiniz için Ertan Bey bir süre Adana’da kalarak ortalığın sakinleşmesini beklemiş. Aydan Hanım New York’tan dönünce onunla konuşma kararı almış ama yetişememiş.

Dilim tutulmuştu. Bu kadar güzel bir plan ancak bu kadar iyi tutabilirdi. Hangimiz yalancı hangimiz hasta çözemiyordum. Aydan’ın ölmesi ve benim hapse girmem dışında, Ertan ve Durdu Kadın amaçlarına ulaşmış bir halde kendilerini sıyırıyorlardı. Kendimi aklayacak bir tek delil aradım. Bulamadım.


Dava bir aydan kısa sürdü. Doktorlar benim yine psikolojik baskı altında hayal gördüğümü iddia etmiş, Durdu Kadın ve Ertan da mahkeme boyunca ağlayarak yaşananların bir felaket olduğunu söylemişlerdi. Esma, Beril ve Murat ise partinin iptal edilişinde iki çılgın kızın kendi başlarına eğlenme isteğini neden görmüşler, Pazartesiye kadar bizi aramamışlar, daha sonra da olayı duymuşlardı. Aydan ve Ertan’ın evliliklerini ilan ettikleri o partide bulunanlardan Esma ve Beril, benim hastalanarak partiye katılmayışımı, kıskançlığıma bağladılar, ya da belki öyle düşünmek istediler.

Hakkımda verilen karara giden yol açıktı: Ne de olsa Aydan hep imrendiğim belki de kıskandığım biriymiş ve Ertan’a olan tutkum nedeniyle ona kin besliyor olabilirmişim. Bu parti planıyla önce arkadaşlarımızı arayıp Aydan’ın ertesi gün geleceğini, partinin de bir sonraki hafta yapılacağını söylemişim. Temizlik bahanesiyle eve erkenden gidip plan yapmışım falan filan. Evde sadece iki bıçak bulunmuştu, temizlik malzemelerinden eser yoktu.

İddiaya göre Aydan eve girdiğinde onu yalnız yakalayacaktım, öldürdükten sonra da evime dönüp hiçbir şey olmamış gibi davranacaktım. Ne de olsa, herkes gibi pazar günü geleceğini sandığım Aydan beni aramayınca şüphelenip evine gidecektim. Belki de Esma, Beril veya Murat’ı da yanıma alarak. Evde cesediyle karşılaşınca da zavallı yalnız kadını hangi sapıkların öldürdüğünü iddia edecektim, kim bilir. Ama Aydan kendini savunmaya kalkıp bıçaklardan birini karnıma saplayınca banyoda ikimiz de kalakalmıştık. Benim yaram hafif olduğundan yaşamıştım. Ama zavallı Aydan’ın vücudunda biri kalbine yakın, iki bıçak darbesi vardı ve kurtulması imkânsızdı. Bu haliyle en yakın arkadaşını öldüren ben, asılmalıydım!

Mahkeme benim akli dengemin yerinde olup olmadığının kontrolü ve tedavi için altı aydan az olmamak koşuluyla ruh ve sinir hastalıkları hastanesinde müşahade altında tutulmamı öngörerek mahkemeyi yıl sonuna erteledi. Şimdi burada üçüncü ayımı dolduruyorum. Değişen hiçbir şey yok. Yine aynı iddialarımla doktorları bezdiriyorum. Sonunda benim zırdeli olduğumu söyleyip ömür boyu kapatacaklar buraya. Eğer sağlam bir delil bulamazsam tabi. Bir dedektif tutmak istediğimi söyledim geçen gün. Araştırma için. Güldüler. Burada adli ve idari takibi polis yaparmış. Acaba Ayhan Işık kılıklı polisi mi çağırsam? Beni dinler mi? Durdu Kadın o sabah Adana’ya gittiğini nasıl iddia ediyor, Allah aşkına? Bunu da mı araştırmadılar?


Bu sabah bir mektup aldım. Durdu Kadından. Adana’ya yerleşmiş oğluyla birlikte. Çok üzüldüğünü, böyle bir şeyi nasıl yaptığımı anlayamadığını yazıyor. Annemin kemiklerini sızlatmışım. Yine de tedavi görürsem belki yaptıklarımı anlayacak duruma gelebilirmişim. Bu mektubu polise versem işe yarar mı? Bence Durdu Kadın'a mektup yazmalı ve onun bir şeyler itiraf etmesini sağlamalıyım. Bu mektuptan hemen sonra bir tane de ona yazayım bari.


Sumru Kosinli

12 Ağustos 2004

Bakırköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi



Aynı tarihlerde Adana...

Ertan işten yeni dönmüş, banyoda ellerini yıkarken Durdu Kadın yemeğin hazır olduğunu söyledi. Salona geçince annesinin koltuğa oturmuş, birkaç kağıdı yırtmakta olduğunu gördü.

-Anne, onlar nedir?

-Eski resimler, Ertan. Çok eski resimler.

Ertan annesine yaklaştı. Elindeki kırpıntılar arasında bir resmin köşesini, annesinin sadece kafasının göründüğü parçayı, aldı. Gencecik yüzünü seçebiliyordu. Eski yıllardan kalma bir fotoğraftı bu. Hemen altından bir başka kağıdın, bir belgeye benziyordu, üzerinde ...Doğume... yazısını okudu.

-Anne, bu nedir peki? Kimin bu?

Durdu Kadın, oğlunun elindeki parçaları da alarak ayağa kalktı ve mutfağa doğru yürüdü. Bir yandan da iç çekiyordu.

-İnsanın anılarından kurtulması kolay olmuyor. Sumru’yla çektirdiğim bir fotoğraftı o. Diğer kağıt da hastaneden aldığım eski bir rapor. Onu da arada attım işte. Zamanı geçti, nasıl olsa. Artık sen varsın. Başka hiçbir şeye ihtiyacım yok.

-Anne?

-Efendim.

-Her şeye rağmen kafamda cevaplayamadığım bazı sorular var. Sen Adana’ya pazar sabahı geldin ama mahkemede yalan ifade verdin. Nasıl oldu da ortaya çıkmadı?

 -Yalan söylemedim. İki güne de bilet aldım. Bizim Haliselerin gelini var, onu gönderdim Cumartesi benim biletimle. Ben de Pazar sabah geldim onun biletiyle. Otobüslerde yolcu isimleri kontrol edilmiyor. Baksalar da anlamazlardı yani. Görgü tanığımız da delinin teki zaten.

Ertan gülümsedi. Anacığı o gün bıçakladığı adamın oğlu olduğunu bilseydi yine de aynı şeyi yapar mıydı? Uzun yıllar gerçek ailesini bulmak istemişti. Sokaklarda geçen çocukluğunda sıcak bir yuva özlemiyle hep ağlardı. Hatırladığı kadarıyla İstanbul’da birinin evinde kalıyordu. Sonra kaçmış ve evde hep duyduğu Adana’ya ulaşmak için yollara düşmüştü. Altı yaşındaki çocuk neler yaşayabilirse, o da benzer şeyleri bir bir yaşamış, sonunda bir serseri olup çıkmıştı. Polisler onu yurda yerleştirmese, belki katil bile olurdu. Yurt müdürü ona yardımcı olmuş, ailesini bulabilmesi için araştırma yapmıştı. Yıllarca sürdüğü iz onu ta İstanbul’a, Durdu Kadın’a götürmüştü. Evlat hasretiyle yanan zavallı kadın, oğlunu bulmanın sevinciyle bir süre kendine gelememişti. Ertan’ın Sumru’yu kabullenmesi ise zaman almıştı. Olanlardan sonra bu sırrı saklamaları gerektiğini düşünmüşlerdi. Ertan, bir süre Aydan’ı ve Sumru’yu sorup durmuştu. İşin kötüsü, giderek Aydan’a haksızlık ettiğini, aslında onu sevdiğini de söyler olmuştu. Ertan’a göre, her şeyi açıklayıp düze çıkabilirlerdi. Durdu’nun korktuğu başına gelmişti. Biricik yavrusu Sumru’nun dünyası yine yıkılabilirdi. Hele kime aşık olduğunu öğrenince...

Şimdi, masanın ortasında duran salata kasesine bakarken Durdu, Aydan’dan kurtulmanın sevinci ile Sumru’ya olanların üzüntüsü arasında gidip geliyordu. Acaba hiç doğmayan torununun intikamını almış mı oluyordu, yoksa Sumru’ya haksızlık mı ediyordu? Kendisinin de biraz payı var mıydı bu olanlarda? Gerçek katil kimdi? Susmayı tercih ederdi. Artık çok geç, diye düşündü. Böyle olmasını ister miydim acaba?

Bir sigara yaktı, yan yan üfledi dumanını. Az önce çöpe attığı resmi hatırladı. Aklına çok uzun yıllar önce onu, karnında üç aylık bebeği ve bir yaşındaki oğlu ile bırakıp giden kocası geldi.

Bebeği doğurmak istemiş, ailesi izin vermemişti. Elinden tuttuğu oğlu ile İstanbul’a kaçmıştı. Birkaç ay sonra bir kız doğurmuş ama masrafları karşılayamadığı için rehin kalmıştı. Masrafları çıkarabilmek ve kızını kurtarabilmek için hemen iş aramaya başladı ve oğlunu bir süreliğine uzak bir akrabasına emanet etti. İstanbul’daki ilk aylarında temizliğe gittiği Kosinli ailesi ona sahip çıkmıştı. Kadının çocuğu olmadığından bebeği evlatlık almayı istemişlerdi. Çaresizlikle kabul etmişti. Durdu Kadın bu yüzden Kosinlilerden hiç ayrılmamış, evladını görebildiği her saniye ona ilaç gibi gelmişti. Oğlu ise akrabasının yanında büyüyordu. Daha sonra haberleri olduğunda onu yanına almasına izin vermemişlerdi. Altı yıl sonra Ertan’ın evden kaçtığı haberi geldiğinde yüreğindeki acıyı geçen uzun yıllar bile dindirememişti. İki evlat, iki hasret.

Beş yıl önce Ertan ortaya çıkmasaydı, Sumru ve Aydan’ın arasına girmeseydi, bütün bunlar olmayacaktı, ortalık yangın yerine dönmeyecekti. Geçen yıllar boyunca içinde ara sıra hortlayan bir his, kocasının gidişinin, oğlunun kayboluşunun ve kızını uzaktan sevmek zorunda kalışının suçunu, Aydan’a yüklemişti. Kayıp oğlunun Ertan olduğunu öğrendiğinde yaşadığı acıyı tarif etmeye hiçbir kelimenin gücü yetmezdi. Sumru’yla Ertan’ı tanıştıran Aydan’dı. Yine her delikten o çıkıyordu. Oğlu...kızı...bir türlü kucağına alamayacağı torunu... Aydan’a yaptıklarından pişman değildi. Sumru’ya da üzülmüyordu artık.